Cellebroer

Vorige week kreeg ik een mailtje van Bert dat hij weer eens hier was komen kijken om te zien wat voor films ik op het festival gezien had. Maar ik heb me sinds ik op 1 oktober in mijn nieuwe baan ben begonnen natuurlijk vaan een erg slechte kant (wat dit blog betreft) laten zien. Zijn aansporing helpt wel were een beetje om weer een hernieuwde poging te doen om jullie allemaal nieuwsgierig te maken naar nieuwe berichten. Daarom eerst maar een lijstje van de films die ik, vaak samen met Marlies, in Rotterdam heb gezien. In totaal 6 volle dagen naar het festival geweest en toch is het raar dat dat anders voelt dan wanneer je een week op wintersport gaat. Bij mij, maar ook bij anderen die anders reageren dan bij een vakantie. Het wordt toch als afwijkend gedrag gezien als je op 1 dag zeven films achter elkaar gaat zien. Mar dat is toch echt gebeurd. Hierbij dus de lijst.

 

vrijdag 23 januari

Il Divo ***

La frontiere de l'aube **

Achilles and the tortoise ***

Unmade Beds ****

Breathless  (winnaar van een Tiger Award) ****

 

zaterdag 24 januari

Wendy and Lucy ****

Unspoken *****

Acacio **

Parque Via ****

Ecce Momo *

Sois Sage *****

 

maandag 26 januari

Blind Pigs who want to fly **

A L'Aventura ***

Service ****

A l'ouest de pluton ***

Black dogs barking **

River people ****

Dogging a love story ***

 

woensdag 28 januari

Telstar ***

Birdwatchers ****

Jerichow ***

Our beloved month of august **

Everybody dies but me ****

Boogie ***

 

zaterdag 31 januari

Journey to the sun ***

Nulle part terre promis ***

La Nana ***

Turistas ***

Floating in memory ***

 

zondag 1 februari

Still walking ****

Tony Manero ***

Wild Field ****

That's it **

Troubled water *****

 

Toch wel een aardige oogst dus bij deze 34 films. Volgend jaar zeker weer en misschien trek ik me dan helemaal niets aan van anderen en ga gewoon 10 dagen en 60 films.

 

 

Vandaag is mijn laatste dag bij deze werkgever. Volgende week heb ik een nieuwe broodheer. De afgelopen dagen ben ik voortdurend bezig geweest met afscheid nemen, afronden en overdragen. Dat zit er nu bijna op. Wel een raar idee om alle de afgelopen jaren verzonden en ontvangen emails in één klap te deleten en mijzelf volledig uit te wissen hier. Volgende week zal iedereen zich afvragen of ik hier wel geweest ben. Doe ik alle moeite om dit weblog te vullen en ook elders allerlei digitale geursporen achter te laten en hier verdwijn ik helemaal uit de digitale omgeving.

Vanochtend las ik in DAG, terwijl ik in de trein naar mijn werk reed, een stukje dat me deed fronsen. Uit onderzoek van Motivaction was gebleken dat een bepaalde groep nederlanders zeer negatief is over eigenlijk alles. En dat blijkt wel 30% (of 40 daar wil ik vanaf wezen) van de nederlandse bevolking te wezen. Dat zijn dan mensen die zich niet interesseren voor politiek, geen vrijwilligerswerk doen en dus eigenlijk buiten de samenleving staan. Ze gaan niet naar het theater of naar vrienden en hangen waarschijnlijk alleen maar voor de tv en voor het internt. Want in dezelfde DAG las ik dat op het weblog van de Blonde Dood (Geert Wilders) waarin hij voorstelt het leger naar Gouda te sturen om die Marokkaantjes mores te leren, binnen zeer korte tijd wel 1000 reacties waren gekomen. En vrijwel allemaal adhesiebetuigingen van, volgens mij, de mensen die Motivaction hiervoor heeft genoemd. Ooit, niet eens zo lang geleden, zijn die in Amerikaans onderzoek wel eens White Trash genoemd. Toch verontrustend als het meer dan 1/3 van de Nederlandse bevolking betreft. Op zoek naar dit berichtje op de website van Motivaction kwam ik een ander wetenswaardigheidje tegen. Uit onderzoek onder 600 Nederlanders tussen de 18 en 65 is gebleken dat zij vaker verrast willen worden. Ze willen de sleur wel doorbreken, maar weten niet hoe, maar verwachten wel dat anderen daar iets aan moeten doen. Tja, en als je daarop wacht en langzamerhand een ons gaat wegen, dan is de politiek natuurlijk de schuld van jouw lamlendige gevoel. Driekwart van de ondervraagden wil vaker verrast worden. Een kleine rekensom leert dat het ongeluksgevoel dan nog lang zal duren, want ik kan mij niet voorstellen dat de mensen die verrast willen worden de tegenwoordigheid van geest hebben om anderen te verrassen, zodat iedereen op iedereen zit te wachten. Ik prijs mij gelukkig met veel menesen in mijn omgeving die mij vaak verrassen en misschien komt dat wel omdat ikzelf ook wel van initiatief en verrassen houd. Zo hebben M en ik vandaag een tripje naar Madrid geboekt en heb ik haar voorgesteld om weer naar een voetbalwedstrijd van de Primera Division te gaan; misschien met Heitinga in de ploeg van Atletico. En vandaag nog werd mij voorgesteld om naar de afscheidsvoorstelling van Dogtroep te gaan. Daarnaast sprak ik een oude collega die 5 jaar geleden een golfbaan heeft overgenomen en zou het goed kunnen dat we daar vlak voor kerst een leuke golfclinic gaan doen. Midden in de samenleving, actief vrijwilliger én vaak verrast. Ik ben dan ook nergens negatief over........of is dit stukje het bewijs van het tegendeel?

Het begint zo langzamerhand een stokpaardje van mij te worden. Alles wat er over de Olympische Spelen geschreven wordt heeft mijn aandacht alsof ik er zelf aandelen in heb. Maar op de een of andere manier vind ik de berichtgeving en meningsvorming over 2028 door journalisten zoals die gebaseerd is op hun ervaringen van Peking erg eenzijdig. Ik heb, zoals ik al vaker heb aangegeven, heel andere ervaringen. Gisteren in de NRC en vandaag in NRC-next schrijft Cors van den Brink een stuk waarin betoogd wordt dat we die spelen van 2028 toch echt niet moeten willen. Volgens van den Brink werden wijken in Peking waar sportwedstrijden plaatsvonden van de buitenwereld afgesloten. Misschien was dat zo voor journalisten die in bussen van hun hotel naar het stadion werden vervoerd; voor de echte supporter was dat echt niet het geval. Wij konden ons overal vrijelijk bewegen; ook op de weg langs het Olympisch dorp en verschillende stadions. En dat je als toeschouwer gecontroleerd wordt is zelfs hier in Nederland bij een willekeurige voetbalwedstrijd al normaal, dus wat zeurt hij daarover. Wat de vele vrijwilligers betreft, daar heeft hij een punt. Ook ik vraag mij af of we in Nederland al die mensen op de been krijgen, maar aan de andere kant wekt zo'n evenement zoveel enthousiasme op dat ook dat wel zou kunnen lukken. En de massa's van Peking hoeven wij echt niet te halen om toch gastvrij en welkom over te komen voor de vele bezoekers. Die aantallen bezoekers worden volgens mij overigens flink overdreven. Zelfs in Peking werden de 200.000 buitenlandse bezoekers niet eens gehaald en dat aantal halen we zelfs in een niet zo zonnig pinksterweekend met twee vingers in de neus. En ik maak me sterk dat al die Duitse gezinnen het wel uit hun hoofd laten om tijdens de Olympische Spelen naar de Nederlandse stranden te trekken. Misschien wordt het in die tijd wel veel rustiger dan anders. Gewoon doen dus!

In het algemeen ben ik geen fan van de colums van Mirza (alias Kadar Abdollah) op maandagochtend in de Volkskrant. De schrijfstijl en de inhoud komen op mij altijd wat kinderlijk over, net zoals ik Het Huis van de Moskee wel een mooi boek vond maar ook daar de stijl mij minder aansprak dan de inhoud. Maar vandaag is het dus anders. Zijn kritiek op de advocaat die vanuit zijn moslimgeloof niet wil opstaan voor de rechters in de rechtbank kan ik helemaal onderschrijven netzoals zijn overstapje naar de marokkaanse jongens die in Amsterdam het ambulancepersoneel met de dood bedreigden. Lezen die column! En misschien wel stemmen op zijn nominatie (voor de vertaalde Koran)  in de NS-lezersprijs, hoewel ik Het Recht op Terugkeer van Leon de Winter ook goede kansen toedicht.

In een stortbui die gedachten opriep aan de buien in Peking fietsten M en ik naar de behuizing van De Nieuwe Amateur. Met z'n tweeën, hoewel ik een week ervoor aan een heel stel vrienden een uitnodiging had gestuurd voor de voorstelling Lotte in Babylon die hier werd uitgevoerd. Die uitnodiging leidde tot weinig reactie; wel een paar vanwege een goede reden, afwijzende, maar van de meesten hoorde ik helemaal niets. Misschien toch maar eens de emailadressen controleren. net op tijd konden we nog naar binnen en gelukkig hoefde ik de 8 gereserveerde kaartjes die ik niet afnam, niet te betalen. De meeste spelers hadden moeite om boven het gekletter van de regen op het dak te komen, dus erg goed verstaanbaar was het op sommige momenten niet. Maar het was een heel aardige voorstelling, opgebouwd uit een aantal verschillende scenes. Na de voorstelling was er in de ruimte onder de speelvloer, gelegenheid voor een drankje en stonden er een flink aantal heerlijke hapjes. Alles spelers zaten er natuurlijk met familie en kennissen en ik zag ook een paar van tv bekende acteurs, hoewel ik er de naam niet van weet. Soms lijkt het wel of dit soort voorstellingen uitsluitend gemaakt wordt voor de directie vrienden en familiekring van de spelers en andere meewerkenden en dat M en ik de enige vreemden in het publiek zijn. Al met al een leuke avondbesteding en toen we terugfietsten naar huis was het in ieder geval droog.

Gisteravond hebben M en ik een aantal spullen van Delft naar Utrecht vervoerd en en passant Janneke in haar kamer afgezet waar die spullen afgeleverd moesten worden. Mij viel weer en M voor het eerst op hoe vriendelijk het terrein is en dat het heerlijk moet zijn om op UCU te mogen studeren. Het kleed en de felblauwe fatboy maakten de inrichting van de kamer af en de roze kussens zorgden voor de extra meisjesachtige touch. Lang waren we er niet voordat we afscheid namen en weer terugreden, maar toch lang genoeg om een gevoel van weemoed toe te laten. De beelden en het gevoel van vele jaren geleden, toen ik begon met studeren in Utrecht en later in Breda en Tilburg namen bezit van me. Die zondagavonden dat ik in het donker na een weekend thuis of elders weer op mijn kamer kwam heb ik nooit erg prettig gevonden. Ik voelde me dan altijd erg alleen en eigenlijk wel zielig. Natuurlijk was dat ook afhankelijk van waar ik woonde, maar de overgang van het weekend naar weer een week waren niet mijn fijnste momenten in het leven. Met name de paar maanden dat ik in een bijgebouw bij een oude boerderij in Udenhout (Loonse Molenstraat) woonde behoren niet tot de hoogtepunten, hoewel ik toen wel erg veel cultuur in de Tilburgse schouwburg heb opgesnoven. Dat dan weer wel. Of de eerste kamer in Breda bij een oude weduwe in een kleine sociale huurwoning in het Heuvelkwartier. Dat heeft, door de verhuizing in december naar het studentenhuis in de Leistraat, gelukkig niet zo lang geduurd.

Ik kon het niet laten om het gisteravond toch even te zeggen en kreeg direct bijval van M die zich dat ook kon herinneren. Ik hoop niet dat ik Janneke met deze beelden heb belast en dat zij iedere keer weer geniet als ze die poort bij UCU binnengaat op zondagavond.

Mijn muziekkeuze wordt af en toe wel eens wat vreemd gevonden. Ik kan genieten bij HipHop, bij dance, maar ook bij Nederlandstalig zoals Marco Borsato of rock zoals Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs. Toen ze in de hitlijsten stonden was ik geloof ik geen fan van Abba, maar ik kan me nog wel heel goed het Eurovisie songfestival herinneren waarin ze voor het eerst bekend werden en met Waterloo de eerste prijs haalden. Gewoon een heerlijk nummer. Pas later ben ik ze geloof ik echt gaan waarderen en kon ik genieten van optredens van Abba-tributes in Speakers. En ook van de in het Nederlands vertaalde musical heb ik in het Beatrixtheater in Utrecht tijdens een familieuitje heel erg genoten. Inmiddels is er een film van gemaakt met grote sterren in de hoofdrol. Gisteren hebben M en ik er van genoten. Ieder nummer is weer een feest van herkenning en de manier waarop het verfilmd is vind ik in ieder geval heerlijk. Niet dat Pierce Brosnan en Meryl Streep zo'n zangtalenten zijn, maar dat geeft niet want het is des te vertederender als zij enthousiast zingen en dansen. De leukste en ontroerendste scene vond ik het nummer waar de oudere vriendinnen zingend en dansend naar de haven trekken en alle vrouwen van het dorp als een soort rattenvanger van Hamelen achter hen aan gaan. Ik kan genieten van zulk soort aanstekelijk enthousiasme. Wat dat betreft zou ik in een volgend leven graag zelf een musicalster willen zijn en deze lol en passie willen uitdragen. Wie weet.