Ik werd na een vervelende nacht dus niet al te fit wakker en bleef in bed liggen terwijl Marlies met Janneke en Martijn ging ontbijten. Het is hier natuurlijk drukkend warm, maar overal de airco en ventilatoren zijn een flinke oorzaak voor een verkoudheid. langzaam trok de hoofdpijn weg na 2 panadols en gezellig op het bed kletsen met z'n vieren. het gaat erg goed met ons vieren vind ik; alsof we nooit iets anders gedaan hebben. Rond kwart voor twee gingen we toch nog even wat eten want om half 3 zouden we richting de Li Jang rivier gaan voor een boottocht langs de bijzondere karstbergen in het indrukwekkende landschap. Die busreis duurde ongeveer een uur en om kwart voor vier zaten we op een gemotoriseerd bamboevlot en voeren we in colonne over de rivier. Het eerste vergezicht was dat van het 20 yuan bankbiljet. Bijkbaar vind ook China het een bijzonder landschap. We voeren heen en terug en ik voelde al veel beter dan die morgen. Gelukkig dus maar van korte duur. Hoewel het inmiddels geen weekend meer was, bleef het op deze maadag even druk toen we een paar uur later door West street liepen op weg naar het dimsum restaurant dat in de Lonely Planet genoemd werd. Helaas hadden ze van de 9 soorten nog maar 1 voorradig dus zochten we ook wat andere gerechten uit. Dit was de eerste plek waar we veel vliegjes om ons heen hadden, verder zijn er vrijwel geen muggen en vliegen te bekennen. Verbazingwekkend. Alsof ze ook dit geregeld hebben hier in dit land. Na een rondje stad waar we weer even in een park naar veel dansende paren keken kwamen we rond 12 uur weer in het hotel en ging ik een heerlijke nacht tegemoet terwijl Marlies mij afwisselde in de hoofd- en keelpijn.

We konden rustig opstaan want hadden besloten om niets meer te doen voordat we de taxi naar het vliegveld zouden nemen. De 2 taxi's die ons reden scheurrden alsof ze een wedstrijd hielden en binnen 20 minuten waren we op het andere vliegveld van Shanghai dat iets dichter bij de stad (eigenlijk erin) ligt. We vertrokken op tijd en in Guilin stond het volgende vervoer weer klaar. Ongeveer 2 uur in een busjes met een slome chauffeur naar Yangshuo. Midden in het gebied van de karstbergen. Een leuk hotel in een stadje dat meer lijkt op Valkenburg dan op een autentieke chinese stad. Meteen maar even rondlopen om wat te eten, want na het ontbijt en een klein snackje in het vliegtuig hadden we nog niets gehad. Hier natuurlijk alle menukaarten ook in het Engels hoewel er vooral Chinese toeristen zijn. Je kunt weer over de hoofden lopen. De sweet en sour chicken en de lemon chicken smaakten best. Op een gegeven moment kwam Jelle (vriendje van Roos) met z' n 3 vrienden langs die toevallig ook in deze stad waren. Natuurlijk dronken we even een biertje samen en vertelden elkaar over wat we tot nu toe beleefd hadden en welke tips er waren. Zij waren die dag naar een grot geweest waar je een modderbad kon nemen. Wij hebben nog alle tijd hier, want door het wegvallen van ons bezoek aan het Labrangklooster zijn we hier 4 nachten ipv 3. Misschien wel een beetje lang voor Valkenburg, maar we zullen er maar het beste van maken. Marlies en ik liepen vervolgens nog een rondje door de stad terwijl Janneke en martijn met de 4 knullen weggingen en de vele disco's gingen bezoeken. Uiteindelijk lagen we om half 1 in bed en duurde het eindeloos voordat ik in slaap viel met pijn in mijn hoofd en keel. Dat zag er niet al te best uit.

Die parken vind ik wel een fenomeen. Heel veel oudere chinezen hangen er rond, maken gebruik van de sporttoestellen die er staan opgesteld of hebben een provisorische dansvloer georganiseerd waarop massaal gedanst wordt. Zelf georganiseerd. Ik vind het een uitdaging om te kijken of we dat in Nederland ook voor elkaar kunnen krijgen dat onze parken zo intensief gebruikt worden. Uiteindelijk rond een uur of 3 was het natuurlijk weer tijd om te eten en vonden we een klein restaurantje waar we wederom alleen met Chinees terecht konden. Maar het lukt om met veel gebaren en hilariteit van de koks en bediening een paar gerechten en mie aan te wijzen die vervolgens in grote kommen warm vocht voor ons werden gezet. Heerlijk. Daarna weer doorlopen via een mooi gerenoveerd buurtjke met een heleboel moderne winkels en restaurantjes naar de Franse Concessie en de tweede grote winkelstraat van Shanghai. Daar vonden we notabene een klein winkeltje waar alleen maar vers gebakken Pastel Nata (die ze ook bij Vrij in Delft hebben) verkochten. En ze smaakten net zo lekker. Een taxi terug naar het hotel en na een kwartiertje door met een andere taxi. Martijn wist dat in Shanghai het grootste skatepark van de wereld moest zijn en daar gingen we naar op zoek. Helemaal ergens in een buitenwijk van deze miljoenenstad in de middle of nowhere vonden we het adres. Achter een modern gebouw met zwembad en fitnesscentrum was het park dat helaas al gesloten was. De bewaker had net de poort gesloten en wilde ons er niet meer in laten. het leek inderdaad erg groot, met een grote ramp, bowls en streetgedeelte. We probeerden eromheen te lopen maar dat lukte niet echt en toen moesten we nog terug naar de stad zien te komen want onze taxi was met een andere klant inmiddels vertrokken. Gelukkig kwam er snel een bus en bereikten we de grote rotonde bij Wujiaochang waar inmiddels heel veel lichtreclames het donker kleurig verlichtten. Ook daar natuurlijk weer heel erg druk met Chinezen die een avondje uit waren en winkelden en weer een groepje dat op het trottoir een dansvloer gecreeerd had. Ik begin steeds meer bewondering te krijgen voor dit volk. De taxi terug bracht ons tot het begin van Nanjing Lu waar we in hetzelfde straatje als de dag ervoor een restaurantje vonden dat veel minder gezellig was dan dat van de avond ervoor. Maar het kan niet altijd meezitten. Het vinden van een taxi ging eveneens niet zo gemakkelijk dus leipen we vrijwel het hele stuk totdat het wel lukte en we de laatste kilometer gereden werden. Dat kost immers niet veel. Een ritje start met 11 Yuan (ongeveer 1 euro) en pas na 3 km gaat de teller langzaam verder tikken met 2 Yuan per kilometer. We betalen bijna nooit meer dan 20 yuan inclusief fooi. Ook het eten valt best wel mee. Meestal rond de 100 yuan voor eten en drinken met 4 personen. Morgen op weg naar Yangshuo. Ons vliegtuig vertrekt om 14.30 uur, dus we nemen een taxi om ongeveer half twaalf.

Een heerlijk ontbijt na een rumoerige nacht. Voor het hotel is een bouwplaats en ze werken daar 24 uur per dag door. Geen wonder dat de nieuwe gebouwen als paddestoelen uit de grond springen. Het ontbijt was van asoorten. Gebakken ei met bacon, maar ook chinese dumplings (dim sum) en groente, rijst en bami. Zoete broodjes, fruit. Van alles. In een zaal zoals in het Kurhaus. Daarna de taxi naar de oude stad en de Yunmaio tuinen. Wederom natuurlijk heel veel chinezen die natuurlijk vooral in hun eigen land op stap gaan. Genoten van een ijskoffie bij Starbucks nadat we de thee in het beroemdste theehuis van Shanghai te duur vonden. En vervolgens lopen, lopen, lopen. Onderweg een tempel bezocht en over de schouder van een kokend meisje mee staan kijken. Lekker rustig in een paar parken gezeten waar het overal een drukte van jewelste was.

 

Ik moet nu afsluiten want de deur gaat hier dicht.

Om acht uur op de eerste avond met de taxi naar het begin van The Bund; de boulevard die rond 1850 door de Engelsen is aangelegd met veel luxe hotels en societeiten voor de kooplieden en bankmedewerkers. Op de boulevard langs het water was het ongelooflijk druk. Op deze vrijdagavond leek wel iedereen uitgelopen te zijn, maar wat wil je ook in een stad met 24 miljoen inwoners. Iedereen wilde op de foto met de skyline van Pudong op de achtergrond. De tv-toren van 420 meter hoog en het Jimaiogebouw van 450 meter. Veel schreeuwende lichtreclames. Overal verkopers met allerlei prullaria. Bijna iedereen hetzelfde. Maar de chinezen smullen ervan. Ergens een heerlijk stokje vlees gegeten en daarna weer Nanjing opgelopen. Nog 3 keer zo druk als die middag daarvoor. IN een zijstraatje vonden we een echt chinees restaurantje. Nu wel met een engelse kaart, maar toch is het niet zo gemakkelijk om te bestellen als niemand het spreekt. Toen we aan ons biertje zaten ben ik wat rond gaan lopen om te kijken wat er op ieders tafel stond en prompt werd ik aan een grote ronde tafel erbij gevraagd om wat dingen te proeven en een glaasje bier te drinken. Dat vinden ze hardstikke leuk als je een beetje belangstelling toont en ik vind het erg leuk om kennis te maken en eens wat nieuws te proberen. Ons eten was ook erg lekker, maar vraag me niet meer wat het was. Inmiddels na 5 dagen gaat alles al op elkaar lijken. Moet ik vanaf nu toch maar wat meer op gaan schrijven ter voorbereiding van mijn loggen.

Na het eten was de stad bijna uitgestorven maar was het ook moeilijk om een taxi terug naar het hotel te vinden. Uiteindelijk lukte dat toch en waren we er rond elf uur om in de bar nog een biertje te drinken.

t is ff wennen met zoveel chinese tekens op je scherm, maar hier is dan toch het eerste bericht uit China. Na 5 dagen alweer. Het is hier nu dinsdagavond kwart over elf. Tijd om naar bed te gaan dus, maar ik probeer toch nog maar even wat te vertellen over de afgelopen dagen. Na een voorspoedige autorit op donderdagmiddag en 3 uur wachten op het rustige vliegveld van Dusseldorf vlogen we in een Airbus vol met chinezen naar Shanghai. Alle vier probeerden we met wisselend succes wat te slapen op wat vrije stoelen en zoals verwacht landden we om half elf op Pudong airport waar na het ophalen van onze 4 koffers we werden opgewacht door een chauffeur en gids met een briefje met onze naam erop. Via een lange rechte autoweg van ongeveer 50 km kwamen we in een overweldigende drukte aan. Howel het op straat met het verkeer wel meeviel. Ons hotel, vlakbij de Bund (de hoofdboulevard van Shanghai) zag er mooi uit. Echt Engels. De bellboy en de kofferdragers waren allerliefste chineesjes met een schots ruiten rok aan en witte kousen en zwarte schoenen eronderaan. Ons hotel bleek al sinds 1846 te bestaan en een van de eerste van Shanghai te zijn. Wie de geschiedenis van China en Shanghai een beetje kent begrijpt dat er niet alleen maar positieve dingen over te vertellen zijn. De Engelsen en andere Europeanen en Amerikanen hebben hier flink huisgehouden. Het nieuwew imperialisme werd dat genoemd met handelsverdragen die alleen maar in het voordeel van het westen waren. Ik begrijp na het lezen van wat boeken nu beter dat de Chinezen niet veel moeten hebben van onze inmenging bij binnenlandse aangelegenheden. Dat is de afgelopen 2000 jaar al veel te vaak gebeurd.

Onze kamers waren prachtig, foto' s volgen nog wel. Donkere houten vloer en heel erg ruim. Ook de rest van het hotel had veel grandeur; je kunt je de tijd van 100 jaar geleden goed voorstellen in die omgeving.

 

1e middag op pad.

Meteen maar op pad. In de broererige hitte van 36 graden. Zomaar een stuk lopen en op een gegeven moment ergens naar binnen om wat te eten. Naturlijk geen engelse kaart en niemand die engels sprak in de buurt. Ipv coca cola, dat iedereen overaal toch wel begrijpt dachten we, kregen we 4 flesjes water. Dan maar wat aanwijzen op de kaart en dat bleek nog erg lekker te zijn ook. 2 bakken met groente en mie; 1 ervan met dun gesneden lever en de andere weet ik niet meer. Daarna aan de wandel naar Nanjing street. Een van de grote winkelstraten van Shanghai. Een dan waan je je toch echt niet in China. Als je tenminste al die duizenden chinezen over het hoofd zou zien die er lopen. Maar dat is niet gemakkelijk. Heel veel lichtreclames en grote warenhuizen met reclames waarop alleen maar westerse fotomodellen staan. Rond een uur of zes de taxi terug naar het hotel en om 8 uur afgesproken om naar The Bund te gaan. Dat wordt in alle boekjes een aanrader genoemd in de avonduren als het mooi verlicht is.

Gisteren werd ik aangenaam verrast door een spontane actie van Martijn en zijn vriend Shaldi. Een paar dagen voor zijn 17e verjaardag blijken er dan toch ineens ongekende kwaliteiten naar boven te komen, hoewel we natuurlijk over het uitstekende eindexamenresultaat ook niet te klagen hebben gehad. Shaldi zit in de koksopleiding van ROC Zadkine en volgt een BBL-traject. Dat houdt in dat hij 4 dagen per week in de praktijk leert en de 5e dag op school zit. Op dit moment heeft hij een arbeidsovereenkomst bij het Westerpaviljoen maar hij vertelde dat hij binnenkort naar Thermen Holiday in Schiedam gaat. Ook niet verkeerd. Het ging zo. Op weg naar huis in de auto belde Martijn mij met de mededeling dat hij met Shaldi ging koken. Ik verstond ipv met het woord bij en was eigenlijk een beetje geïrriteerd dat hij er weer niet zou zijn die avond. Thuisgekomen bleek dat ze bij mij thuis voor ons zouden koken en dat was natuurlijk een ander verhaal. terwijl ze samen inkopen deden kon ik heerlijk rustig de krant lezen met een lekker fris glaasje rosé. Een uurtje later werd een plaatje geserveerd. Met sushimi gevulde varkenshaas uit de oven op een bedje van gewokte groente en knapperige rozemarijn-aardappeltjes. Een prachtig opgemaakte en heerlijk smakende schotel waarvan ik het niet kon laten met mijn nieuwe camera een aantal foto's te maken. Shaldi gaf zelf wat punten van kritiek dus voelde ik mij ook vrij om wat verbeterpuntjes aan te dragen die hij dankbaar in ontvangst nam. Een goed begin van de avond die rond tien uur werd vervolgd met een terrasbezoekje Doerak samen met Janneke. En toen ik om even over twaalf mijn lief gefeliciteerd had met haar verjaardag kon de dag helemaal niet meer stuk.

 

Nog iets meer dan een week en dan op naar China.

Daar ging de film over die ik gisteren met Janneke heb gezien. Il y a longtemp que je t'aime. Een prachtige franse vertelling over twee zussen waarvan er één, Juliette, prachtig gespeeld door Kirstin Scott Thomas, in het begin na 15 jaar gevangenis door de ander wordt opgehaald om een tijdje bij haar te komen wonen. Die laatste heeft inmiddels man en 2 geadopteerde indiase kinderen omdat ze geen kinderen in haar buik wilde. De verhouding is koel, beiden kunnen niet over de oorzaak van de veroordeling praten en weinig over de 15 jaar waarin ouders en zus Juliette dood verklaren. De kinderen van Lea (de jongere zus) hebben eerder door dat er met Juliette weinig mis is en dat ze prachtig piano kan spelen en voorlezen. Volwassenen hebben er meer moeite mee om hun verwrongen beeld los te laten en de mens door de veroordeelde te zien. eens een dief altijd een dief; en voor 15 jaar moet je wel iets ergers gedaan hebben dan stelen. Uiteindelijk wordt langzaam duidelijk wat er gebeurd is bijna 2 decennia geleden en kan Juliette eindelijk "Ja, ik ben er" uitspreken als er een eenzaam gedragen last van haar afvalt. De acteerprestaties zijn prachtig, de emoties af en toe groot maar meestal klein en dat voorkomt dat de hele zaal in luidkeels snikken uitbarst. Ik stelde me wel even voor hoe de mij bekende aanwezige die ongeveer 18 jaar geleden een kind heeft verloren, deze film heeft gezien. Misschien daardoor had ik af en toe wel een brok in mijn keel en opspelende tranen achter mijn ogen. Het was lang geleden dat ik Kirstin Scott Thomas in een film heb gezien en ik kon me haar dus niet echt goed herinneren; Four weddings and a funeral, The english patient, Mission Impossible, zijn er een paar die ik ken. Verder in veel franse films waarin zij ongetwijfeld schittert als in deze. Een aanrader van de eerste orde. En dubbel leuk om hem met je volwassen dochter te zien.