Na China nu even iets heel anders waar ik me sinds gisteren heel erg over aan het opwinden ben. Jacqueline Cramer (ook wel als Kramerbekend) moet zich verantwoorden over de ondertekening van een steunbetuiging aan krakersblad Bluf in, let op, 1986. Zij was toen voorzitter van milieudefensie. Iedereen zal begrijpen dat zoiets dat 22 jaar geleden gebeurd is toch echt niet door de beugel kan en dat Cramer hiervoor diep door het stof moet en haar minisisterspost moet opgeven. Wijnand Duyvendak achterna. Dit is natuurlijk de eerste van vele slachtoffers van deze advertentie. want wat te denken van André van Es die als kamerlid van de PSP ondertekende en nu directeur-generaal is op één van de ministeries. Weg ermee. En van Geert Mak die als zeergeëerd historicus vrijwel geen fout kan maken geeft als ondertekenaar toch wel blijk van een zeer slecht historisch besef. Al zijn boeken op de brandstapel. Martin van Amerongen is gelukkig voor hem al enige tijd overleden, anders zou Vrij Nederland op voorstel van de 2e kamer in de ban gaan. En naar Ger Jochems ga ik op de radio natuurlijk nooit meer luisteren. De knop om als hij zijn stem verheft. Zelfs Lucas Reijnders heeft zijn naam aan de advertentie geleend. Hem geloof ik dus ook nooit meer. En naar films van Annette Apon weiger ik vanaf nu één blik te werpen. Gelukkig zijn er nog mensen en kranten die dit soort misstanden aan de kaak stellen, want één keer een verkeerde stap in je leven moet je uitteraard nog minimaal 25 jaar worden aangerekend. Ben ik even blij dat mijn handtekening onleesbaar is.

Met taxi (100 km), magneettrein (431 km), vliegtuig (800 km) en auto (135 km) bereikten we uiteindelijk om kwart voor elf op vrijdagavond Delft weer en was de cirkel weer rond. Drie bijzondere weken kwamen tot een einde. Wat we allemaal gezien, gedaan en gesproken hebben moet nog even een beetje bezinken. China is een fascinerend land en de Chinezen zijn een fascinerend volk. En er zijn er heel veel van. Natuurlijk lag de nadruk van onze enthousiaste verhalen op de laatste dagen in peking en alle ervaringen van de Olympische Spelen, maar toch waren ook de 2 weken daarvoor heel bijzonder en hebben ze een beeld gegeven van een land in opkomst met erg aardige en open mensen die hun uiterste best doen om contact te maken met vreemdelingen. Het lezen van de geschiedenis van China tijdens deze reis heeft mij een beeld gegeven van de roots van dit volk en begrip voor hun reactie op alle buitenlandse meningen over hun land. Natuurlijk gebeuren er dingen die niet kunnen en heeft Eric van Muijswinkel gelijk dat hij zich daarover opwindt, maar in een land met 1.3 miljard mensen heersen andere regels als bij ons. Bovendien bestaat de democratie die wij zo koesteren en over de hele wereld willen uitbreiden ook bij ons pas iets meer dan 200 jaar en waren wij nog uiterst ongeciviliseerd toen de Chinezen op cultureel gebied ons ver vooruit waren. Natuurlijk wil China mee in de vaart der volken en ik ben ervan overtuigd dat ze dat gaat lukken en dat betekent dat ze zich zullen moeten aanpassen aan normen en waarden die ook elders gelden zonder hun eigen cultureel erfgoed te verloochenen. Dat laatste zal hen moeite kosten gezien de razendsnelle ontwikkeling die we in Shanghai en Peking hebben gezien, hoewel het dan weer deugd doet dat zoveel Chinezen het Terracottaleger gaan bezoeken om hun roots te vinden. Al met al ben ik gevallen voor de charme van veel Chinezen en de energie die het land laat zien en denk ik dat dat niet alleen te danken is aan de Olympische Spelen. We zullen nog veel horen van dat land.

De treinreis was heerlijk en eindigde heel snel op het station van Shanghai waar we zeer gehaast de trein moesten verlaten. Ik was in de veronderstelling dat we ook hier opgehaald zouden worden om naar het hotel gebracht te worden maar dat bleek een misrekening. Na 10 minuten wachten besloten we dus maar een taxi te nemen en na korte tijd stonden we weer in de oude vertrouwde lobby van het hotel. (Nu ik dit schrijf laat mijn korte termijn geheugen me even in de steek en weet ik de naam ervan niet meer; de ouderdom begint dus toe te slaan. ) We kregen 2 grote kamers aan de achterkant van het hotel; zonder uitzicht en daglicht, maar het was maar voor één nacht dus dat zouden we wel uithouden.

Museum en winkelen stond op het programma en Martijn zou een ochtend gaan skaten in het grootste skatepark van de wereld waar we bij het eerste bezoek aan Shanghai al even geweest waren. Maar eerst genoten Janneke, Martijn en ik nog van de Olympische Spelen terwijl Marlies in de oude stad inkopen ging doen. Het museum voor moderne kunst was prachtig en de op China geïnspireerde kunst van Griekse kunstenaars was mooi. Het winkelen wat minder toen de regen losbarstte, maar Starbucks maakte veel goed toen ook Martijn zich weer bij ons aansloot. Onderweg naar het hotel kochten we nog wat spullen en werden we gefeteerd met een echte theeceremonie in een winkel waar allerlei theespullen verkocht werden. Het regende toch pijpestelen. In het hotel werden de inkopen achtergelaten en wij togen weer naar de stad om sushi te gaan eten. Niet echt traditioneel chinees natuurlijk maar na 3 weken hadden we wel recht op een waardige afsluiting vonden we. Een sushirestaurant was niet eenvoudig te vinden, maar uiteindelijk zaten we in één van de grote winkelcentra toch aan tafel om van een grote hoeveelheid heerlijk sushi te genieten. Het bedienend personeel vermaakte zich kostelijk met ons. Zo werd de laatste avond van onze vakantie dus toch iets bijzonders. Morgen helaas weer naar huis.

De laatste dag van ons verblijf in Peking. Voor Martijn een iets mindere, want zijn maag had de feestelijkheden van de vorige avond niet ongeschonden doorstaan. Op de fiets, die we die ochtend terug gingen brengen, lukte het nog wel, maar daarna was droog en nat voedsel moeilijk binnen te houden. Na veel vijven en zessen ging hij met een taxi richting het appartement om bij te trekken en namen wij met ons drieën een taxi naar de Chinese Muur bij Mutianyu. Nu we hier eenmaal waren mochten we dat natuurlijk niet missen. Om 1 uur waren we er en namen we de kabelbaan naar boven. Erg indrukwekkend om over die muur te lopen en je duizenden jaren terug in de tijd te wanen. Dat was veel klauteren. De terugtocht naar beneden ging via de rodelbaan en was erg leuk, maar natuurlijk veel te snel afgelopen. Om kwart over drie stapten we in de taxi die netjes op ons gewacht had en reden we naar ons appartement waar Martijn weer helemaal boven jan was. Hij had heerlijk geslapen. Lee Lei kwam om vijf uur om het appartement te controleren en tot onze grote verbazing bracht zij ons naar het station voor de treinreis naar Shanghai. Zij had van de agent van China Online de treinkaartjes ontvangen. In mr Lee American Noodles aten we nog een lekkere maaltijd waarna we de trein opzochten. Dat was fantastisch. We hadden nu een softsleeper. 4 brede bedden in een eigen afgesloten coupe. Een kamertje als een luxe hotel. Erg gezellig om daar met ons vieren in te vertoeven en tijdens de reis dit weblog te schrijven en een paar potjes Mah Jong te spelen.

Natuurlijk waren onze kleren en schoenen nog niet droog toen we de volgende ochtend op tijd opstonden. Want om 10 uur moesten we in de Schermhal zijn voor de kwalificaties van het sabelschermen voor heren. We waren er valkbij want de schermhal bleek op de 4e verdieping van een nieuw gebouwd congrescentrum naats het prachtige zwemstadion te zijn. Daardoor waren we in de gelukkige gelegenheid om The Olympic Green binnen te komen en van dichtbij de Watercube en het Vogelnest (Nationaal Stadion) te bekijken. Prachtige ontwerpen die toch wel het gezicht van deze spelen zijn geworden. Het schermen was onwijs leuk omdat we daar de schermleraar en zijn zoon uit Ping Yao weer ontmoetten en hij ons in de finesses van de schermsport kon inwijden. De vele aanwezige Chinezen gingen uit hun dak toen uiteindelijk een Chinees samen met twee Fransen en een Bulgaar naar de halve finale doorging. 's Avonds hoorden we dat hij zelfs zeer verrassend het goud gewonnen had. Na de wedstrijden genoten we van het gebied en de blik op de stadions en gebouwen. Prachtig. En buiten op weg naar onze fiets waren we zowaar nog in de gelegenheid om kaartjes voor de hockeywedstrijden van die avond te kopen. Dit keer voor 40 euro per kaartje. Dat was nog een mooi vooruitzicht, alleen bleek later dat we kaartjes voor China en Duitsland hadden en niet voor het andere veld waar Nederland tegen Zuid-Korea op zou spelen. Op weg naar het appartement probeerden we in The Roasted Duck nog Peking Eend te eten, maar hoewel je in een restaurant met deze naam anders zou verwachten, was die totaal uitverkocht. Jammer.

Na een korte pauze gingen we per fiets op weg naar het hockeystadion; zoals bekend slechts 5 minuten rijden. Daar lukte het ons gemakkelijk om onze kaartjes te ruilen voor de goede en uiteindelijk hadden we, dankzij een paar Nieuw-Zeelandse meisjes zelfs kaartjes voor beide velden. Eerst genoten we dus, samen met een groot enthousiast publiek van China tegen Zuid Afrika waarna we naar het andere veld togen. De eerste helft zaten we temidden van een grote groep Nederlandse bobo's, waaronder bijvoorbeeld Loek Hermans, die goed verzorgd werden, maar van aanmoedigen geen enkele kaas begrepen hadden. De tweede helft verhuisden we dus naar de andere kant van de tribune waar het oranjelegioen wat uitbundiger was. Gelukkig lukte het Nederland om op de valreep met 3-2 te winnen. Na de wedstrijd fietsten we weer terug naar ons appartement en namen we daar een taxi naar het HHH. Onze laatste avond wilden we daar toch nog wel van genieten. En met de ingetogen huldiging van een stugge Elisabeth Willeboordse lukte dat opperbest.

Zo'n dag als gisteren zou het wel niet worden, maar we hadden toch een mooi programma voor de boeg. Na een lekker ontbijt namen we een taxi richting het Holland Heineken Huis te gaan om daar van wat sport te genieten. Ik geloof dat we naar het zwemmen hebben gekeken terwijl Marlies de omgeving een beetje ging verkennen. Rond 12 uur gingen we met metro en bus op weg naar de roei en kayakbaan waar we naar de voorrondes van het wildwaterkanoën gingen kijken met Pieter Bouten als Nederlandse deelnemer. De bussen die langs de halte kwamen waren afgeladen vol en bij de eerste lieten we ons overtroeven door een aantal Chinezen die zich nog naar binnen drongen. Dat zou ons niet nog een keer gebeuren. Overigens niet zo handig van de buschauffeur en zijn begeleider om de deur te openen om in het Chinees te vertellen dat er geen plaats meer was. Ik liet me dus niet meer wegduwen en stond onmiddellijk op de treeplank en trok Marlies en de kinderen mee naar binnen. Tot groot ongenoegen van de Chinese begeleider, maar uiteindelijk waren we binnen en konden we gaan rijden. Via een nieuw aangelegde brede en lege autoweg bereikten we de roei- en kanobaan. Ieder kruispunt was bemenst met securitymensen die overstekend verkeer tegenhielden. Langs de hele weg was prachtig onderhouden groen aangelegd en alle lantaarnpalen waren voorzien van OS-Beijing 2008 banners. Een indrukwekkend gezicht om dat gedurende 70 kilometer langs je te zien zoeven. Bij de kayakwedstrijd waren wij vrijwel de enige in oranje gehulde Nederlanders en werd ons door de Nederlandse cameraman die een reportage over Pieter Bouten kwam maken dan ook gevraagd om wat sfeerbeelden te leveren. Mogelijk zijn we dus weer op tv geweest die avond. Tijdens de run van Bouten lukte het me om 1000 chinezen die bij ons op de tribune zaten massaal Holland Holland te laten scanderen en hem aan te moedigen. Of dat uiteindelijk geholpen heeft om hem naar de finale te krijgen weet ik niet, maar het was wel leuk. Na zijn eerste run als een speer naar een taxi en op weg naar de judohal waar we Debora Gravestijn om half acht in een zinderende partij zilver zagen winnen. Overwonnen door een toch wel betere Italiaanse. Nooit geweten dat judo zo spannend is. Debora was verschrikkelijk blij met de door haar gewonnen medaille. Na het judo richting HHH waar onze fietsen nog stonden en voordat we ons in het feestgedruis mengden op weg naar een restaurantje in de buurt om eerst wat te eten. Daar ontmoetten we een aardige chinees uit HongKong die 2 jaar in New York had gewoond en uitstekende Engels sprak. Hij hielp ons aan drank en een paar heerlijke gerechten. Wij vertelden over het HHH en hij gaf op een gegeven moment aan dat hij het wel leuk zou vinden om met zijn vriendin, die geen enkel woord Engels sprak, mee te gaan om er eens te kijken. Ze keken hun ogen uit en verschenen tijdens de carnavaleske huldiging van Debora Gravestijn uitgedost in gloednieuwe kleding van het Nederlands Olympisch team weer bij de hossende menigte. De foto's die ik nog zal plaatsen getuigen daarvan. Al met al werd het wat later dan de eerste avond maar om half 2 stapten we toch op onze fietsen. Het was nog droog toen we op weg gingen maar na een half uurtje begon het te regenen. En niet zo zuinig ook. Het kwam met bakken uit de hemel en binnen de kortste keren stonden alle straten blank en waren wij tot op de naad doorweekt. Maar het was niet koud en natter konden we toch niet worden dus fietsten we maar door en arriveerden we om half drie bij het appartement.

De fietsen waren een uitkomst want na het opstaan kon ik snel boodschappen gaan doen voor het ontbijt. Ik raak al bekend in de supermarkt. Daarna gingen we snel naar het hockeyveld waar ook het tennissen en boogschieten in de buurt waren. Op weg ernaartoe fietsten we langs de flats waar de atleten verblijven en zagen we alle verschillende vlaggen aan de balkons hangen. Het leek bij kijken en sfeer proeven te blijven tot we op weg gingen richting het station en een Engelsman mij aansprak of ik kaartjes nodig had. Toen ik zei dat ik graag kaartjes voor het hockey van die avond wilde bood hij er 4 aan voor 1000 yuan per stuk. Dat was wat veel en mijn eerste tegenbod van 500 yuan per stuk werd geaccepteerd. Misschien toch iets te snel geweest, maar al doende leer je en deze eerste keer was het best wel nieuw en spannend. Marlies was erg verbouwereerd toen ik haar portemonnee vroeg en er 2000 yuan uithaalde voor de 4 kaartjes terwijl we niet eens wisten of het voor het veld was waarop Nederland die avond zou moeten spelen. Uiteindelijk bleek dat zo te zijn en na een tijdje fietsten we heel erg opgewonden  naar station voor trein naar Badaling om naar dameswegwedstrijd te gaan. Ergens achteraf vonden we dat uiteindelijk  en arriveerde er ook een groep Zwitsers. De vader en zus van Karin Thurig, die een paar dagen later brons zou winnen bij de tijdrit en leden van de fanclub.  Met de hulp van een aantal vriendelijke Chinezen kwamen we erachter dat er geen trein zou rijden vanwege de wielerwedstrijd. Jammer voor ons en voor de Zwitsers die dus maar een taxi naar hun eigen Swisshaus namen om de wedstrijd op tv te bekijken. Via het Tianmenplein waar we de dames vlak na de stad nog even voorbij zagen flitsen en een maaltijd in de buurt reden we weer   naar het HHH. Om de laatste 40 km van de dames op tv te kijken. In de stromende regen werden de laatste km afgelegd; prachtige beelden. Helaas stelde Marianne Vos erg teleur en werd zesde. Op tijd naar hockey voor Nederland-Zuid Afrika (dames) met een taxi. In Peling was het inmiddels ok flink gaan regenen en mosten we lang wachten tot we het stadion in konden. Het was erg druk en Chinezen zijn erg bedreven in voordringen en duwen, maar uiteindelijk kwamen we toch binnen. Eerst Australië. De met bakken uit de hemel stromende regen hield maar niet op, maar als je eenmal doorweekt bent, maakt het niet meer uit of je nog natter wordt. We waren alle vier in het oranje en hadden onze plastic kroontjes op en kwamen daardoor vermoedelijk op tv. Er was weinig publiek; vooral de Chinezen met kaartjes hadden het vermoedelijk laten afweten. Vlak na het begin van de wedstrijd arriveerden ook Willem Alexander en Maxima en ging en één stoeltje naast ons zitten. Beiden in een regenpak waarvan M de kapuchon op had, maar WA gewoon met bloot hoofd in de regen zat. Het was erg leuk om met ze te kletsen. Op een gegeven kregen ze van de begeleiding een grote doos met drinken en eten want door de reis terug van het wielrennen hadden ze niet kunnen eten. Maxima nam een keiharde perzik waarop WA opmerkte dat je daarmee goed zou kunnen gooien. Toen we na de rust ergens anders zaten schreeuwde hij ons over grote afstand nog de uitslag van voetbal toe. Toffe vent. Uiteindelijk won Nederland meyt 6-0 van Zuid-Afrika en liepen we doorweekt, maar zeer voldaan terug naar appartement. Het was een onvergetelijke dag.

Na het opstaan ging ik ontbijt kopen vlakbij appartement en in supermarkt. Vers gebakken broodstengels die nog warm waren en heerlijk kanppering, maar toen ik na de supermarkt in het appartement kwam waren ze natuurlijk koud en erg taai. Geen succes; ook het bonendrankje niet waarvan ik had gedacht dat het sojamelk was die marlies zo lekker vindt. Lee Lei wa gisteren de kaartjes die we zouden krijgen vergeten en had beloofd om ze vanochten op half tien te brngen. Maar dat werd wachten op de kaartjes. Verschillende tel4efoontjes gingen eroverheen voordat een collega van haar om half één eindeljk verscheen. Een paar uur jammerlijk verlummeld. Tania bleek slechts voor 2 events kaartjes te hebben terwijl we er 4 zouden krijgen vanwege de wisseling van de appartementen. Als we nog andere wilden zouden we ook morgen weer moeten wachten en dat werd ons toch iets teveel. We wilden zo snel mogelijk op pad. Met de bus en vervolgens de metro arriveerden we, vanwege de hulp van Tania een uur later op het Ti'anmenplein. We besoten direct maar een bezoek te brengen aan de verboden stad nu we er toch vlakbij waren. In sneltreinvaart liepen we van zuid naar noord tussen de vele andere mensen. Een groot gedeelte was afgesloten; wellicht vanwege een bezoek van één van de vele staatshoofden die in peking waren. Bij de noordpoort namen we een taxi naar   het meer en de hutongwijken iets te noorden van de verboden stad. Daar zouden wel fietsen te huur moeten zijn had ik in de lonely planet gelezen., Eerst kocht marlies nog een leuk jurkje en Janneke een mooie broek, We aten een lekker miesoepje en konden in de buurt fietsen huren, Prachtige nieuwe fietsen voor 4 dagen. Rond 5 uur fietsten we naar het HHH waar we al om half zes aankwamen. Heerlijk om zo door Peking te fietsen en de stad echt te voelen. Vlakbij het HHH was het beachvolleybalstadion in een park, We liepen ernaar toe en smaakten een beetje van de sfeer van de toegang en het handelen in kaartjes. Erg leuk om mee te maken, maar het stadion zelf hebben we niet gezien. Terug in het Holland HH was het veel rustiger dan de dag ervoor en keken we naar verschillende wedstrijden op tv, Het wachten was op de huldiging Ruben Houkes die uiteindelijk om 11 uur begon. We stonden vlak vooraan in de broeiende hitte en zongen en dansten dat het een lieve lust was. Toen Ruben op het podium kwam en door Maxima gehuldigd werd begon een ervaring om nooit te vergeten. Wat een heerlijke sfeer. Na het optreden van Jan Smit namen we onze fietsen en reden in iets meer dan een uur terug naar huis terwijl we onderweg nog fotoś maakten van het birdsnest en de nachtelijk verlichte watercube. Het Spelenvirus heeft bij ons toegeslagen.

Fietsen wegbrengen en wachten op het busje dat ons naar het vliegveld zou brengen. Ongeveer 2 uur rijden. Om 3 uur vertrok het vliegtuig en na een korte vlucht landden we om 4 uur op het grote vliegveld van peking. Helaas niet in de nieuwe terminal 3. We werden weer  opgehaald en de koffers waren er heel snel. Om half 5 zaten we alweer in de auto van Lee Lei, waarmee ik levendig geemaild had over het appartement en kaartjes voor de Spelen. Het bleek een vrouw te zijn. We arriveerden na iets meer dan een half uur in een fantastisch appartment. onderweg zagen we het birdsnest en de watercube waar heel erg veel mensen rondomheen liepen. Vanwege de opening was de hele stad afgesloten en kregen wij de laatste kilometer een jonge vrijwillige securitymedewerker mee in de auto. Want stel je voor dat er iets zou kunnen gebeuren. Lee was helaas de kaartjes voor wedstrijden vergeten; die zouden de volgende dag om half tien worden gebracht. Wij installeerden ons snel en gingen op pad om de opening te bekijken. Een drukte van jewelste overal. Alle restaurantjes en barretjes waren gesloten, maar gelukkig was er een supermarkt open waar ze ook iets warms verkochten. Marlies en janneke gingen op expeditie voor heet water voor de bak met noodles. Even later zaten we met z'n vieren langs de kant van de weg te eten en haddeneen bekijks van jewelste. Veel Chinezen wilden met ons op de foto en dat zou de komende dagen zo blijven. En een aantal wilde gezellig met ons een praartje maken om hun Engels te oefenen en om de gevraagde gastvrijheid in praktijk te brengen. We konden niet in de buurt van het stadion komen en liepen met duizenden chinezen over straat. Uiteindelijk om kwart over zeven één van de spaarzame taxi's genomen om naar het Holland Heineken Huis te gaan. Daar waren we binnen een half uur. Het was een drukte van jewelste. De opening was overweldigend. Maar die hebben wij net zoals vrijwel iedereen op een tv scherm gezien; wel met het commentaar van de Nederlandse televisie. Rond 12 uur namen we weer een taxi terug naar het appartement. Iedere keer voor 33 yuan (3,30 euro).

Ontbijten in een redelijk op westerlingen ingestelde tent. Maar eerst fietsen gehuurd. Lekker rondgefietst in de stad. Tempel van Confucius bezocht en verplicht kaartjes voor alle bezienswaardigheden gekocht. Na 3 tempels hadden wij het wel gezien en Martijn haakte na de eerste al af. Buiten de stadsmuren was het een openbaring. Stoffig, vuil, armoedig, wonen op een vuilnisbelt. Een winkel met allemaal kleine winkeltjes waar alle winkelbediendes lagen te slapen. Mahjong uitgelegd en gespeeld. 's avonds weer eten in hetzelfde restaurantje als gisteren, maar wel gezorgd dat we eerst naar de wc waren geweest. Marlies deed een vergeefse poging om naar een of ander optreden/voorsteling te gaan. Dat lukte dus niet en daarom nog een rondje mahjong gedaan nadat Martijn de spelregels op internet had opgezocht. Ik bleek er toch nog aardig wat van te weten; alleen de verdubbelingen en de premie voor Mahjong was ik duidelijk vergeten. We speelden totdat de bediening ons echt naar buiten keek.

Aangekomen op het station werden we weer verwelkomd door een Chinees met een bordje met onze naam erop die ons naar het hotel ging brengen. Het was vlakbij; een klein stukje buiten de muur en daarna door de noordpoort een stukje binnen de muur naar het Yide-hotel. Een hele club meisjes stond op ons te wachten om onze koffers te dragen. In het gezellige restaurant van het hotel aten we een heerlijk, maar voor onze begrippen erg duur ontbijt. In totaal verbrasten we voor 35 euro. De kamers waren gelegen in oude traditionele ruimtes, die je je wel kunt voorstellen van Raise de Red Lantern. Rondom een gezellige binnenplaats. Kennis gemaakt met een echtpaar met zoon die vanwege schermen naar de Spelen ging en nug nog even wat ging bekijken. En een gezin met 2 kinderen die op weg waren naar Hong Kong om het paardrijden te bekijken.

Lopend de stad in. Erg gezellig en niet zo erg toeristisch als Yangzhuo. Eten van een beetje apart smakende noodles. Regen net buiten de muur. Uitrusten en 's avonds weer het stadje in. Eten in een erg leuk tentje met een heel aardige eigenaar. Heerlijk rundvlees met aardappel. Toilet in het donker achter het restaurant; neus dicht en niet kijken.

We hadden alle tijd. Een hele dag niets te doen. Dus tutten we tot over twaalf nadat ik de was vlakbij had opgehaald. We liepen net de deur van de kamer uit toen de telefoon ging. Ongetwijfeld om te vragen waar we bleven en door te geven dat de kamer om 12 uur vrijgemaakt moest worden. Naast het station namen we bus 306 naar de Huaqing hot springs. Ooit een belangrijke plek voor de keizer en keizerin die daar vanuit Xian hete baden gingen nemen. Nu een toeristische attractie waar veel Chinezen op af komen. In grote groepen met rode petjes op hujn hoofd worden ze door het park rondgeleid. Wij hadden het redelijk snel gezien en kozen uiteindelijk toch voor een bad en een massage. Hardhandig ging het meisje over mijn hele lijf tekeer. Knijpend en wrijvend net tegen de pijngrens aan en soms erover. Dat moet dus wel effect hebben. Vervolgens nog even snel met de kabelbaan heen en weer nadat we een instantbak noodles naar binnen gewerkt hadden. Die zie je hier overal en veel Chinezen slepen ze overal naartoe. Op veel plekken kun je heet water krijgen om ze te vullen en de noodles te weken. Zo heb je snel een lekker hapje. De bus weer terug naar het hotel en een taxi naar de Bell Tower, want we zouden weer gaan eten in het dumplingrestaurant van 2 dagen geleden. Martijn kocht nog even 3 t-shirts in een van de vele sportkledingwinkels. Het lijkt wel of ze hier alleen maar in sportkleding lopen als je af moet gaan op het aantal sportkledingwinkels. De 2e keer vielen de dumplings een beetje tegen. De verrassing was er natuurlijk af en we kregen ook geen onverwacht gezelschap. Dus maar snel naar Starbucks en een taxi terug naar het hotel om op tijd in het station te zijn. Veel te vroeg natuurlijk want we moesten meer dan 1 1/2 uur wachten in een bomvolle hal. Onvoorstelbaar hoeveel Chinezen met de trein gaan als je bedenkt dat je het station alleen maar in mag als je een treinkaartje hebt en je voordat je binnen bent wel 3 keer gecontroleerd wordt. Even voor elf ging het poortje open en stormde iedereen naar binnen. Wij hadden in ieder geval besproken plaatsen in een coupe met bedden. Zogenaamde hardsleepers waarin je in de breedte van de trein met 6 in een open coupe ligt. Net zoals in Europa eigenlijk. Wij sliepen met 2 chinezen die zich netjes hebben gedragen en toen wij de kaartjes lieten zien onze bedden snel vrij lieten maken door hun vrienden die bij hen op bezoek waren. Rond 12 uur ging het licht uit en was het volgens de steward dus tijd om te gaan slapen. Dat deden we. Martijn, Janneke en Marlies tot de volgende ochtend half acht, vlak voordat we in Ping Yao aankwamen en ik iets minder lang.

Marlies had vannacht dus niet zo'n beste slaap. Maar dat mocht de pret verder niet drukken. We waren van plan om fietsen te huren en een andere rivier af te zakken. En dat laatste was een goed idee. Na een klein stukje fietsen stapten we op twee kleine bamboevlotten. Onze fietsen achterop. Heerliijk rustig dreven we de rivier af, af en toe onderbroken door een kleine dam en vlotjes met vrouwtjes die bier en andere versnaperingen verkochten.

 

De verbinding hier in Ping An is erg langzaam, dus ik probeer in X'ian wel verder te schrijven en een beetje in te halen. Het bevalt ons nog uitstekend na een fikse wandeling van 5 uur (Martijn en 2 meisjes hebben zelfs nog 2 1/2 uur teruggelopen).