Vorige week kreeg ik een mailtje van Bert dat hij weer eens hier was komen kijken om te zien wat voor films ik op het festival gezien had. Maar ik heb me sinds ik op 1 oktober in mijn nieuwe baan ben begonnen natuurlijk vaan een erg slechte kant (wat dit blog betreft) laten zien. Zijn aansporing helpt wel were een beetje om weer een hernieuwde poging te doen om jullie allemaal nieuwsgierig te maken naar nieuwe berichten. Daarom eerst maar een lijstje van de films die ik, vaak samen met Marlies, in Rotterdam heb gezien. In totaal 6 volle dagen naar het festival geweest en toch is het raar dat dat anders voelt dan wanneer je een week op wintersport gaat. Bij mij, maar ook bij anderen die anders reageren dan bij een vakantie. Het wordt toch als afwijkend gedrag gezien als je op 1 dag zeven films achter elkaar gaat zien. Mar dat is toch echt gebeurd. Hierbij dus de lijst.

 

vrijdag 23 januari

Il Divo ***

La frontiere de l'aube **

Achilles and the tortoise ***

Unmade Beds ****

Breathless  (winnaar van een Tiger Award) ****

 

zaterdag 24 januari

Wendy and Lucy ****

Unspoken *****

Acacio **

Parque Via ****

Ecce Momo *

Sois Sage *****

 

maandag 26 januari

Blind Pigs who want to fly **

A L'Aventura ***

Service ****

A l'ouest de pluton ***

Black dogs barking **

River people ****

Dogging a love story ***

 

woensdag 28 januari

Telstar ***

Birdwatchers ****

Jerichow ***

Our beloved month of august **

Everybody dies but me ****

Boogie ***

 

zaterdag 31 januari

Journey to the sun ***

Nulle part terre promis ***

La Nana ***

Turistas ***

Floating in memory ***

 

zondag 1 februari

Still walking ****

Tony Manero ***

Wild Field ****

That's it **

Troubled water *****

 

Toch wel een aardige oogst dus bij deze 34 films. Volgend jaar zeker weer en misschien trek ik me dan helemaal niets aan van anderen en ga gewoon 10 dagen en 60 films.

 

 

Vandaag is mijn laatste dag bij deze werkgever. Volgende week heb ik een nieuwe broodheer. De afgelopen dagen ben ik voortdurend bezig geweest met afscheid nemen, afronden en overdragen. Dat zit er nu bijna op. Wel een raar idee om alle de afgelopen jaren verzonden en ontvangen emails in één klap te deleten en mijzelf volledig uit te wissen hier. Volgende week zal iedereen zich afvragen of ik hier wel geweest ben. Doe ik alle moeite om dit weblog te vullen en ook elders allerlei digitale geursporen achter te laten en hier verdwijn ik helemaal uit de digitale omgeving.

Vanochtend las ik in DAG, terwijl ik in de trein naar mijn werk reed, een stukje dat me deed fronsen. Uit onderzoek van Motivaction was gebleken dat een bepaalde groep nederlanders zeer negatief is over eigenlijk alles. En dat blijkt wel 30% (of 40 daar wil ik vanaf wezen) van de nederlandse bevolking te wezen. Dat zijn dan mensen die zich niet interesseren voor politiek, geen vrijwilligerswerk doen en dus eigenlijk buiten de samenleving staan. Ze gaan niet naar het theater of naar vrienden en hangen waarschijnlijk alleen maar voor de tv en voor het internt. Want in dezelfde DAG las ik dat op het weblog van de Blonde Dood (Geert Wilders) waarin hij voorstelt het leger naar Gouda te sturen om die Marokkaantjes mores te leren, binnen zeer korte tijd wel 1000 reacties waren gekomen. En vrijwel allemaal adhesiebetuigingen van, volgens mij, de mensen die Motivaction hiervoor heeft genoemd. Ooit, niet eens zo lang geleden, zijn die in Amerikaans onderzoek wel eens White Trash genoemd. Toch verontrustend als het meer dan 1/3 van de Nederlandse bevolking betreft. Op zoek naar dit berichtje op de website van Motivaction kwam ik een ander wetenswaardigheidje tegen. Uit onderzoek onder 600 Nederlanders tussen de 18 en 65 is gebleken dat zij vaker verrast willen worden. Ze willen de sleur wel doorbreken, maar weten niet hoe, maar verwachten wel dat anderen daar iets aan moeten doen. Tja, en als je daarop wacht en langzamerhand een ons gaat wegen, dan is de politiek natuurlijk de schuld van jouw lamlendige gevoel. Driekwart van de ondervraagden wil vaker verrast worden. Een kleine rekensom leert dat het ongeluksgevoel dan nog lang zal duren, want ik kan mij niet voorstellen dat de mensen die verrast willen worden de tegenwoordigheid van geest hebben om anderen te verrassen, zodat iedereen op iedereen zit te wachten. Ik prijs mij gelukkig met veel menesen in mijn omgeving die mij vaak verrassen en misschien komt dat wel omdat ikzelf ook wel van initiatief en verrassen houd. Zo hebben M en ik vandaag een tripje naar Madrid geboekt en heb ik haar voorgesteld om weer naar een voetbalwedstrijd van de Primera Division te gaan; misschien met Heitinga in de ploeg van Atletico. En vandaag nog werd mij voorgesteld om naar de afscheidsvoorstelling van Dogtroep te gaan. Daarnaast sprak ik een oude collega die 5 jaar geleden een golfbaan heeft overgenomen en zou het goed kunnen dat we daar vlak voor kerst een leuke golfclinic gaan doen. Midden in de samenleving, actief vrijwilliger én vaak verrast. Ik ben dan ook nergens negatief over........of is dit stukje het bewijs van het tegendeel?

Het begint zo langzamerhand een stokpaardje van mij te worden. Alles wat er over de Olympische Spelen geschreven wordt heeft mijn aandacht alsof ik er zelf aandelen in heb. Maar op de een of andere manier vind ik de berichtgeving en meningsvorming over 2028 door journalisten zoals die gebaseerd is op hun ervaringen van Peking erg eenzijdig. Ik heb, zoals ik al vaker heb aangegeven, heel andere ervaringen. Gisteren in de NRC en vandaag in NRC-next schrijft Cors van den Brink een stuk waarin betoogd wordt dat we die spelen van 2028 toch echt niet moeten willen. Volgens van den Brink werden wijken in Peking waar sportwedstrijden plaatsvonden van de buitenwereld afgesloten. Misschien was dat zo voor journalisten die in bussen van hun hotel naar het stadion werden vervoerd; voor de echte supporter was dat echt niet het geval. Wij konden ons overal vrijelijk bewegen; ook op de weg langs het Olympisch dorp en verschillende stadions. En dat je als toeschouwer gecontroleerd wordt is zelfs hier in Nederland bij een willekeurige voetbalwedstrijd al normaal, dus wat zeurt hij daarover. Wat de vele vrijwilligers betreft, daar heeft hij een punt. Ook ik vraag mij af of we in Nederland al die mensen op de been krijgen, maar aan de andere kant wekt zo'n evenement zoveel enthousiasme op dat ook dat wel zou kunnen lukken. En de massa's van Peking hoeven wij echt niet te halen om toch gastvrij en welkom over te komen voor de vele bezoekers. Die aantallen bezoekers worden volgens mij overigens flink overdreven. Zelfs in Peking werden de 200.000 buitenlandse bezoekers niet eens gehaald en dat aantal halen we zelfs in een niet zo zonnig pinksterweekend met twee vingers in de neus. En ik maak me sterk dat al die Duitse gezinnen het wel uit hun hoofd laten om tijdens de Olympische Spelen naar de Nederlandse stranden te trekken. Misschien wordt het in die tijd wel veel rustiger dan anders. Gewoon doen dus!

In het algemeen ben ik geen fan van de colums van Mirza (alias Kadar Abdollah) op maandagochtend in de Volkskrant. De schrijfstijl en de inhoud komen op mij altijd wat kinderlijk over, net zoals ik Het Huis van de Moskee wel een mooi boek vond maar ook daar de stijl mij minder aansprak dan de inhoud. Maar vandaag is het dus anders. Zijn kritiek op de advocaat die vanuit zijn moslimgeloof niet wil opstaan voor de rechters in de rechtbank kan ik helemaal onderschrijven netzoals zijn overstapje naar de marokkaanse jongens die in Amsterdam het ambulancepersoneel met de dood bedreigden. Lezen die column! En misschien wel stemmen op zijn nominatie (voor de vertaalde Koran)  in de NS-lezersprijs, hoewel ik Het Recht op Terugkeer van Leon de Winter ook goede kansen toedicht.

In een stortbui die gedachten opriep aan de buien in Peking fietsten M en ik naar de behuizing van De Nieuwe Amateur. Met z'n tweeën, hoewel ik een week ervoor aan een heel stel vrienden een uitnodiging had gestuurd voor de voorstelling Lotte in Babylon die hier werd uitgevoerd. Die uitnodiging leidde tot weinig reactie; wel een paar vanwege een goede reden, afwijzende, maar van de meesten hoorde ik helemaal niets. Misschien toch maar eens de emailadressen controleren. net op tijd konden we nog naar binnen en gelukkig hoefde ik de 8 gereserveerde kaartjes die ik niet afnam, niet te betalen. De meeste spelers hadden moeite om boven het gekletter van de regen op het dak te komen, dus erg goed verstaanbaar was het op sommige momenten niet. Maar het was een heel aardige voorstelling, opgebouwd uit een aantal verschillende scenes. Na de voorstelling was er in de ruimte onder de speelvloer, gelegenheid voor een drankje en stonden er een flink aantal heerlijke hapjes. Alles spelers zaten er natuurlijk met familie en kennissen en ik zag ook een paar van tv bekende acteurs, hoewel ik er de naam niet van weet. Soms lijkt het wel of dit soort voorstellingen uitsluitend gemaakt wordt voor de directie vrienden en familiekring van de spelers en andere meewerkenden en dat M en ik de enige vreemden in het publiek zijn. Al met al een leuke avondbesteding en toen we terugfietsten naar huis was het in ieder geval droog.

Gisteravond hebben M en ik een aantal spullen van Delft naar Utrecht vervoerd en en passant Janneke in haar kamer afgezet waar die spullen afgeleverd moesten worden. Mij viel weer en M voor het eerst op hoe vriendelijk het terrein is en dat het heerlijk moet zijn om op UCU te mogen studeren. Het kleed en de felblauwe fatboy maakten de inrichting van de kamer af en de roze kussens zorgden voor de extra meisjesachtige touch. Lang waren we er niet voordat we afscheid namen en weer terugreden, maar toch lang genoeg om een gevoel van weemoed toe te laten. De beelden en het gevoel van vele jaren geleden, toen ik begon met studeren in Utrecht en later in Breda en Tilburg namen bezit van me. Die zondagavonden dat ik in het donker na een weekend thuis of elders weer op mijn kamer kwam heb ik nooit erg prettig gevonden. Ik voelde me dan altijd erg alleen en eigenlijk wel zielig. Natuurlijk was dat ook afhankelijk van waar ik woonde, maar de overgang van het weekend naar weer een week waren niet mijn fijnste momenten in het leven. Met name de paar maanden dat ik in een bijgebouw bij een oude boerderij in Udenhout (Loonse Molenstraat) woonde behoren niet tot de hoogtepunten, hoewel ik toen wel erg veel cultuur in de Tilburgse schouwburg heb opgesnoven. Dat dan weer wel. Of de eerste kamer in Breda bij een oude weduwe in een kleine sociale huurwoning in het Heuvelkwartier. Dat heeft, door de verhuizing in december naar het studentenhuis in de Leistraat, gelukkig niet zo lang geduurd.

Ik kon het niet laten om het gisteravond toch even te zeggen en kreeg direct bijval van M die zich dat ook kon herinneren. Ik hoop niet dat ik Janneke met deze beelden heb belast en dat zij iedere keer weer geniet als ze die poort bij UCU binnengaat op zondagavond.

Mijn muziekkeuze wordt af en toe wel eens wat vreemd gevonden. Ik kan genieten bij HipHop, bij dance, maar ook bij Nederlandstalig zoals Marco Borsato of rock zoals Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs. Toen ze in de hitlijsten stonden was ik geloof ik geen fan van Abba, maar ik kan me nog wel heel goed het Eurovisie songfestival herinneren waarin ze voor het eerst bekend werden en met Waterloo de eerste prijs haalden. Gewoon een heerlijk nummer. Pas later ben ik ze geloof ik echt gaan waarderen en kon ik genieten van optredens van Abba-tributes in Speakers. En ook van de in het Nederlands vertaalde musical heb ik in het Beatrixtheater in Utrecht tijdens een familieuitje heel erg genoten. Inmiddels is er een film van gemaakt met grote sterren in de hoofdrol. Gisteren hebben M en ik er van genoten. Ieder nummer is weer een feest van herkenning en de manier waarop het verfilmd is vind ik in ieder geval heerlijk. Niet dat Pierce Brosnan en Meryl Streep zo'n zangtalenten zijn, maar dat geeft niet want het is des te vertederender als zij enthousiast zingen en dansen. De leukste en ontroerendste scene vond ik het nummer waar de oudere vriendinnen zingend en dansend naar de haven trekken en alle vrouwen van het dorp als een soort rattenvanger van Hamelen achter hen aan gaan. Ik kan genieten van zulk soort aanstekelijk enthousiasme. Wat dat betreft zou ik in een volgend leven graag zelf een musicalster willen zijn en deze lol en passie willen uitdragen. Wie weet.

Gisteren stond in de Volkskrant een interview met één van de roeiers van de heren-8 die 4e zijn geworden in de finale. De conclusie van Rogier Blink na 2 weken in Peking was dat China de Spelen niet had moeten krijgen omdat het één grote poppenkast was geweest en dat hij meegespeeld had in het grootste toneelstuk aller tijden. Bij het lezen van het artikel gingen mijn haren langzamerhand steeds meer overeind staan. Ja, natuurlijk kloppen een aantal van zijn waarnemingen en zal het ongetwijfeld zo zijn dat zijn coach door veiligheidsmensen achtervolgd (of begeleid?) werd. En natuurlijk kun je door de bomen of achter de moderne gebouwen de de wijken met armoedige huisjes zien waar de gewone Chinees woont die geen geld heeft om een kaartje van 5 euro voor een wedstrijd te kopen. Maar om daarvan te zeggen dat de armoede wordt weggemoffeld voor het westen en dat de sporters worden gevolgd om hen te bespioneren gaat mij toch wel wat te ver. Ik heb van de afgelopen 3 weken dat wij met ons vieren in China waren en dat we ook Peking bezochten een heel ander beeld overgehouden. Van miljoenen mensen die oprecht ontzettend trots waren op hun eigen land en op het feit dat China de gastheer kon zijn voor de Olympische Spelen. Trots dat ze daar, vrijwillig of een beetje gestimuleerd of misschien zelfs heel erg, een eigen bijdrage aan mochten leveren. De volgens Blink zogenaamde vrijwilligers waren allervriendelijkst, voorkomend en enthousiast en al die tienduizenden moeten dan wel een top-theateropleiding hebben gehad om dat iedere keer weer te spelen. En wat te zeggen van de oudere mensen die overal op alle hoeken van straten op kleine stoeltjes zaten en bij het minste of geringste je met raad en daad kwamen bijstaan. De weg wijzend of iets anders hulpvaardigs. Misschien is het inderdaad zo dat de deelnemers aan de Spelen en de journalisten in een gouden kooi hebben gezeten en weggehouden zijn van het echte spontane China, maar ons is geen stroobreed in de weggelegd om een eigen beeld van het land en de stad te vormen. En in vier dagen kris kras door Peking op de fiets kom je echt wel op plekken waar een willekeurige Olympiër niet komt. Steeds maar weer wordt vergeten dat we het hebben over een land van 1.3 miljard mensen. 80 keer zoveel als Nederland. Een land waar er een eeuwenlange traditie bestaat om massale projecten uit te voeren waar honderduizenden mensen aan meedoen om ze te realiseren, zoals het terracottaleger, de grote muur en de verboden stad. Een land waar het leven van mens en dier meer in dienst van het collectief staat dan in onze wellicht doorgeslagen individualistische samenleving. Want de partij voor de dieren zou in China smullen van alle uitdagingen die er voor hun doelstellingen nog zijn. Ik weet niet wat beter is, maar weet wel dat wij ons wat minder op de borst zouden moeten kloppen over wat er bij ons goed is en elders verkeerd. Enige bescheidenheid zou ons niet misstaan als het om misstanden gaat.

Ik ben weer aan het hardlopen. Inmiddels na de vakantie 3 keer de benen gestrekt op hetzelfde rondje in de Delftse Hout. Het is ook wel nodig. Niet alleen om weer conditie op te doen, maar ook om van de overtollige kilo's die de afgelopen  1 1/2 jaar, sinds de Roparun van 2007, aan mij zijn blijven hangen, een aanzienlijk aantal weer kwijt te raken. Toch een raar fenomeen dat ik na ongeveer 40 jaar op hetzelfde gewicht rond de 70 te blijven schommelen ineens (??) de weegschaal niet meer met een 7 maar met een 8 begon. Natuurlijk weet ik dat het niet alleen aan het bewegen ligt, maar ook aan teveel bier, lekker eten en snoepen, maar het is toch wel confronterend dat ik daar al die jaren nooit rekening mee heb hoeven houden en nu ineens wel. Een marathon zal er wel niet meer in zitten, maar mijn doel is toch wel om over enige tijd weer voldoende getraind te zijn om de halve binnen de 2 uur te kunnen afleggen. Nu is dat nog een brug te ver, zoals je op deze link kunt zien. Op deze site, waar Adrie mij weer op attent maakte, kun je je rondjes op googlemaps aangeven en dus precies weten hoeveel meter je hebt gelopen. Dat valt dus nog niet mee, maar ik weet zeker dat ik vóór het eind van deze maand weer 10 km ruim binnen het uur kan lopen en het dan weer leuk wordt om te gaan spelen met de snelheid en de afstand. Blijkbaar is er toch nog wel iets van basisconditie aanwezig.

Na China nu even iets heel anders waar ik me sinds gisteren heel erg over aan het opwinden ben. Jacqueline Cramer (ook wel als Kramerbekend) moet zich verantwoorden over de ondertekening van een steunbetuiging aan krakersblad Bluf in, let op, 1986. Zij was toen voorzitter van milieudefensie. Iedereen zal begrijpen dat zoiets dat 22 jaar geleden gebeurd is toch echt niet door de beugel kan en dat Cramer hiervoor diep door het stof moet en haar minisisterspost moet opgeven. Wijnand Duyvendak achterna. Dit is natuurlijk de eerste van vele slachtoffers van deze advertentie. want wat te denken van André van Es die als kamerlid van de PSP ondertekende en nu directeur-generaal is op één van de ministeries. Weg ermee. En van Geert Mak die als zeergeëerd historicus vrijwel geen fout kan maken geeft als ondertekenaar toch wel blijk van een zeer slecht historisch besef. Al zijn boeken op de brandstapel. Martin van Amerongen is gelukkig voor hem al enige tijd overleden, anders zou Vrij Nederland op voorstel van de 2e kamer in de ban gaan. En naar Ger Jochems ga ik op de radio natuurlijk nooit meer luisteren. De knop om als hij zijn stem verheft. Zelfs Lucas Reijnders heeft zijn naam aan de advertentie geleend. Hem geloof ik dus ook nooit meer. En naar films van Annette Apon weiger ik vanaf nu één blik te werpen. Gelukkig zijn er nog mensen en kranten die dit soort misstanden aan de kaak stellen, want één keer een verkeerde stap in je leven moet je uitteraard nog minimaal 25 jaar worden aangerekend. Ben ik even blij dat mijn handtekening onleesbaar is.

Met taxi (100 km), magneettrein (431 km), vliegtuig (800 km) en auto (135 km) bereikten we uiteindelijk om kwart voor elf op vrijdagavond Delft weer en was de cirkel weer rond. Drie bijzondere weken kwamen tot een einde. Wat we allemaal gezien, gedaan en gesproken hebben moet nog even een beetje bezinken. China is een fascinerend land en de Chinezen zijn een fascinerend volk. En er zijn er heel veel van. Natuurlijk lag de nadruk van onze enthousiaste verhalen op de laatste dagen in peking en alle ervaringen van de Olympische Spelen, maar toch waren ook de 2 weken daarvoor heel bijzonder en hebben ze een beeld gegeven van een land in opkomst met erg aardige en open mensen die hun uiterste best doen om contact te maken met vreemdelingen. Het lezen van de geschiedenis van China tijdens deze reis heeft mij een beeld gegeven van de roots van dit volk en begrip voor hun reactie op alle buitenlandse meningen over hun land. Natuurlijk gebeuren er dingen die niet kunnen en heeft Eric van Muijswinkel gelijk dat hij zich daarover opwindt, maar in een land met 1.3 miljard mensen heersen andere regels als bij ons. Bovendien bestaat de democratie die wij zo koesteren en over de hele wereld willen uitbreiden ook bij ons pas iets meer dan 200 jaar en waren wij nog uiterst ongeciviliseerd toen de Chinezen op cultureel gebied ons ver vooruit waren. Natuurlijk wil China mee in de vaart der volken en ik ben ervan overtuigd dat ze dat gaat lukken en dat betekent dat ze zich zullen moeten aanpassen aan normen en waarden die ook elders gelden zonder hun eigen cultureel erfgoed te verloochenen. Dat laatste zal hen moeite kosten gezien de razendsnelle ontwikkeling die we in Shanghai en Peking hebben gezien, hoewel het dan weer deugd doet dat zoveel Chinezen het Terracottaleger gaan bezoeken om hun roots te vinden. Al met al ben ik gevallen voor de charme van veel Chinezen en de energie die het land laat zien en denk ik dat dat niet alleen te danken is aan de Olympische Spelen. We zullen nog veel horen van dat land.

De treinreis was heerlijk en eindigde heel snel op het station van Shanghai waar we zeer gehaast de trein moesten verlaten. Ik was in de veronderstelling dat we ook hier opgehaald zouden worden om naar het hotel gebracht te worden maar dat bleek een misrekening. Na 10 minuten wachten besloten we dus maar een taxi te nemen en na korte tijd stonden we weer in de oude vertrouwde lobby van het hotel. (Nu ik dit schrijf laat mijn korte termijn geheugen me even in de steek en weet ik de naam ervan niet meer; de ouderdom begint dus toe te slaan. ) We kregen 2 grote kamers aan de achterkant van het hotel; zonder uitzicht en daglicht, maar het was maar voor één nacht dus dat zouden we wel uithouden.

Museum en winkelen stond op het programma en Martijn zou een ochtend gaan skaten in het grootste skatepark van de wereld waar we bij het eerste bezoek aan Shanghai al even geweest waren. Maar eerst genoten Janneke, Martijn en ik nog van de Olympische Spelen terwijl Marlies in de oude stad inkopen ging doen. Het museum voor moderne kunst was prachtig en de op China geïnspireerde kunst van Griekse kunstenaars was mooi. Het winkelen wat minder toen de regen losbarstte, maar Starbucks maakte veel goed toen ook Martijn zich weer bij ons aansloot. Onderweg naar het hotel kochten we nog wat spullen en werden we gefeteerd met een echte theeceremonie in een winkel waar allerlei theespullen verkocht werden. Het regende toch pijpestelen. In het hotel werden de inkopen achtergelaten en wij togen weer naar de stad om sushi te gaan eten. Niet echt traditioneel chinees natuurlijk maar na 3 weken hadden we wel recht op een waardige afsluiting vonden we. Een sushirestaurant was niet eenvoudig te vinden, maar uiteindelijk zaten we in één van de grote winkelcentra toch aan tafel om van een grote hoeveelheid heerlijk sushi te genieten. Het bedienend personeel vermaakte zich kostelijk met ons. Zo werd de laatste avond van onze vakantie dus toch iets bijzonders. Morgen helaas weer naar huis.

De laatste dag van ons verblijf in Peking. Voor Martijn een iets mindere, want zijn maag had de feestelijkheden van de vorige avond niet ongeschonden doorstaan. Op de fiets, die we die ochtend terug gingen brengen, lukte het nog wel, maar daarna was droog en nat voedsel moeilijk binnen te houden. Na veel vijven en zessen ging hij met een taxi richting het appartement om bij te trekken en namen wij met ons drieën een taxi naar de Chinese Muur bij Mutianyu. Nu we hier eenmaal waren mochten we dat natuurlijk niet missen. Om 1 uur waren we er en namen we de kabelbaan naar boven. Erg indrukwekkend om over die muur te lopen en je duizenden jaren terug in de tijd te wanen. Dat was veel klauteren. De terugtocht naar beneden ging via de rodelbaan en was erg leuk, maar natuurlijk veel te snel afgelopen. Om kwart over drie stapten we in de taxi die netjes op ons gewacht had en reden we naar ons appartement waar Martijn weer helemaal boven jan was. Hij had heerlijk geslapen. Lee Lei kwam om vijf uur om het appartement te controleren en tot onze grote verbazing bracht zij ons naar het station voor de treinreis naar Shanghai. Zij had van de agent van China Online de treinkaartjes ontvangen. In mr Lee American Noodles aten we nog een lekkere maaltijd waarna we de trein opzochten. Dat was fantastisch. We hadden nu een softsleeper. 4 brede bedden in een eigen afgesloten coupe. Een kamertje als een luxe hotel. Erg gezellig om daar met ons vieren in te vertoeven en tijdens de reis dit weblog te schrijven en een paar potjes Mah Jong te spelen.

Natuurlijk waren onze kleren en schoenen nog niet droog toen we de volgende ochtend op tijd opstonden. Want om 10 uur moesten we in de Schermhal zijn voor de kwalificaties van het sabelschermen voor heren. We waren er valkbij want de schermhal bleek op de 4e verdieping van een nieuw gebouwd congrescentrum naats het prachtige zwemstadion te zijn. Daardoor waren we in de gelukkige gelegenheid om The Olympic Green binnen te komen en van dichtbij de Watercube en het Vogelnest (Nationaal Stadion) te bekijken. Prachtige ontwerpen die toch wel het gezicht van deze spelen zijn geworden. Het schermen was onwijs leuk omdat we daar de schermleraar en zijn zoon uit Ping Yao weer ontmoetten en hij ons in de finesses van de schermsport kon inwijden. De vele aanwezige Chinezen gingen uit hun dak toen uiteindelijk een Chinees samen met twee Fransen en een Bulgaar naar de halve finale doorging. 's Avonds hoorden we dat hij zelfs zeer verrassend het goud gewonnen had. Na de wedstrijden genoten we van het gebied en de blik op de stadions en gebouwen. Prachtig. En buiten op weg naar onze fiets waren we zowaar nog in de gelegenheid om kaartjes voor de hockeywedstrijden van die avond te kopen. Dit keer voor 40 euro per kaartje. Dat was nog een mooi vooruitzicht, alleen bleek later dat we kaartjes voor China en Duitsland hadden en niet voor het andere veld waar Nederland tegen Zuid-Korea op zou spelen. Op weg naar het appartement probeerden we in The Roasted Duck nog Peking Eend te eten, maar hoewel je in een restaurant met deze naam anders zou verwachten, was die totaal uitverkocht. Jammer.

Na een korte pauze gingen we per fiets op weg naar het hockeystadion; zoals bekend slechts 5 minuten rijden. Daar lukte het ons gemakkelijk om onze kaartjes te ruilen voor de goede en uiteindelijk hadden we, dankzij een paar Nieuw-Zeelandse meisjes zelfs kaartjes voor beide velden. Eerst genoten we dus, samen met een groot enthousiast publiek van China tegen Zuid Afrika waarna we naar het andere veld togen. De eerste helft zaten we temidden van een grote groep Nederlandse bobo's, waaronder bijvoorbeeld Loek Hermans, die goed verzorgd werden, maar van aanmoedigen geen enkele kaas begrepen hadden. De tweede helft verhuisden we dus naar de andere kant van de tribune waar het oranjelegioen wat uitbundiger was. Gelukkig lukte het Nederland om op de valreep met 3-2 te winnen. Na de wedstrijd fietsten we weer terug naar ons appartement en namen we daar een taxi naar het HHH. Onze laatste avond wilden we daar toch nog wel van genieten. En met de ingetogen huldiging van een stugge Elisabeth Willeboordse lukte dat opperbest.

Zo'n dag als gisteren zou het wel niet worden, maar we hadden toch een mooi programma voor de boeg. Na een lekker ontbijt namen we een taxi richting het Holland Heineken Huis te gaan om daar van wat sport te genieten. Ik geloof dat we naar het zwemmen hebben gekeken terwijl Marlies de omgeving een beetje ging verkennen. Rond 12 uur gingen we met metro en bus op weg naar de roei en kayakbaan waar we naar de voorrondes van het wildwaterkanoën gingen kijken met Pieter Bouten als Nederlandse deelnemer. De bussen die langs de halte kwamen waren afgeladen vol en bij de eerste lieten we ons overtroeven door een aantal Chinezen die zich nog naar binnen drongen. Dat zou ons niet nog een keer gebeuren. Overigens niet zo handig van de buschauffeur en zijn begeleider om de deur te openen om in het Chinees te vertellen dat er geen plaats meer was. Ik liet me dus niet meer wegduwen en stond onmiddellijk op de treeplank en trok Marlies en de kinderen mee naar binnen. Tot groot ongenoegen van de Chinese begeleider, maar uiteindelijk waren we binnen en konden we gaan rijden. Via een nieuw aangelegde brede en lege autoweg bereikten we de roei- en kanobaan. Ieder kruispunt was bemenst met securitymensen die overstekend verkeer tegenhielden. Langs de hele weg was prachtig onderhouden groen aangelegd en alle lantaarnpalen waren voorzien van OS-Beijing 2008 banners. Een indrukwekkend gezicht om dat gedurende 70 kilometer langs je te zien zoeven. Bij de kayakwedstrijd waren wij vrijwel de enige in oranje gehulde Nederlanders en werd ons door de Nederlandse cameraman die een reportage over Pieter Bouten kwam maken dan ook gevraagd om wat sfeerbeelden te leveren. Mogelijk zijn we dus weer op tv geweest die avond. Tijdens de run van Bouten lukte het me om 1000 chinezen die bij ons op de tribune zaten massaal Holland Holland te laten scanderen en hem aan te moedigen. Of dat uiteindelijk geholpen heeft om hem naar de finale te krijgen weet ik niet, maar het was wel leuk. Na zijn eerste run als een speer naar een taxi en op weg naar de judohal waar we Debora Gravestijn om half acht in een zinderende partij zilver zagen winnen. Overwonnen door een toch wel betere Italiaanse. Nooit geweten dat judo zo spannend is. Debora was verschrikkelijk blij met de door haar gewonnen medaille. Na het judo richting HHH waar onze fietsen nog stonden en voordat we ons in het feestgedruis mengden op weg naar een restaurantje in de buurt om eerst wat te eten. Daar ontmoetten we een aardige chinees uit HongKong die 2 jaar in New York had gewoond en uitstekende Engels sprak. Hij hielp ons aan drank en een paar heerlijke gerechten. Wij vertelden over het HHH en hij gaf op een gegeven moment aan dat hij het wel leuk zou vinden om met zijn vriendin, die geen enkel woord Engels sprak, mee te gaan om er eens te kijken. Ze keken hun ogen uit en verschenen tijdens de carnavaleske huldiging van Debora Gravestijn uitgedost in gloednieuwe kleding van het Nederlands Olympisch team weer bij de hossende menigte. De foto's die ik nog zal plaatsen getuigen daarvan. Al met al werd het wat later dan de eerste avond maar om half 2 stapten we toch op onze fietsen. Het was nog droog toen we op weg gingen maar na een half uurtje begon het te regenen. En niet zo zuinig ook. Het kwam met bakken uit de hemel en binnen de kortste keren stonden alle straten blank en waren wij tot op de naad doorweekt. Maar het was niet koud en natter konden we toch niet worden dus fietsten we maar door en arriveerden we om half drie bij het appartement.

De fietsen waren een uitkomst want na het opstaan kon ik snel boodschappen gaan doen voor het ontbijt. Ik raak al bekend in de supermarkt. Daarna gingen we snel naar het hockeyveld waar ook het tennissen en boogschieten in de buurt waren. Op weg ernaartoe fietsten we langs de flats waar de atleten verblijven en zagen we alle verschillende vlaggen aan de balkons hangen. Het leek bij kijken en sfeer proeven te blijven tot we op weg gingen richting het station en een Engelsman mij aansprak of ik kaartjes nodig had. Toen ik zei dat ik graag kaartjes voor het hockey van die avond wilde bood hij er 4 aan voor 1000 yuan per stuk. Dat was wat veel en mijn eerste tegenbod van 500 yuan per stuk werd geaccepteerd. Misschien toch iets te snel geweest, maar al doende leer je en deze eerste keer was het best wel nieuw en spannend. Marlies was erg verbouwereerd toen ik haar portemonnee vroeg en er 2000 yuan uithaalde voor de 4 kaartjes terwijl we niet eens wisten of het voor het veld was waarop Nederland die avond zou moeten spelen. Uiteindelijk bleek dat zo te zijn en na een tijdje fietsten we heel erg opgewonden  naar station voor trein naar Badaling om naar dameswegwedstrijd te gaan. Ergens achteraf vonden we dat uiteindelijk  en arriveerde er ook een groep Zwitsers. De vader en zus van Karin Thurig, die een paar dagen later brons zou winnen bij de tijdrit en leden van de fanclub.  Met de hulp van een aantal vriendelijke Chinezen kwamen we erachter dat er geen trein zou rijden vanwege de wielerwedstrijd. Jammer voor ons en voor de Zwitsers die dus maar een taxi naar hun eigen Swisshaus namen om de wedstrijd op tv te bekijken. Via het Tianmenplein waar we de dames vlak na de stad nog even voorbij zagen flitsen en een maaltijd in de buurt reden we weer   naar het HHH. Om de laatste 40 km van de dames op tv te kijken. In de stromende regen werden de laatste km afgelegd; prachtige beelden. Helaas stelde Marianne Vos erg teleur en werd zesde. Op tijd naar hockey voor Nederland-Zuid Afrika (dames) met een taxi. In Peling was het inmiddels ok flink gaan regenen en mosten we lang wachten tot we het stadion in konden. Het was erg druk en Chinezen zijn erg bedreven in voordringen en duwen, maar uiteindelijk kwamen we toch binnen. Eerst Australië. De met bakken uit de hemel stromende regen hield maar niet op, maar als je eenmal doorweekt bent, maakt het niet meer uit of je nog natter wordt. We waren alle vier in het oranje en hadden onze plastic kroontjes op en kwamen daardoor vermoedelijk op tv. Er was weinig publiek; vooral de Chinezen met kaartjes hadden het vermoedelijk laten afweten. Vlak na het begin van de wedstrijd arriveerden ook Willem Alexander en Maxima en ging en één stoeltje naast ons zitten. Beiden in een regenpak waarvan M de kapuchon op had, maar WA gewoon met bloot hoofd in de regen zat. Het was erg leuk om met ze te kletsen. Op een gegeven kregen ze van de begeleiding een grote doos met drinken en eten want door de reis terug van het wielrennen hadden ze niet kunnen eten. Maxima nam een keiharde perzik waarop WA opmerkte dat je daarmee goed zou kunnen gooien. Toen we na de rust ergens anders zaten schreeuwde hij ons over grote afstand nog de uitslag van voetbal toe. Toffe vent. Uiteindelijk won Nederland meyt 6-0 van Zuid-Afrika en liepen we doorweekt, maar zeer voldaan terug naar appartement. Het was een onvergetelijke dag.

Na het opstaan ging ik ontbijt kopen vlakbij appartement en in supermarkt. Vers gebakken broodstengels die nog warm waren en heerlijk kanppering, maar toen ik na de supermarkt in het appartement kwam waren ze natuurlijk koud en erg taai. Geen succes; ook het bonendrankje niet waarvan ik had gedacht dat het sojamelk was die marlies zo lekker vindt. Lee Lei wa gisteren de kaartjes die we zouden krijgen vergeten en had beloofd om ze vanochten op half tien te brngen. Maar dat werd wachten op de kaartjes. Verschillende tel4efoontjes gingen eroverheen voordat een collega van haar om half één eindeljk verscheen. Een paar uur jammerlijk verlummeld. Tania bleek slechts voor 2 events kaartjes te hebben terwijl we er 4 zouden krijgen vanwege de wisseling van de appartementen. Als we nog andere wilden zouden we ook morgen weer moeten wachten en dat werd ons toch iets teveel. We wilden zo snel mogelijk op pad. Met de bus en vervolgens de metro arriveerden we, vanwege de hulp van Tania een uur later op het Ti'anmenplein. We besoten direct maar een bezoek te brengen aan de verboden stad nu we er toch vlakbij waren. In sneltreinvaart liepen we van zuid naar noord tussen de vele andere mensen. Een groot gedeelte was afgesloten; wellicht vanwege een bezoek van één van de vele staatshoofden die in peking waren. Bij de noordpoort namen we een taxi naar   het meer en de hutongwijken iets te noorden van de verboden stad. Daar zouden wel fietsen te huur moeten zijn had ik in de lonely planet gelezen., Eerst kocht marlies nog een leuk jurkje en Janneke een mooie broek, We aten een lekker miesoepje en konden in de buurt fietsen huren, Prachtige nieuwe fietsen voor 4 dagen. Rond 5 uur fietsten we naar het HHH waar we al om half zes aankwamen. Heerlijk om zo door Peking te fietsen en de stad echt te voelen. Vlakbij het HHH was het beachvolleybalstadion in een park, We liepen ernaar toe en smaakten een beetje van de sfeer van de toegang en het handelen in kaartjes. Erg leuk om mee te maken, maar het stadion zelf hebben we niet gezien. Terug in het Holland HH was het veel rustiger dan de dag ervoor en keken we naar verschillende wedstrijden op tv, Het wachten was op de huldiging Ruben Houkes die uiteindelijk om 11 uur begon. We stonden vlak vooraan in de broeiende hitte en zongen en dansten dat het een lieve lust was. Toen Ruben op het podium kwam en door Maxima gehuldigd werd begon een ervaring om nooit te vergeten. Wat een heerlijke sfeer. Na het optreden van Jan Smit namen we onze fietsen en reden in iets meer dan een uur terug naar huis terwijl we onderweg nog fotoś maakten van het birdsnest en de nachtelijk verlichte watercube. Het Spelenvirus heeft bij ons toegeslagen.