Iedereen die hier terplekke aanbelandt verbaast zich er natuurlijk over dat er sinds 17 maart zo weinig is gebeurd. En ook daarvoor was er een stilte van bijna 2 maanden. Mij verbaast het dat ik vandaag weer eens ging kijken en dat er deze week alweer 80 bezoekers genoteerd waren. En dat zullen toch echt niet allemaal bekenden van mij zijn. Van mijn zus weet ik dat ze regelmatig een bezoek brengt en dan weer teleurgesteld moet constateren dat het wederom stil gebleven is en van Marlies kan ik ook vermoeden dat ze me zo ook een beetje in de gaten houdt. Maar die bezoeken nemen natuurlijk snel in frequentie af als er helemaal niets meer gebeurt. Dat moet dus toch maar veranderen. In de aanloop naar onze komende vakantie en bezoek aan de Olympische Spelen in China. Want er is natuur lijk genoeg te vertellen als je er een beetje over nadenkt en de tijd voor neemt. Wat dat betreft is er niet veel veranderd in de omstandigheden, maar wel in de uitvoering en tijdbesteding. Behalve het vullen van dit weblog is ook in mijn hardlopen flink de klad gekomen. Maar daar staat tegenover dat dat weer positief op mijn gewicht heeft uitgewerkt en ik nu dus eigenlijk weer een doel heb om te gaan hardlopen of op een andere manier de overtollige kilo's (jaja echt wel) moet zien kwijt te raken. Misschien toch maar eens aanpappen met Sonja Bakker; ik hoor van iedereen dat een relatie met haar louterend kan werken. Zie het maar als een nieuw begin.

Ga naar www.symbaloo.com en maak de mooiste en handigste startpagina voor je reis op internet.

Nog even een staartje filmfestival. Nog 12 films waarmee mijn totaal op 36 komt, maar dat haalt het natuurlijk niet bij de cinefiel die zaterdagochtend naast mij zat en op dat moment al 58 films verorberd had. Ach, er is altijd baas boven baas.

 

gezien:

Alice's house                        Brazilië        amusante emotionele soap

You, the living                      Zweden       absurdistische mensentableaus

Shanghai Trance                  Nederland    nederlandse visie op chinese jeugd

Lars and the real girl            VS               juweeltje van menselijkheid

Freaky Useless Spicy Story   India            chaotische onverstaanbare videoclip

Mio fratello è figlio unico       Italië            vakkundig maar al vaker gezien

Import, Export                     Oostenrijk    verrassend, verbijsterend en mooi

It's hard to be nice               Bosnië          heerlijk onderhoudend met boodschap

Un baiser, s'il vous plait        Frankrijk       relatiebeeld van alledag? Kussen is gevaarlijk

Go with peace, Jamil            Denemarken  De topper van het festival voor mij; heftig

Dagen zonder lief                 België          Aardige afsluiter, na lezing beschrijving ineens wat beter

 

Op naa volgend jaar

Het Rotterdams filmfestival is nog niet afgelopen en ik heb nog wat films voor de boeg, maar ik wil toch alvast even mijn lijstje van door mij bekeken films. Inmiddels al heel wat en ook een paar erg mooie.

 

Chaos                                Egypte                 Amusant en onderhoudend

El Otro                               Argentinië             Langzaam en indrukwekkend

Andalucia                           Frankrijk              Verrassend en saai

La France                           Frankrijk              Amateuristisch en hilarisch

Le voyage du ballon rouge   Frankrijk/China    Slaapverwekkend

Flower in the pocket            Maleisië               Aandoenlijk en leuk

A narrow lane celebrity       China                  Gedateerd en mooi tijdsbeeld

The reinactors                    VS                      Aardig en te lang

Four Women                       India                  Heb ik mijn ogen open gehad?

Alexandra                          Rusland               Prachtig en vervreemdend

Tricks                                Polen                  Leuk en mooie kinderrol

The end                             Engeland             Verbijsterend openhartig

Nothing Personal                Rusland               Remake van Das leben der Andern?

The best of times               Rusland               3 x 2 vrouwen, mij te artistiek

TBS                                  Nederland            Zeer indrukwekkend. Zien!

L....Like love                     Servië/Tjechië      Anders, goed en ook weer niet

Mutum                              Brazilië                Prachtig, spel, geluid en kleuren

Falling from earth              Libanon               Onbegrijpelijk

La graine et le mulet          Frankrijk             De topper, maar iets te lang aan het eind

Una novia errante              Argentinië           Geen moment verveeld

Naissance des pieuvres      Frankrijk             David Hamilton revisited

Margot at the wedding        VS                     Nicole Kidman op haar best

Magnus                             Estland               Toch om over na te denken. Verrassend einde.

 

Vandaag nog 4, morgen 3 en zondag de afsluitende Volkskrantdag. Hopenlijk geen dubbels, maar gelukkig heb ik nog niet veel films gezien die in de top 20 van de publieksfavorieten staan.

 

 

Er zijn natuurlijk een heleboel verschillen tussen jongens en meisjes. Hele boekenkasten zijn erover volgeschreven met prachtige titels als "jongens komen van mars en meisjes van venus". Als vader van een dochter en een zoon heb ik de voorbeelden zo bij de hand, hoewel dat aantal misschien wat te klein is om wetenschappelijke conclusies op te baseren. Toch voldoen ze beiden vrijwel volledig aan het beeld dat in de nieuwsbrief van Keessie wordt beschreven. J, die nu in Peru zit is rustig, verstandig, weloverwogen, verbaal begaafd en zal niet snel in 1 laat staan 2 sloten tegelijk springen. Ik had en heb er dan ook het volste vertrouwen in dat het daar in Zuid-Amerika allemaal goed zal verlopen, hoewel op de 2e dag daar al haar fotocamera verdwenen en vermoedelijk gestolen is. Zonder problemen is ze door de middelbare school gestroomd omdat het systeem van vrijheid en eigen keuzes helemaal bij haar eigen behoeftes en mogelijkheden hoorde. M zit nu voor zijn Havo-examen en is tot nu toe eveneens zonder kleerscheuren tot de 5e klas gekomen. Soms met iets meer moeite, vaak met meer aandacht van ouders, leerkrachten en huiswerkklas. Het is duidelijk te merken dat de interesse meer uitgaat naar skaten en het maken van videofilms daarvan dan naar het lezen van boeken of het voorbereiden van SE's, hoewel uiteindelijk de schoolresultaten eerder mee dan tegenvallen. Niks mis mee dus, maar je moet af en toe wel op je tong bijten als je vind dat het anders zou kunnen of moeten. In die zin sprak het stukje uit het NRC me wel aan en vind ik eigenlijk ook wel dat de huidige school meer op meisjes dan op jongens is afgestemd.

Er moet mij toch iets van het hart dat me sinds gisteravond erg bezighoudt. Overzoek van het ministerie van VWS heeft een hooggeleerde professor onderzocht of er sociale factoren zijn die het verschil in gebruik van de gezondheidszorg kunnen verklaren. In de NRC-next stond met een grote kop dat gescheidenen jaarlijks het duurst zijn voor de gezondheidszorg met een totaalgebruik van 5200 euro per jaar. Dan voel ik me toch wel zeer aangesproken hoewel ik natuurlijk, technically spoken, niet gescheiden ben voor de statistieken want nooit is ergens door de overheid vastgelegd dat ik niet alleenstaand was. Gescheiden mensen zijn meer ziek dan vele anderen en maken daardoor meer gebruik van de voorzieningen. Misschien komt dat doordat wij gescheidenen ineens niet meer zelfredzaam zijn of doordat we zo door eenzaamheid worden overspoeld dat we bij de huisarts en in het ziekenhuis gezelschap zoeken. Of misschien is ons leefpatroon (slecht eten, veel drinken, laat naar bed of juist te lang slapen, niet sporten, slechte persoonlijke hygiëne) er zo op achteruitgegaan en worden we door onze partner niet meer gecorrigeerd, dat we steeds ongzonder en zieker worden. Toen ik het allemaal las bekroop mij de gedachte dat het misschien nog veel erger is. Ik ken namelijk alleen maar gescheiden mensen (en dat zijn er inmiddels al heel wat in mijn directe omgeving) die heel gezond zijn en weinig gebruik maken van de dokter en andere voorzieningen. Weinig therapie ook, hoewel niet iedereen dat natuurlijk aan de grote klok hangt. Dus dan compenseren we heel wat en moeten er dus ook een flink aantal gescheidenen rondlopen met wie het nog slechter gaat dan uit het onderzoek van de hooggeleerde professor van de ErasmusUniversiteit is gekomen. Niet echt een geruststellende gedachte, maar ik voel me er nog gezonder door. Dat is mooi meegenomen.

 

Gisteravond overigens 18 fouten in het dictee; iets minder dan het bekende mensen gemiddelde en iets meer dan dat van de onbekenden. Ik ben er niet ontevreden mee en vraag me af hoeveel taalfouten in dit stukje staan. Wie kan ze vinden?

Zo langzamerhand begin ik een echte Shakespearekenner te worden. Of misschien is dat teveel gezegd en moet ik het houden bij Shakespearebekijker. Dit jaar heb ik al 3 Romeinse tragediën in de Amsterdamse schouwburg gezien en afgelopen zaterdag Midzomernachtsdroom van de Paardenkathedraal in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag. Dat laatste stuk heb ik ooit ook van de Appel gezien meen ik mij te herinneren, maar zeker weten doe ik het niet. En of Driekoningenavond dit of vorig jaar was weet ik ook niet meer 100 procent zeker. De tijd gaat snel en de herinnering begint een beetje af te takelen. Toch neem ik mij voor om het stuk van zaterdag in de regie van Dirk Tanghe niet snel te vergeten. Een grandioze ervaring. Spel, licht, geluid, muziek, kostuums; het een nog beter dan het ander. De tijd tussen half acht en kwart over elf leken in een vloek en een zucht voorbij. Je weet natuurlijk niet of Sir William het in 1600 zo bedoeld had, maar als dat ook maar voor 50% zo is dan ben ik nog voller bewondering voor hem als ik al was.

Voor wie nog kan; gaan naar dit pareltje. Kan nog in een aantal plaatsen, waaronder Heerlen.

Het is alweer 3 weken geleden dat ik aan de vooravond van ons bezoek aan Marrakech mijn laatste berichtje plaatste. Inmiddels zijn we bijna 2 weken terug en is Sinterklaas ook weer in Spanje beland. De tijd gaat snel; het jaar is bijna voorbij en de eindejaarsbijeenkomsten en plannen voor kerst en nieuwjaar worden gemaakt. De 4-tallencompetitie is afgelopen en Samen met Rob en Ronald zijn Henk en ik na 2 jaar tweede te worden eindelijk eerste geworden in de 1e-klas en gepromoveerd naar de hoofdklasse van district Delft. Dat wordt volgend najaar extra ons best doen als de club ons tenminste goed genoeg acht om de vereniging in de hoofdklasse te vertegenwoordigen. Marrakech was heel bijzonder. Midden in de Medina gelegen lukte het ons na 4 dagen eindelijk om zonder verkeerdlopen of vrijwillige Marokkaanse gids ons Riad te bereiken. Een prachtige stad om heerlijk rond te dwalen, maar helaas liet het weer ons een beetje in de steek. Zaterdags leek het eerder op Nederlands herfstweer dan op Marokko. Nat en koud. Tot mijn grote verdriet kan ik nu geen foto's laten zien want mijn fotocamera is ergens de laatste avond verdwenen of gestolen. Ik hoop het eerste want anders wordt het stereotiepe beeld van de Marokkaan weer eens bevestigd terwijl ik daar in Marrakech geen enkele aanleiding voor zag. Ja, natuurlijk proberen ze uit iedere relatie of handeling een paar dirhams te halen en is er sprake van een alomvattende alternatieve economie. Maar geef ze daarin eens ongelijk. Als je met op 4 fietsen passen 10 dirham (1 euro) kunt verdienen dan ben je toch stom om het te laten. Dat hoef je maar een keer of 6 per dag te doen en je hebt een dagloon bij elkaar gepast. Ongeveer het zelfde als de weg naar de Djemaa el Fnad wijzen of uit een onderhandeling een "democratic Price, good for you and good for me", weten te slepen. Het leuke van kopen in dat soort landen is dat je altijd een verhaal bij zelfs de meest kleine aankopen hebt. De manier van onderhandelen, of de uiteindelijke prijs die 5 keer zo hoog was als in Den Haag op de Mart, of de complimenten en vleierijen van de berber in het afgelegen dorp, of de vrouwen die de hele dag noten kapotslaan en pellen om de olie in de kleine flesje te produceren. Veel leuker toch dan hier naar de Hema gaan en voor de prijs op de sticker aan de kas een pak kaarsen of een onderbroek afrekenen. Daar zit echt geen verhaal in. Wel in de tas voor Janneke of de mutsjes voor Martijn. Of de 10 armbanden waarmee Marlies thuiskwam en haar beide dochters erg blij maakte. Dat soort geluk is toch onbetaalbaar en volgens mij weten die handelaren en dat drommelsgoed.

Uiteindelijk werd het toch nog lekker en kon de jas de laatste dag zelfs uitblijven.

Nog een paar dagen en dan vertrekken we naar Marrakech voor een kleine week. Op naar de zon. Dacht ik. Tot ik gisteren tussen alle bezigheden door even naar de weervoorspelling voor de komende 5 dagen keek. Dat zag er in eerste instantie veelbelovend uit. Vandaag ongeveer 26 graden en dat bleef zo tot woensdag, maar daar waren in het plaatje al de eerste druppels te zien. En op donderdag, nota bene de dag dat wij aankomen, zware regen en een temperatuur van 14 graden. Gelukkig nog wel wat minder koud dan de 5 graden die wij nu hier hebben, maar toch veel te koud voor Marrakech deze tijd van het jaar. Over een paar dagen nog maar eens kijken en hopen op beter weer.

Afgelopen vrijdag naar "Alles is liefde" geweest; een heerlijke blijmakende optocht van bekende Nederlandse acteurs en zangers. Carice van Houten is natuurlijk weer fantastisch, maar Wendy van Dijk vind ik toch ook wel erg leuk. Zaterdag en zondag vooral in Delft met de familie van M. Gezellig samen eten, bowlen en high tea bij Leonidas. Maar het weekend, waarin zowel M als ik een beginnende verkoudheid of griep opgelopen lijken te hebben, eindigde met Afrika Afrika in Amsterdam, waarvoor M 4 kaartjes van de Postcodeloterij gewonnen had. Inclusief een flink aantal bonnen voor hapjes en drankjes. Wij herkenden in de artiest die zich door een tennisracket wurmde de straatarties die een paar jaar geleden tijdens de Mooi Weer Spelen op de markt honderden mensen in vervoering bracht.

Gisteren een kleine overwinning tegen DBC7 en daarmee op de 1e plaats gebleven. Heel erg veel bijzonders gebeurde er niet, maar 1 spel is toch wel memorabel. Zo vaak maak je het niet mee dat op beide lijstjes (een spel wordt 2 keer gespeeld; 1 keer met ons op de NZ plaatsen en aan de andere tafel met ons nevenpaar op de OW plaatsen. Zo is onderling goed te vergelijken wie het het beste doet omdat beide viertallen dezelfde spellen tegen elkaar in tegengestelde richting spelen) 2330 punten staat bij hetzelfde spel. Scores van 30, 220 en 450 komen vaker voor. Henk en ik dachten, toen wij die 7 klaveren gedoubleerd tegen kregen en dus 2330 bij de anderen moesten schrijven, dat daarmee het verlies was ingeluid. Maar tijdens het vergelijken van ons lijstje met dat van Rob en Ronald bleek het dus heel erg mee te vallen want ook zij waren in 7 klaveren gedoubleerd geëindigd en dat was met geen tien paarden down te krijgen. Zelfs niet met de 2 azen van Noord (ik) die daarop uiteraard het doublet voor extra punten voor ons baseerde. Niet wetende, maar misschien wel vermoedend, dat in de OW handen 2 renonces (geen kaart in een kleur) in de kleur van die azen aanwezig was.

Nog 3 partijtjes, maar volgende week eerst naar Marrakech.

weer een bridgewedstrijd. Nu tegen DBC en ik zal daarna als er aanleiding toe is nog beter proberen om een ook voor leken leesbaar stukje te schrijven. Ik vond al dat ik zo mijn best had gedaan. Niet dus, gezien de reacties. Ook van mijn lief die zo leuk over mij schreef op haar geheime weblog. Ik zat helemaal te glimmen.

Zojuist, terwijl we genoten van een Dudok-appeltaart die ik spontaan had gekocht aan de Meent (vanochtend hoofdonderwerp van de column van Martin bril in de Volkskrant), kwam het gesprek op fietsverlichting. Na de berichtgeving van vorige week waarin de commissarissen bekend maakten streng te gaan controleren ontstond er enige onduidelijkheid over wat wel en niet mag. Blijkbaar moet volgens de regels de verlichting vast aan de fiets bevestigd zijn en niet knipperen, maar de minister vond dat maar nkiets en riep op om toch ook de ledverlichting die aan fiets of kleding wordt bevestigd door de vingers te zien. Tot nu toe allemaal duidelijk todat R aangaf dat er een probleem met de dynamo is. Want iedereen van mijn en haar leeftijd weet dat als je voor een stoplicht stilstaat de verlichting het niet doet. Dat weet toch ieder kind, riep ik uit. Fout. Zij werd onlangs door een jonge politieagent aangesproken toen ze compleet onverlicht stil stond. Een bekeuring ontliep ze nog maar het kwam haar wel op een fikse berisping te staan. t Zal wel komen doordat onze minister Camiel Eurlings ook te jong is om nog een dynamo op zijn fiets hebben gehad. Hoewel ze daar in Valkenburg toch niet zo modern en vooruitstrevend waren in die tijd. Ik rijd al maanden rond zonder voor- én achterlicht en ontspring de dans nog steeds, terwijl ik niet eens zo vaak stilsta. 

De viertallencompetitie van het bridgen is weer bezig. 7 wedstrijden van half oktober tot half december tegen andere verenigingen in het district Delft. Na 2 keer een kleine thuisoverwinning met 17-13 togen Henk, Rob, Ronald en ik gisteren naar Pijnacker om tegen hun 7e team te spelen. We verwachtten flinke tegenstand want zij hadden afgelopen maandag een clubteam met 25-2 afgedroogd en hadden de koppositie in de poule stevig in handen.

Onze start was niet sterk. Henk en ik misten een dicht groot slem in ruiten, klaveren of schoppen en bleven steken in 5 ruiten. Tijdens het bieden kwam het liedje "I'm swimming into deep water. Could you help me one more time" in mijn hoofd, want zo voelde ik me op dat moment. Met gemak maakte ik 2 slagen extra. Gelukkig hadden onze tegenstanders een nog groter probleem gehad en bleven steken in 4 SA dat met een goede uitkomst van Ronald zelfs 3 down had gekund. Toch stonden we na de eerste helft met 6 imp's voor, onder andere door een mooi binnengebrachte 4 Harten die aan de andere tafel 1 down ging. Daar mocht ik best trots op zijn. De tweede helft gaf wat meer vuurwerk en onze tegenstanders leken de kluts helemaal kwijt te raken. Deels door vrijwel foutloos spelen van ons maar ook door aggressief en zorgvuldig bieden waardoor zij steeds in een moeilijke positie belandden. Wij boden een klein slem uit dat zij niet boden en speelden 4 schoppen gedoubleerd 3 down tegen. Uiteindelijk konden we met een 22-8 overwinning huiswaarts gaan door de stromende regen en vierden we dat om half één nog even met een biertje bij mij om de hoek. Ik geloof dat dit onze grootste overwinning is in de 3 jaar dat we nu met z'n vieren aan deze competitie meedoen. Misschien dat we dit jaar na 2 keer een nipte 2e plaats echt kansen op promotie maken. Nog 4 te gaan.

De beste humor vind je toch in het echte leven denk ik. Want wie zou ooit hebben kunnen verzinnen dat het "aan zwangere vrouwen toegestaan is om overal hun behoefte te doen, zelfs in de helm van een Bobby". Dat is één van de 10 bizarre wetten waaruit de Engelsen volgens een bericht in de Volkskrant van vandaag konden kiezen als meest vreemde wet. Deze heeft niet gewonnen. Dat voorrecht was voor de wet dat "het verboden is om in parlementsgebouwen te overlijden", alsof je daar ook maar de geringste invloed op uit kunt oefenen. Gelukkig is het volgens een Engelse wet voor vrouwen wel toegestaan om topless te bedienen in een winkel waar tropische vissen verkocht worden; maar dat is dan ook de enige plek waar het mag. En pas op als je in York op bezoek gaat dat je geen pijl en boog bij je draagt want dan mag je neergeschoten worden; als je Schot bent tenminste en dat maakt het risico al weer veel kleiner. Gelukkig maar want de Schotten zijn vanwege een andere wet verplicht om iedereen die aanklopt of belt om het toilet te mogen gebruiken binnen te laten. Had ik dat maar geweten toen ik enkele jaren geleden met Ben iets ten zuiden van Edinburg een wandeltocht in Schotland maakte. Dat vind ík nou allemaal zinvol nieuws. Misschien dat die website het ook oppikt.

Sinds enige tijd is mijn werkgever eigenaar van een immens gebouw in Den Haag waar in vroeger tijden telefoons en ander telecommunicatiespullen in elkaar geschroefd werden. Een groot deel van het gebouw staat nu leeg en wordt tijdelijk beschikbaar gesteld of verhuurd aan allerlei organisaties en gezelschappen in de cultureel-artistieke sector. Afgelopen vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de premiere van De wonderbaarlijke reis van Binck Horst dat door toneelgroep Drang in en rond de gebouwen werd uitgevoerd. We werden voor aanvang (of was het al begonnen?) tussen de 2 gebouwen ontvangen waar de spelers in een herhaling van bewegingen allerlei ontmoetingen en relaties het leven lieten zien. In een druilerige regen en met een kopje koffie een aardig begin dat ik helaas niet met M kon delen. Daarna naar binnen waar de proloog werd gespeeld. Binck werd door een vriend gestimuleerd om op zoek te gaan naar zijn wezen of naar de ware liefde. De eerste plaats was de HEL, waar in verschillende ruimtes de zwarte kant van de huidige samenleving tot leven kwam; een nagebouwde Abu Graib met geboeide (of boeiende?) gevangenen in oranje overalls; een rechter die de aanklacht tegen Charles Taylor voorlas; en junkyhol en zo nog een paar aspecten van deze tijd die het daglicht liever niet kunnen verdragen. Daarna door de gangen en trappenhuizen van het gebouw naar de loutering. Binck ontmoet een aantal mensen die ook aan de zelfkant van de maatschappij staan, die in prachtige monologen hun verhaal vertellen. Op de achtergrond wordt door een aantal prachtige dansers een steeds doorgaand spel van beweging in emoties en ontroering getoond. na de pauze kwamen we natuurlijk in de Hemel waar Binck uiteindelijk omringd door een groot aantal in wit gekleedde engelen zichzelf vindt. Hoewel ik over dat laatste niet eens zo zeker ben. Wel over de kwaliteit van de voorstelling. Prachtig verhaal met mooie beelden en goed gespeeld en in de Hemel ook nog aangevuld met een fantastisch koor.

De ontmoeting daarna met een aantal spelers en dansers was een welkom toetje van deze heerlijke avond die werd afgesloten in een Delftse bar met een staartje Dichter bij de bar

Het weekend stond in het teken van de feeling good movies en dat was eigenlijk een soort van toeval. Het begon zaterdagmiddag toen ik gebeld werd of we zin hadden om mee te gaan naar Alles is liefde. Dat leek ons wel leuk en omdat we die avond toch geen plannen hadden stond ik even later in de rij van de kassa om alvast kaartjes te halen. Helaas tevergeefs, want de voorstelling van half tien was om zes uur al uitverkocht. Weliswaar nog 317 plaatsen beschikbaar voor de voorstelling van 10 over twaalf, maar dat vond ik toch iets te laat. Op mijn voorstel om dan maar naar A Mighty Heart te gaan kwam een negatieve reactie, want er was volgens onze vrienden echt behoefte aan een feel good movie. Jammer. Maar niet voor één gat gevangen besloten we dan maar een thuisbios te maken en bij de videotheek een lieve vrolijke film te halen. En mijn keus was niet verkeerd. Dat waren Music and lyrics met Hugh Grant en A Good Year van Ridley Scott met Russell Crowe in de hoofdrol. Allebei heerlijk lichtvoetige films waar we dus echt van genoten hebben. Maar dat was nog niet genoeg, dus om kwart over vijf zaten we weer in Lumen bij Once, een low budgetfilm uit Ierland met heerlijke muziek die door de beide hoofdrolspelers zelf was geschreven en uitgevoerd. Echt een weekend om blij van te worden, zeker als je er zomaar nog een uur kado bij krijgt.

Iedere keer is het spannend als je de mediaberichten moet geloven. Komt ze of komt ze niet? Maanden geleden had ik 4 kaartjes voor Amy Winehouse gekocht voor haar concert in de Heineken Music Hall van 22 oktober. Gisteren dus. Ergens ging het gerucht, het was via mijn dochter geloof ik, dat ze na het concert in Noorwegen door de politie was opgepakt. Dat beloofde dus niet veel goeds. Maar in de berichtgeving, die ik de hele dag natuurlijk nauwgezet volgde, bleek niets uit een onverwacht (?) afzeggen van het concert. Dus even voor zeven op weg naar Amsterdam en een uurtje later lekker oubollig op de tribune ipv staand in de zaal. Je gaat het toch merken dat je een dagje ouder wordt; ik vond het wel zo comfortabel. Het voorprogramma van Alain Clark was verrassend goed; vooral de stem van zijn vader met wie hij een ontroerend duet met de titel Father and Friend zong maakte grote indruk op me. Wat mij betreft was hij de ster van de avond en dat nummer het mooiste van allemaal. Om 20 over negen verscheen ze dan eindelijk in een soort nachtclubopstelling in een jurkje dat die naam toch echt niet mag hebben. Eerder een soort ruim t-shirt met een zwarte riem om het nog een beetje vorm te geven. Overdreven speelde ze dat ze zich er ongemakkelijk in voelde en merkte, terwijl ze het jurkje een beetje naar beneden trok, op dat ze "beter toch maar ondergoed aan had kunnen doen". Toen blies de band er druk op los en ramde de pianist in staccato op de piano terwijl Ami probeerde boven het geluid uit te komen. Dat lukte slechts gedeeltelijk en ik denk dat ze dat zelf ook heel vervelend vond want ze moest tijdens en na ieder nummer troost zoeken bij haar man die aan de rand van het podium stond. "The best man in the world", noemde ze hem, terwijl ze verlekkerd (of was het verliefd) naar de zijkant keek. Je zou haar er ook van verdenken dat er verdekt in de coulissen een klein tafeltje stond waar een paar lijntjes wit spul op uitgestald lagen, maar ik heb haar maar 1 keer echt door de knieën zien gaan daar achter, terwijl ik er voortdurend het zicht op had en hield. Na iets meer dan een uur en 1 toegift was het gedaan en kon ze vertrekken, want "we want to go and get drunk tonight", terwijl ik haar er toch echt wel van verdenk dat daar niet zo veel meer voor nodig was. De cd is fantastisch, maar verder valt haar optreden en doen en laten me toch vies tegen.

Ik hoop het niet want ik was toch wel erg onder de indruk van het betoog van Al Gore, maar kan toch ook niet om de kritiek die in Engeland door een rechter is aanvaard, heen. De 11 punten die door hem als onjuist zijn vastgesteld halen het geheel van Al's redenering wel onderuit, maar je kunt zeggen wat je wilt. Hij heeft er na een lange periode van grote stilte (sinds de Club van Rome) wel voor gezorgd dat het milieu echt weer op de agenda staat. En dan maakt het misschien niet zo uit of het 100% klopt. Dat gebeurt toch wel vaker met politici dat de argumenten om je punt te maken een klein beetje in de gewenste richting worden gedraaid of dat tegenargumenten "per ongeluk" vergeten worden. Ik kreeg gisteren mijn energieafrekening en moest constateren dat ik in mijn kleine huisje het afgelopen jaar 2200 m2 gas heb verbruikt. Niet gering; het is dan ook altijd lekker warm. En ook de film van Gore heeft mij er nog niet toe gebracht om de ramen van dubbel glas te voorzien; logisch natuurlijk want zo'n monumentje (is het niet hoor, maar voelt wel zo) wordt daardoor alleen maar lelijker en de kozijnen lenen zich er ook niet echt voor. Toch help ik met al mijn kieren wel een beetje mee aan de global warming. Zoals ook mijn vouwfietsje alweer veel te lang ongebruikt in de kofferbak van mijn auto ligt.

Het is niet eens komkommertijd en toch maakt iedereen, van de minister tot de tweede kamer en de gehele pers zich druk over de wilde zwijnenplaag op de Veluwe. Of zou het aan het gebrek aan zwijnevlees op de wildmenu's van de restaurants liggen dat er nu zoveel ophef over het schieten van die beesten wordt gemaakt?