Cellebroer: Blog

Afscheid Dogtroep

Mon, 29 Sep 2008 12:09:22 GMT

De Dogtroep bestaat niet meer. Bijna tenminste. Tijdens hun laatste voorstelling op een haventerrein naast de Coentunnel nemen ze stuk voor stuk afscheid van vele jaren bijzonder theater maken. Hoewel ik ze voor gisteravond nog nooit live gezien had zal ik ze toch missen want ze maakten toch echt deel uit van de Nederlandse theatercultuur met verrassende producties op verrassende locaties. Deze dus weer. gebruk makend van het water door de aanleggende veerboot waar een groot deel van het publiek na het diner werd overgezet maar ook de spelers en requisiten werden vervoerd. Een van de spelers werd aan het eind van de voorstelling op de lege veerboot langzaam weggevaren terwijl anderen in een vliegtuig hoog boven het speelveld werden getakeld. Einde van een mooie periode waar ik te weinig van genoten heb.

2 dagen afkicken en opladen

Mon, 29 Sep 2008 11:42:28 GMT

Lekker zo' n dagje thuis rommelen. Een beetje opruimen, foto' s van China plaatsen, kopje koffie in de stad en krantje. Hardlopen, filmpje kijken, email versturen, stukjes schrijven voor de convo, muziekje op de achtergrond. Lekker om zo de overstap van de ene baan naar de andere te maken. Een van de vorige keren dat ik van baan verwisseld ben had ik bijna een week in maart vrij en ben ik heerlijk alleen gaan wandelen in het Lake District. The Cumbria Way. Heerlijk weer en 's avonds lekker eten in de pub en slapen in een B&B. Dat zat er dit keer niet in. Ik kijk er wel naar uit om in een nieuwe baan te beginnen; het eerste proeven daaraan afgelopen donderdag was al erg leuk en het voelt als erg welkom. Ik geloof dat ik nog niet over de uiterste houdbaarheidsdatum ben. Veel van de spullen in mijn keuken wel volgens mijn werkster. De halve kast aan blikjes en pakjes werd tijdens de intensieve schoonmaakbeurt van de binnenkant van de kastjes aan de kant gezet omdat de datum verstreken was. Zelfs rijst die tot november 2008 verkocht mocht worden kon de toets harer kritiek niet doorstaan. Alsof spullen die in blik of glas zijn verpakt zomaar niet te eten zijn in de week na de opgedrukte datum. De spullen die inmiddels uit de vorige eeuw stammen heb ik toch maar in een zak voor de vuilnis gedaan, maar de rest staat inmiddels weer in de schone kastjes. Dan ben ik toch wel een beetje zuinig aangelegd met een ijzersterk gestel dat gemakkelijk tegen een rookworst kan die eigenlijk voor juli 2008 verorberd had moeten zijn. Zeker in deze tijd van financiele crisis moeten we een beetje op de kleintjes letten.

uitwissen

Fri, 26 Sep 2008 10:02:52 GMT

Vandaag is mijn laatste dag bij deze werkgever. Volgende week heb ik een nieuwe broodheer. De afgelopen dagen ben ik voortdurend bezig geweest met afscheid nemen, afronden en overdragen. Dat zit er nu bijna op. Wel een raar idee om alle de afgelopen jaren verzonden en ontvangen emails in één klap te deleten en mijzelf volledig uit te wissen hier. Volgende week zal iedereen zich afvragen of ik hier wel geweest ben. Doe ik alle moeite om dit weblog te vullen en ook elders allerlei digitale geursporen achter te laten en hier verdwijn ik helemaal uit de digitale omgeving.

Motivaction

Tue, 16 Sep 2008 14:09:45 GMT

Vanochtend las ik in DAG, terwijl ik in de trein naar mijn werk reed, een stukje dat me deed fronsen. Uit onderzoek van Motivaction was gebleken dat een bepaalde groep nederlanders zeer negatief is over eigenlijk alles. En dat blijkt wel 30% (of 40 daar wil ik vanaf wezen) van de nederlandse bevolking te wezen. Dat zijn dan mensen die zich niet interesseren voor politiek, geen vrijwilligerswerk doen en dus eigenlijk buiten de samenleving staan. Ze gaan niet naar het theater of naar vrienden en hangen waarschijnlijk alleen maar voor de tv en voor het internt. Want in dezelfde DAG las ik dat op het weblog van de Blonde Dood (Geert Wilders) waarin hij voorstelt het leger naar Gouda te sturen om die Marokkaantjes mores te leren, binnen zeer korte tijd wel 1000 reacties waren gekomen. En vrijwel allemaal adhesiebetuigingen van, volgens mij, de mensen die Motivaction hiervoor heeft genoemd. Ooit, niet eens zo lang geleden, zijn die in Amerikaans onderzoek wel eens White Trash genoemd. Toch verontrustend als het meer dan 1/3 van de Nederlandse bevolking betreft. Op zoek naar dit berichtje op de website van Motivaction kwam ik een ander wetenswaardigheidje tegen. Uit onderzoek onder 600 Nederlanders tussen de 18 en 65 is gebleken dat zij vaker verrast willen worden. Ze willen de sleur wel doorbreken, maar weten niet hoe, maar verwachten wel dat anderen daar iets aan moeten doen. Tja, en als je daarop wacht en langzamerhand een ons gaat wegen, dan is de politiek natuurlijk de schuld van jouw lamlendige gevoel. Driekwart van de ondervraagden wil vaker verrast worden. Een kleine rekensom leert dat het ongeluksgevoel dan nog lang zal duren, want ik kan mij niet voorstellen dat de mensen die verrast willen worden de tegenwoordigheid van geest hebben om anderen te verrassen, zodat iedereen op iedereen zit te wachten. Ik prijs mij gelukkig met veel menesen in mijn omgeving die mij vaak verrassen en misschien komt dat wel omdat ikzelf ook wel van initiatief en verrassen houd. Zo hebben M en ik vandaag een tripje naar Madrid geboekt en heb ik haar voorgesteld om weer naar een voetbalwedstrijd van de Primera Division te gaan; misschien met Heitinga in de ploeg van Atletico. En vandaag nog werd mij voorgesteld om naar de afscheidsvoorstelling van Dogtroep te gaan. Daarnaast sprak ik een oude collega die 5 jaar geleden een golfbaan heeft overgenomen en zou het goed kunnen dat we daar vlak voor kerst een leuke golfclinic gaan doen. Midden in de samenleving, actief vrijwilliger én vaak verrast. Ik ben dan ook nergens negatief over........of is dit stukje het bewijs van het tegendeel?

2028 Wél of niet?

Tue, 09 Sep 2008 07:51:50 GMT

Het begint zo langzamerhand een stokpaardje van mij te worden. Alles wat er over de Olympische Spelen geschreven wordt heeft mijn aandacht alsof ik er zelf aandelen in heb. Maar op de een of andere manier vind ik de berichtgeving en meningsvorming over 2028 door journalisten zoals die gebaseerd is op hun ervaringen van Peking erg eenzijdig. Ik heb, zoals ik al vaker heb aangegeven, heel andere ervaringen. Gisteren in de NRC en vandaag in NRC-next schrijft Cors van den Brink een stuk waarin betoogd wordt dat we die spelen van 2028 toch echt niet moeten willen. Volgens van den Brink werden wijken in Peking waar sportwedstrijden plaatsvonden van de buitenwereld afgesloten. Misschien was dat zo voor journalisten die in bussen van hun hotel naar het stadion werden vervoerd; voor de echte supporter was dat echt niet het geval. Wij konden ons overal vrijelijk bewegen; ook op de weg langs het Olympisch dorp en verschillende stadions. En dat je als toeschouwer gecontroleerd wordt is zelfs hier in Nederland bij een willekeurige voetbalwedstrijd al normaal, dus wat zeurt hij daarover. Wat de vele vrijwilligers betreft, daar heeft hij een punt. Ook ik vraag mij af of we in Nederland al die mensen op de been krijgen, maar aan de andere kant wekt zo'n evenement zoveel enthousiasme op dat ook dat wel zou kunnen lukken. En de massa's van Peking hoeven wij echt niet te halen om toch gastvrij en welkom over te komen voor de vele bezoekers. Die aantallen bezoekers worden volgens mij overigens flink overdreven. Zelfs in Peking werden de 200.000 buitenlandse bezoekers niet eens gehaald en dat aantal halen we zelfs in een niet zo zonnig pinksterweekend met twee vingers in de neus. En ik maak me sterk dat al die Duitse gezinnen het wel uit hun hoofd laten om tijdens de Olympische Spelen naar de Nederlandse stranden te trekken. Misschien wordt het in die tijd wel veel rustiger dan anders. Gewoon doen dus!

Mirza

Mon, 08 Sep 2008 10:17:27 GMT

In het algemeen ben ik geen fan van de colums van Mirza (alias Kadar Abdollah) op maandagochtend in de Volkskrant. De schrijfstijl en de inhoud komen op mij altijd wat kinderlijk over, net zoals ik Het Huis van de Moskee wel een mooi boek vond maar ook daar de stijl mij minder aansprak dan de inhoud. Maar vandaag is het dus anders. Zijn kritiek op de advocaat die vanuit zijn moslimgeloof niet wil opstaan voor de rechters in de rechtbank kan ik helemaal onderschrijven netzoals zijn overstapje naar de marokkaanse jongens die in Amsterdam het ambulancepersoneel met de dood bedreigden. Lezen die column! En misschien wel stemmen op zijn nominatie (voor de vertaalde Koran) in de NS-lezersprijs, hoewel ik Het Recht op Terugkeer van Leon de Winter ook goede kansen toedicht.

Lotte in Babylon

Mon, 08 Sep 2008 07:33:43 GMT

In een stortbui die gedachten opriep aan de buien in Peking fietsten M en ik naar de behuizing van De Nieuwe Amateur. Met z'n tweeën, hoewel ik een week ervoor aan een heel stel vrienden een uitnodiging had gestuurd voor de voorstelling Lotte in Babylon die hier werd uitgevoerd. Die uitnodiging leidde tot weinig reactie; wel een paar vanwege een goede reden, afwijzende, maar van de meesten hoorde ik helemaal niets. Misschien toch maar eens de emailadressen controleren. net op tijd konden we nog naar binnen en gelukkig hoefde ik de 8 gereserveerde kaartjes die ik niet afnam, niet te betalen. De meeste spelers hadden moeite om boven het gekletter van de regen op het dak te komen, dus erg goed verstaanbaar was het op sommige momenten niet. Maar het was een heel aardige voorstelling, opgebouwd uit een aantal verschillende scenes. Na de voorstelling was er in de ruimte onder de speelvloer, gelegenheid voor een drankje en stonden er een flink aantal heerlijke hapjes. Alles spelers zaten er natuurlijk met familie en kennissen en ik zag ook een paar van tv bekende acteurs, hoewel ik er de naam niet van weet. Soms lijkt het wel of dit soort voorstellingen uitsluitend gemaakt wordt voor de directie vrienden en familiekring van de spelers en andere meewerkenden en dat M en ik de enige vreemden in het publiek zijn. Al met al een leuke avondbesteding en toen we terugfietsten naar huis was het in ieder geval droog.

Eenzaam?

Mon, 08 Sep 2008 07:23:35 GMT

Gisteravond hebben M en ik een aantal spullen van Delft naar Utrecht vervoerd en en passant Janneke in haar kamer afgezet waar die spullen afgeleverd moesten worden. Mij viel weer en M voor het eerst op hoe vriendelijk het terrein is en dat het heerlijk moet zijn om op UCU te mogen studeren. Het kleed en de felblauwe fatboy maakten de inrichting van de kamer af en de roze kussens zorgden voor de extra meisjesachtige touch. Lang waren we er niet voordat we afscheid namen en weer terugreden, maar toch lang genoeg om een gevoel van weemoed toe te laten. De beelden en het gevoel van vele jaren geleden, toen ik begon met studeren in Utrecht en later in Breda en Tilburg namen bezit van me. Die zondagavonden dat ik in het donker na een weekend thuis of elders weer op mijn kamer kwam heb ik nooit erg prettig gevonden. Ik voelde me dan altijd erg alleen en eigenlijk wel zielig. Natuurlijk was dat ook afhankelijk van waar ik woonde, maar de overgang van het weekend naar weer een week waren niet mijn fijnste momenten in het leven. Met name de paar maanden dat ik in een bijgebouw bij een oude boerderij in Udenhout (Loonse Molenstraat) woonde behoren niet tot de hoogtepunten, hoewel ik toen wel erg veel cultuur in de Tilburgse schouwburg heb opgesnoven. Dat dan weer wel. Of de eerste kamer in Breda bij een oude weduwe in een kleine sociale huurwoning in het Heuvelkwartier. Dat heeft, door de verhuizing in december naar het studentenhuis in de Leistraat, gelukkig niet zo lang geduurd.

Ik kon het niet laten om het gisteravond toch even te zeggen en kreeg direct bijval van M die zich dat ook kon herinneren. Ik hoop niet dat ik Janneke met deze beelden heb belast en dat zij iedere keer weer geniet als ze die poort bij UCU binnengaat op zondagavond.

Mamma Mia

Thu, 04 Sep 2008 12:07:00 GMT

Mijn muziekkeuze wordt af en toe wel eens wat vreemd gevonden. Ik kan genieten bij HipHop, bij dance, maar ook bij Nederlandstalig zoals Marco Borsato of rock zoals Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs. Toen ze in de hitlijsten stonden was ik geloof ik geen fan van Abba, maar ik kan me nog wel heel goed het Eurovisie songfestival herinneren waarin ze voor het eerst bekend werden en met Waterloo de eerste prijs haalden. Gewoon een heerlijk nummer. Pas later ben ik ze geloof ik echt gaan waarderen en kon ik genieten van optredens van Abba-tributes in Speakers. En ook van de in het Nederlands vertaalde musical heb ik in het Beatrixtheater in Utrecht tijdens een familieuitje heel erg genoten. Inmiddels is er een film van gemaakt met grote sterren in de hoofdrol. Gisteren hebben M en ik er van genoten. Ieder nummer is weer een feest van herkenning en de manier waarop het verfilmd is vind ik in ieder geval heerlijk. Niet dat Pierce Brosnan en Meryl Streep zo'n zangtalenten zijn, maar dat geeft niet want het is des te vertederender als zij enthousiast zingen en dansen. De leukste en ontroerendste scene vond ik het nummer waar de oudere vriendinnen zingend en dansend naar de haven trekken en alle vrouwen van het dorp als een soort rattenvanger van Hamelen achter hen aan gaan. Ik kan genieten van zulk soort aanstekelijk enthousiasme. Wat dat betreft zou ik in een volgend leven graag zelf een musicalster willen zijn en deze lol en passie willen uitdragen. Wie weet.

Eenzijdig China

Thu, 04 Sep 2008 09:34:26 GMT

Gisteren stond in de Volkskrant een interview met één van de roeiers van de heren-8 die 4e zijn geworden in de finale. De conclusie van Rogier Blink na 2 weken in Peking was dat China de Spelen niet had moeten krijgen omdat het één grote poppenkast was geweest en dat hij meegespeeld had in het grootste toneelstuk aller tijden. Bij het lezen van het artikel gingen mijn haren langzamerhand steeds meer overeind staan. Ja, natuurlijk kloppen een aantal van zijn waarnemingen en zal het ongetwijfeld zo zijn dat zijn coach door veiligheidsmensen achtervolgd (of begeleid?) werd. En natuurlijk kun je door de bomen of achter de moderne gebouwen de de wijken met armoedige huisjes zien waar de gewone Chinees woont die geen geld heeft om een kaartje van 5 euro voor een wedstrijd te kopen. Maar om daarvan te zeggen dat de armoede wordt weggemoffeld voor het westen en dat de sporters worden gevolgd om hen te bespioneren gaat mij toch wel wat te ver. Ik heb van de afgelopen 3 weken dat wij met ons vieren in China waren en dat we ook Peking bezochten een heel ander beeld overgehouden. Van miljoenen mensen die oprecht ontzettend trots waren op hun eigen land en op het feit dat China de gastheer kon zijn voor de Olympische Spelen. Trots dat ze daar, vrijwillig of een beetje gestimuleerd of misschien zelfs heel erg, een eigen bijdrage aan mochten leveren. De volgens Blink zogenaamde vrijwilligers waren allervriendelijkst, voorkomend en enthousiast en al die tienduizenden moeten dan wel een top-theateropleiding hebben gehad om dat iedere keer weer te spelen. En wat te zeggen van de oudere mensen die overal op alle hoeken van straten op kleine stoeltjes zaten en bij het minste of geringste je met raad en daad kwamen bijstaan. De weg wijzend of iets anders hulpvaardigs. Misschien is het inderdaad zo dat de deelnemers aan de Spelen en de journalisten in een gouden kooi hebben gezeten en weggehouden zijn van het echte spontane China, maar ons is geen stroobreed in de weggelegd om een eigen beeld van het land en de stad te vormen. En in vier dagen kris kras door Peking op de fiets kom je echt wel op plekken waar een willekeurige Olympiër niet komt. Steeds maar weer wordt vergeten dat we het hebben over een land van 1.3 miljard mensen. 80 keer zoveel als Nederland. Een land waar er een eeuwenlange traditie bestaat om massale projecten uit te voeren waar honderduizenden mensen aan meedoen om ze te realiseren, zoals het terracottaleger, de grote muur en de verboden stad. Een land waar het leven van mens en dier meer in dienst van het collectief staat dan in onze wellicht doorgeslagen individualistische samenleving. Want de partij voor de dieren zou in China smullen van alle uitdagingen die er voor hun doelstellingen nog zijn. Ik weet niet wat beter is, maar weet wel dat wij ons wat minder op de borst zouden moeten kloppen over wat er bij ons goed is en elders verkeerd. Enige bescheidenheid zou ons niet misstaan als het om misstanden gaat.

Hardlopen gestart

Thu, 04 Sep 2008 08:49:41 GMT

Ik ben weer aan het hardlopen. Inmiddels na de vakantie 3 keer de benen gestrekt op hetzelfde rondje in de Delftse Hout. Het is ook wel nodig. Niet alleen om weer conditie op te doen, maar ook om van de overtollige kilo's die de afgelopen 1 1/2 jaar, sinds de Roparun van 2007, aan mij zijn blijven hangen, een aanzienlijk aantal weer kwijt te raken. Toch een raar fenomeen dat ik na ongeveer 40 jaar op hetzelfde gewicht rond de 70 te blijven schommelen ineens (??) de weegschaal niet meer met een 7 maar met een 8 begon. Natuurlijk weet ik dat het niet alleen aan het bewegen ligt, maar ook aan teveel bier, lekker eten en snoepen, maar het is toch wel confronterend dat ik daar al die jaren nooit rekening mee heb hoeven houden en nu ineens wel. Een marathon zal er wel niet meer in zitten, maar mijn doel is toch wel om over enige tijd weer voldoende getraind te zijn om de halve binnen de 2 uur te kunnen afleggen. Nu is dat nog een brug te ver, zoals je op deze link kunt zien. Op deze site, waar Adrie mij weer op attent maakte, kun je je rondjes op googlemaps aangeven en dus precies weten hoeveel meter je hebt gelopen. Dat valt dus nog niet mee, maar ik weet zeker dat ik vóór het eind van deze maand weer 10 km ruim binnen het uur kan lopen en het dan weer leuk wordt om te gaan spelen met de snelheid en de afstand. Blijkbaar is er toch nog wel iets van basisconditie aanwezig.

Over Bluf, Cramer en heksenjachten

Thu, 28 Aug 2008 10:31:13 GMT

Na China nu even iets heel anders waar ik me sinds gisteren heel erg over aan het opwinden ben. Jacqueline Cramer (ook wel als Kramerbekend) moet zich verantwoorden over de ondertekening van een steunbetuiging aan krakersblad Bluf in, let op, 1986. Zij was toen voorzitter van milieudefensie. Iedereen zal begrijpen dat zoiets dat 22 jaar geleden gebeurd is toch echt niet door de beugel kan en dat Cramer hiervoor diep door het stof moet en haar minisisterspost moet opgeven. Wijnand Duyvendak achterna. Dit is natuurlijk de eerste van vele slachtoffers van deze advertentie. want wat te denken van André van Es die als kamerlid van de PSP ondertekende en nu directeur-generaal is op één van de ministeries. Weg ermee. En van Geert Mak die als zeergeëerd historicus vrijwel geen fout kan maken geeft als ondertekenaar toch wel blijk van een zeer slecht historisch besef. Al zijn boeken op de brandstapel. Martin van Amerongen is gelukkig voor hem al enige tijd overleden, anders zou Vrij Nederland op voorstel van de 2e kamer in de ban gaan. En naar Ger Jochems ga ik op de radio natuurlijk nooit meer luisteren. De knop om als hij zijn stem verheft. Zelfs Lucas Reijnders heeft zijn naam aan de advertentie geleend. Hem geloof ik dus ook nooit meer. En naar films van Annette Apon weiger ik vanaf nu één blik te werpen. Gelukkig zijn er nog mensen en kranten die dit soort misstanden aan de kaak stellen, want één keer een verkeerde stap in je leven moet je uitteraard nog minimaal 25 jaar worden aangerekend. Ben ik even blij dat mijn handtekening onleesbaar is.

15 augustus Shanghai-Dusseldorf-Delft

Tue, 26 Aug 2008 14:47:56 GMT

Met taxi (100 km), magneettrein (431 km), vliegtuig (800 km) en auto (135 km) bereikten we uiteindelijk om kwart voor elf op vrijdagavond Delft weer en was de cirkel weer rond. Drie bijzondere weken kwamen tot een einde. Wat we allemaal gezien, gedaan en gesproken hebben moet nog even een beetje bezinken. China is een fascinerend land en de Chinezen zijn een fascinerend volk. En er zijn er heel veel van. Natuurlijk lag de nadruk van onze enthousiaste verhalen op de laatste dagen in peking en alle ervaringen van de Olympische Spelen, maar toch waren ook de 2 weken daarvoor heel bijzonder en hebben ze een beeld gegeven van een land in opkomst met erg aardige en open mensen die hun uiterste best doen om contact te maken met vreemdelingen. Het lezen van de geschiedenis van China tijdens deze reis heeft mij een beeld gegeven van de roots van dit volk en begrip voor hun reactie op alle buitenlandse meningen over hun land. Natuurlijk gebeuren er dingen die niet kunnen en heeft Eric van Muijswinkel gelijk dat hij zich daarover opwindt, maar in een land met 1.3 miljard mensen heersen andere regels als bij ons. Bovendien bestaat de democratie die wij zo koesteren en over de hele wereld willen uitbreiden ook bij ons pas iets meer dan 200 jaar en waren wij nog uiterst ongeciviliseerd toen de Chinezen op cultureel gebied ons ver vooruit waren. Natuurlijk wil China mee in de vaart der volken en ik ben ervan overtuigd dat ze dat gaat lukken en dat betekent dat ze zich zullen moeten aanpassen aan normen en waarden die ook elders gelden zonder hun eigen cultureel erfgoed te verloochenen. Dat laatste zal hen moeite kosten gezien de razendsnelle ontwikkeling die we in Shanghai en Peking hebben gezien, hoewel het dan weer deugd doet dat zoveel Chinezen het Terracottaleger gaan bezoeken om hun roots te vinden. Al met al ben ik gevallen voor de charme van veel Chinezen en de energie die het land laat zien en denk ik dat dat niet alleen te danken is aan de Olympische Spelen. We zullen nog veel horen van dat land.

Shanghai

Tue, 26 Aug 2008 14:30:40 GMT

De treinreis was heerlijk en eindigde heel snel op het station van Shanghai waar we zeer gehaast de trein moesten verlaten. Ik was in de veronderstelling dat we ook hier opgehaald zouden worden om naar het hotel gebracht te worden maar dat bleek een misrekening. Na 10 minuten wachten besloten we dus maar een taxi te nemen en na korte tijd stonden we weer in de oude vertrouwde lobby van het hotel. (Nu ik dit schrijf laat mijn korte termijn geheugen me even in de steek en weet ik de naam ervan niet meer; de ouderdom begint dus toe te slaan. ) We kregen 2 grote kamers aan de achterkant van het hotel; zonder uitzicht en daglicht, maar het was maar voor één nacht dus dat zouden we wel uithouden.

Museum en winkelen stond op het programma en Martijn zou een ochtend gaan skaten in het grootste skatepark van de wereld waar we bij het eerste bezoek aan Shanghai al even geweest waren. Maar eerst genoten Janneke, Martijn en ik nog van de Olympische Spelen terwijl Marlies in de oude stad inkopen ging doen. Het museum voor moderne kunst was prachtig en de op China geïnspireerde kunst van Griekse kunstenaars was mooi. Het winkelen wat minder toen de regen losbarstte, maar Starbucks maakte veel goed toen ook Martijn zich weer bij ons aansloot. Onderweg naar het hotel kochten we nog wat spullen en werden we gefeteerd met een echte theeceremonie in een winkel waar allerlei theespullen verkocht werden. Het regende toch pijpestelen. In het hotel werden de inkopen achtergelaten en wij togen weer naar de stad om sushi te gaan eten. Niet echt traditioneel chinees natuurlijk maar na 3 weken hadden we wel recht op een waardige afsluiting vonden we. Een sushirestaurant was niet eenvoudig te vinden, maar uiteindelijk zaten we in één van de grote winkelcentra toch aan tafel om van een grote hoeveelheid heerlijk sushi te genieten. Het bedienend personeel vermaakte zich kostelijk met ons. Zo werd de laatste avond van onze vakantie dus toch iets bijzonders. Morgen helaas weer naar huis.

13 augustus Peking-Shanghai

Tue, 26 Aug 2008 11:58:59 GMT

De laatste dag van ons verblijf in Peking. Voor Martijn een iets mindere, want zijn maag had de feestelijkheden van de vorige avond niet ongeschonden doorstaan. Op de fiets, die we die ochtend terug gingen brengen, lukte het nog wel, maar daarna was droog en nat voedsel moeilijk binnen te houden. Na veel vijven en zessen ging hij met een taxi richting het appartement om bij te trekken en namen wij met ons drieën een taxi naar de Chinese Muur bij Mutianyu. Nu we hier eenmaal waren mochten we dat natuurlijk niet missen. Om 1 uur waren we er en namen we de kabelbaan naar boven. Erg indrukwekkend om over die muur te lopen en je duizenden jaren terug in de tijd te wanen. Dat was veel klauteren. De terugtocht naar beneden ging via de rodelbaan en was erg leuk, maar natuurlijk veel te snel afgelopen. Om kwart over drie stapten we in de taxi die netjes op ons gewacht had en reden we naar ons appartement waar Martijn weer helemaal boven jan was. Hij had heerlijk geslapen. Lee Lei kwam om vijf uur om het appartement te controleren en tot onze grote verbazing bracht zij ons naar het station voor de treinreis naar Shanghai. Zij had van de agent van China Online de treinkaartjes ontvangen. In mr Lee American Noodles aten we nog een lekkere maaltijd waarna we de trein opzochten. Dat was fantastisch. We hadden nu een softsleeper. 4 brede bedden in een eigen afgesloten coupe. Een kamertje als een luxe hotel. Erg gezellig om daar met ons vieren in te vertoeven en tijdens de reis dit weblog te schrijven en een paar potjes Mah Jong te spelen.

12 augustus Olympics vervolg

Tue, 26 Aug 2008 11:47:05 GMT

Natuurlijk waren onze kleren en schoenen nog niet droog toen we de volgende ochtend op tijd opstonden. Want om 10 uur moesten we in de Schermhal zijn voor de kwalificaties van het sabelschermen voor heren. We waren er valkbij want de schermhal bleek op de 4e verdieping van een nieuw gebouwd congrescentrum naats het prachtige zwemstadion te zijn. Daardoor waren we in de gelukkige gelegenheid om The Olympic Green binnen te komen en van dichtbij de Watercube en het Vogelnest (Nationaal Stadion) te bekijken. Prachtige ontwerpen die toch wel het gezicht van deze spelen zijn geworden. Het schermen was onwijs leuk omdat we daar de schermleraar en zijn zoon uit Ping Yao weer ontmoetten en hij ons in de finesses van de schermsport kon inwijden. De vele aanwezige Chinezen gingen uit hun dak toen uiteindelijk een Chinees samen met twee Fransen en een Bulgaar naar de halve finale doorging. 's Avonds hoorden we dat hij zelfs zeer verrassend het goud gewonnen had. Na de wedstrijden genoten we van het gebied en de blik op de stadions en gebouwen. Prachtig. En buiten op weg naar onze fiets waren we zowaar nog in de gelegenheid om kaartjes voor de hockeywedstrijden van die avond te kopen. Dit keer voor 40 euro per kaartje. Dat was nog een mooi vooruitzicht, alleen bleek later dat we kaartjes voor China en Duitsland hadden en niet voor het andere veld waar Nederland tegen Zuid-Korea op zou spelen. Op weg naar het appartement probeerden we in The Roasted Duck nog Peking Eend te eten, maar hoewel je in een restaurant met deze naam anders zou verwachten, was die totaal uitverkocht. Jammer.

Na een korte pauze gingen we per fiets op weg naar het hockeystadion; zoals bekend slechts 5 minuten rijden. Daar lukte het ons gemakkelijk om onze kaartjes te ruilen voor de goede en uiteindelijk hadden we, dankzij een paar Nieuw-Zeelandse meisjes zelfs kaartjes voor beide velden. Eerst genoten we dus, samen met een groot enthousiast publiek van China tegen Zuid Afrika waarna we naar het andere veld togen. De eerste helft zaten we temidden van een grote groep Nederlandse bobo's, waaronder bijvoorbeeld Loek Hermans, die goed verzorgd werden, maar van aanmoedigen geen enkele kaas begrepen hadden. De tweede helft verhuisden we dus naar de andere kant van de tribune waar het oranjelegioen wat uitbundiger was. Gelukkig lukte het Nederland om op de valreep met 3-2 te winnen. Na de wedstrijd fietsten we weer terug naar ons appartement en namen we daar een taxi naar het HHH. Onze laatste avond wilden we daar toch nog wel van genieten. En met de ingetogen huldiging van een stugge Elisabeth Willeboordse lukte dat opperbest.

11 augustus Olympics

Tue, 26 Aug 2008 11:01:05 GMT

Zo'n dag als gisteren zou het wel niet worden, maar we hadden toch een mooi programma voor de boeg. Na een lekker ontbijt namen we een taxi richting het Holland Heineken Huis te gaan om daar van wat sport te genieten. Ik geloof dat we naar het zwemmen hebben gekeken terwijl Marlies de omgeving een beetje ging verkennen. Rond 12 uur gingen we met metro en bus op weg naar de roei en kayakbaan waar we naar de voorrondes van het wildwaterkanoën gingen kijken met Pieter Bouten als Nederlandse deelnemer. De bussen die langs de halte kwamen waren afgeladen vol en bij de eerste lieten we ons overtroeven door een aantal Chinezen die zich nog naar binnen drongen. Dat zou ons niet nog een keer gebeuren. Overigens niet zo handig van de buschauffeur en zijn begeleider om de deur te openen om in het Chinees te vertellen dat er geen plaats meer was. Ik liet me dus niet meer wegduwen en stond onmiddellijk op de treeplank en trok Marlies en de kinderen mee naar binnen. Tot groot ongenoegen van de Chinese begeleider, maar uiteindelijk waren we binnen en konden we gaan rijden. Via een nieuw aangelegde brede en lege autoweg bereikten we de roei- en kanobaan. Ieder kruispunt was bemenst met securitymensen die overstekend verkeer tegenhielden. Langs de hele weg was prachtig onderhouden groen aangelegd en alle lantaarnpalen waren voorzien van OS-Beijing 2008 banners. Een indrukwekkend gezicht om dat gedurende 70 kilometer langs je te zien zoeven. Bij de kayakwedstrijd waren wij vrijwel de enige in oranje gehulde Nederlanders en werd ons door de Nederlandse cameraman die een reportage over Pieter Bouten kwam maken dan ook gevraagd om wat sfeerbeelden te leveren. Mogelijk zijn we dus weer op tv geweest die avond. Tijdens de run van Bouten lukte het me om 1000 chinezen die bij ons op de tribune zaten massaal Holland Holland te laten scanderen en hem aan te moedigen. Of dat uiteindelijk geholpen heeft om hem naar de finale te krijgen weet ik niet, maar het was wel leuk. Na zijn eerste run als een speer naar een taxi en op weg naar de judohal waar we Debora Gravestijn om half acht in een zinderende partij zilver zagen winnen. Overwonnen door een toch wel betere Italiaanse. Nooit geweten dat judo zo spannend is. Debora was verschrikkelijk blij met de door haar gewonnen medaille. Na het judo richting HHH waar onze fietsen nog stonden en voordat we ons in het feestgedruis mengden op weg naar een restaurantje in de buurt om eerst wat te eten. Daar ontmoetten we een aardige chinees uit HongKong die 2 jaar in New York had gewoond en uitstekende Engels sprak. Hij hielp ons aan drank en een paar heerlijke gerechten. Wij vertelden over het HHH en hij gaf op een gegeven moment aan dat hij het wel leuk zou vinden om met zijn vriendin, die geen enkel woord Engels sprak, mee te gaan om er eens te kijken. Ze keken hun ogen uit en verschenen tijdens de carnavaleske huldiging van Debora Gravestijn uitgedost in gloednieuwe kleding van het Nederlands Olympisch team weer bij de hossende menigte. De foto's die ik nog zal plaatsen getuigen daarvan. Al met al werd het wat later dan de eerste avond maar om half 2 stapten we toch op onze fietsen. Het was nog droog toen we op weg gingen maar na een half uurtje begon het te regenen. En niet zo zuinig ook. Het kwam met bakken uit de hemel en binnen de kortste keren stonden alle straten blank en waren wij tot op de naad doorweekt. Maar het was niet koud en natter konden we toch niet worden dus fietsten we maar door en arriveerden we om half drie bij het appartement.

10 augustus Olympics

Sat, 16 Aug 2008 12:31:20 GMT

De fietsen waren een uitkomst want na het opstaan kon ik snel boodschappen gaan doen voor het ontbijt. Ik raak al bekend in de supermarkt. Daarna gingen we snel naar het hockeyveld waar ook het tennissen en boogschieten in de buurt waren. Op weg ernaartoe fietsten we langs de flats waar de atleten verblijven en zagen we alle verschillende vlaggen aan de balkons hangen. Het leek bij kijken en sfeer proeven te blijven tot we op weg gingen richting het station en een Engelsman mij aansprak of ik kaartjes nodig had. Toen ik zei dat ik graag kaartjes voor het hockey van die avond wilde bood hij er 4 aan voor 1000 yuan per stuk. Dat was wat veel en mijn eerste tegenbod van 500 yuan per stuk werd geaccepteerd. Misschien toch iets te snel geweest, maar al doende leer je en deze eerste keer was het best wel nieuw en spannend. Marlies was erg verbouwereerd toen ik haar portemonnee vroeg en er 2000 yuan uithaalde voor de 4 kaartjes terwijl we niet eens wisten of het voor het veld was waarop Nederland die avond zou moeten spelen. Uiteindelijk bleek dat zo te zijn en na een tijdje fietsten we heel erg opgewonden naar station voor trein naar Badaling om naar dameswegwedstrijd te gaan. Ergens achteraf vonden we dat uiteindelijk en arriveerde er ook een groep Zwitsers. De vader en zus van Karin Thurig, die een paar dagen later brons zou winnen bij de tijdrit en leden van de fanclub. Met de hulp van een aantal vriendelijke Chinezen kwamen we erachter dat er geen trein zou rijden vanwege de wielerwedstrijd. Jammer voor ons en voor de Zwitsers die dus maar een taxi naar hun eigen Swisshaus namen om de wedstrijd op tv te bekijken. Via het Tianmenplein waar we de dames vlak na de stad nog even voorbij zagen flitsen en een maaltijd in de buurt reden we weer naar het HHH. Om de laatste 40 km van de dames op tv te kijken. In de stromende regen werden de laatste km afgelegd; prachtige beelden. Helaas stelde Marianne Vos erg teleur en werd zesde. Op tijd naar hockey voor Nederland-Zuid Afrika (dames) met een taxi. In Peling was het inmiddels ok flink gaan regenen en mosten we lang wachten tot we het stadion in konden. Het was erg druk en Chinezen zijn erg bedreven in voordringen en duwen, maar uiteindelijk kwamen we toch binnen. Eerst Australië. De met bakken uit de hemel stromende regen hield maar niet op, maar als je eenmal doorweekt bent, maakt het niet meer uit of je nog natter wordt. We waren alle vier in het oranje en hadden onze plastic kroontjes op en kwamen daardoor vermoedelijk op tv. Er was weinig publiek; vooral de Chinezen met kaartjes hadden het vermoedelijk laten afweten. Vlak na het begin van de wedstrijd arriveerden ook Willem Alexander en Maxima en ging en één stoeltje naast ons zitten. Beiden in een regenpak waarvan M de kapuchon op had, maar WA gewoon met bloot hoofd in de regen zat. Het was erg leuk om met ze te kletsen. Op een gegeven kregen ze van de begeleiding een grote doos met drinken en eten want door de reis terug van het wielrennen hadden ze niet kunnen eten. Maxima nam een keiharde perzik waarop WA opmerkte dat je daarmee goed zou kunnen gooien. Toen we na de rust ergens anders zaten schreeuwde hij ons over grote afstand nog de uitslag van voetbal toe. Toffe vent. Uiteindelijk won Nederland meyt 6-0 van Zuid-Afrika en liepen we doorweekt, maar zeer voldaan terug naar appartement. Het was een onvergetelijke dag.

9 augustus Peking

Sat, 16 Aug 2008 12:30:36 GMT

Na het opstaan ging ik ontbijt kopen vlakbij appartement en in supermarkt. Vers gebakken broodstengels die nog warm waren en heerlijk kanppering, maar toen ik na de supermarkt in het appartement kwam waren ze natuurlijk koud en erg taai. Geen succes; ook het bonendrankje niet waarvan ik had gedacht dat het sojamelk was die marlies zo lekker vindt. Lee Lei wa gisteren de kaartjes die we zouden krijgen vergeten en had beloofd om ze vanochten op half tien te brngen. Maar dat werd wachten op de kaartjes. Verschillende tel4efoontjes gingen eroverheen voordat een collega van haar om half één eindeljk verscheen. Een paar uur jammerlijk verlummeld. Tania bleek slechts voor 2 events kaartjes te hebben terwijl we er 4 zouden krijgen vanwege de wisseling van de appartementen. Als we nog andere wilden zouden we ook morgen weer moeten wachten en dat werd ons toch iets teveel. We wilden zo snel mogelijk op pad. Met de bus en vervolgens de metro arriveerden we, vanwege de hulp van Tania een uur later op het Ti'anmenplein. We besoten direct maar een bezoek te brengen aan de verboden stad nu we er toch vlakbij waren. In sneltreinvaart liepen we van zuid naar noord tussen de vele andere mensen. Een groot gedeelte was afgesloten; wellicht vanwege een bezoek van één van de vele staatshoofden die in peking waren. Bij de noordpoort namen we een taxi naar het meer en de hutongwijken iets te noorden van de verboden stad. Daar zouden wel fietsen te huur moeten zijn had ik in de lonely planet gelezen., Eerst kocht marlies nog een leuk jurkje en Janneke een mooie broek, We aten een lekker miesoepje en konden in de buurt fietsen huren, Prachtige nieuwe fietsen voor 4 dagen. Rond 5 uur fietsten we naar het HHH waar we al om half zes aankwamen. Heerlijk om zo door Peking te fietsen en de stad echt te voelen. Vlakbij het HHH was het beachvolleybalstadion in een park, We liepen ernaar toe en smaakten een beetje van de sfeer van de toegang en het handelen in kaartjes. Erg leuk om mee te maken, maar het stadion zelf hebben we niet gezien. Terug in het Holland HH was het veel rustiger dan de dag ervoor en keken we naar verschillende wedstrijden op tv, Het wachten was op de huldiging Ruben Houkes die uiteindelijk om 11 uur begon. We stonden vlak vooraan in de broeiende hitte en zongen en dansten dat het een lieve lust was. Toen Ruben op het podium kwam en door Maxima gehuldigd werd begon een ervaring om nooit te vergeten. Wat een heerlijke sfeer. Na het optreden van Jan Smit namen we onze fietsen en reden in iets meer dan een uur terug naar huis terwijl we onderweg nog fotoś maakten van het birdsnest en de nachtelijk verlichte watercube. Het Spelenvirus heeft bij ons toegeslagen.

8 augustus Ping Yao - Peking

Sat, 16 Aug 2008 12:30:08 GMT

Fietsen wegbrengen en wachten op het busje dat ons naar het vliegveld zou brengen. Ongeveer 2 uur rijden. Om 3 uur vertrok het vliegtuig en na een korte vlucht landden we om 4 uur op het grote vliegveld van peking. Helaas niet in de nieuwe terminal 3. We werden weer opgehaald en de koffers waren er heel snel. Om half 5 zaten we alweer in de auto van Lee Lei, waarmee ik levendig geemaild had over het appartement en kaartjes voor de Spelen. Het bleek een vrouw te zijn. We arriveerden na iets meer dan een half uur in een fantastisch appartment. onderweg zagen we het birdsnest en de watercube waar heel erg veel mensen rondomheen liepen. Vanwege de opening was de hele stad afgesloten en kregen wij de laatste kilometer een jonge vrijwillige securitymedewerker mee in de auto. Want stel je voor dat er iets zou kunnen gebeuren. Lee was helaas de kaartjes voor wedstrijden vergeten; die zouden de volgende dag om half tien worden gebracht. Wij installeerden ons snel en gingen op pad om de opening te bekijken. Een drukte van jewelste overal. Alle restaurantjes en barretjes waren gesloten, maar gelukkig was er een supermarkt open waar ze ook iets warms verkochten. Marlies en janneke gingen op expeditie voor heet water voor de bak met noodles. Even later zaten we met z'n vieren langs de kant van de weg te eten en haddeneen bekijks van jewelste. Veel Chinezen wilden met ons op de foto en dat zou de komende dagen zo blijven. En een aantal wilde gezellig met ons een praartje maken om hun Engels te oefenen en om de gevraagde gastvrijheid in praktijk te brengen. We konden niet in de buurt van het stadion komen en liepen met duizenden chinezen over straat. Uiteindelijk om kwart over zeven één van de spaarzame taxi's genomen om naar het Holland Heineken Huis te gaan. Daar waren we binnen een half uur. Het was een drukte van jewelste. De opening was overweldigend. Maar die hebben wij net zoals vrijwel iedereen op een tv scherm gezien; wel met het commentaar van de Nederlandse televisie. Rond 12 uur namen we weer een taxi terug naar het appartement. Iedere keer voor 33 yuan (3,30 euro).

7 augustus Ping Yao

Sat, 16 Aug 2008 12:28:36 GMT

Ontbijten in een redelijk op westerlingen ingestelde tent. Maar eerst fietsen gehuurd. Lekker rondgefietst in de stad. Tempel van Confucius bezocht en verplicht kaartjes voor alle bezienswaardigheden gekocht. Na 3 tempels hadden wij het wel gezien en Martijn haakte na de eerste al af. Buiten de stadsmuren was het een openbaring. Stoffig, vuil, armoedig, wonen op een vuilnisbelt. Een winkel met allemaal kleine winkeltjes waar alle winkelbediendes lagen te slapen. Mahjong uitgelegd en gespeeld. 's avonds weer eten in hetzelfde restaurantje als gisteren, maar wel gezorgd dat we eerst naar de wc waren geweest. Marlies deed een vergeefse poging om naar een of ander optreden/voorsteling te gaan. Dat lukte dus niet en daarom nog een rondje mahjong gedaan nadat Martijn de spelregels op internet had opgezocht. Ik bleek er toch nog aardig wat van te weten; alleen de verdubbelingen en de premie voor Mahjong was ik duidelijk vergeten. We speelden totdat de bediening ons echt naar buiten keek.

6 augustus Ping Yao

Sat, 16 Aug 2008 12:27:43 GMT

Aangekomen op het station werden we weer verwelkomd door een Chinees met een bordje met onze naam erop die ons naar het hotel ging brengen. Het was vlakbij; een klein stukje buiten de muur en daarna door de noordpoort een stukje binnen de muur naar het Yide-hotel. Een hele club meisjes stond op ons te wachten om onze koffers te dragen. In het gezellige restaurant van het hotel aten we een heerlijk, maar voor onze begrippen erg duur ontbijt. In totaal verbrasten we voor 35 euro. De kamers waren gelegen in oude traditionele ruimtes, die je je wel kunt voorstellen van Raise de Red Lantern. Rondom een gezellige binnenplaats. Kennis gemaakt met een echtpaar met zoon die vanwege schermen naar de Spelen ging en nug nog even wat ging bekijken. En een gezin met 2 kinderen die op weg waren naar Hong Kong om het paardrijden te bekijken.

Lopend de stad in. Erg gezellig en niet zo erg toeristisch als Yangzhuo. Eten van een beetje apart smakende noodles. Regen net buiten de muur. Uitrusten en 's avonds weer het stadje in. Eten in een erg leuk tentje met een heel aardige eigenaar. Heerlijk rundvlees met aardappel. Toilet in het donker achter het restaurant; neus dicht en niet kijken.

5 augustus, Huaqing Hot Springs

Wed, 06 Aug 2008 02:44:43 GMT

We hadden alle tijd. Een hele dag niets te doen. Dus tutten we tot over twaalf nadat ik de was vlakbij had opgehaald. We liepen net de deur van de kamer uit toen de telefoon ging. Ongetwijfeld om te vragen waar we bleven en door te geven dat de kamer om 12 uur vrijgemaakt moest worden. Naast het station namen we bus 306 naar de Huaqing hot springs. Ooit een belangrijke plek voor de keizer en keizerin die daar vanuit Xian hete baden gingen nemen. Nu een toeristische attractie waar veel Chinezen op af komen. In grote groepen met rode petjes op hujn hoofd worden ze door het park rondgeleid. Wij hadden het redelijk snel gezien en kozen uiteindelijk toch voor een bad en een massage. Hardhandig ging het meisje over mijn hele lijf tekeer. Knijpend en wrijvend net tegen de pijngrens aan en soms erover. Dat moet dus wel effect hebben. Vervolgens nog even snel met de kabelbaan heen en weer nadat we een instantbak noodles naar binnen gewerkt hadden. Die zie je hier overal en veel Chinezen slepen ze overal naartoe. Op veel plekken kun je heet water krijgen om ze te vullen en de noodles te weken. Zo heb je snel een lekker hapje. De bus weer terug naar het hotel en een taxi naar de Bell Tower, want we zouden weer gaan eten in het dumplingrestaurant van 2 dagen geleden. Martijn kocht nog even 3 t-shirts in een van de vele sportkledingwinkels. Het lijkt wel of ze hier alleen maar in sportkleding lopen als je af moet gaan op het aantal sportkledingwinkels. De 2e keer vielen de dumplings een beetje tegen. De verrassing was er natuurlijk af en we kregen ook geen onverwacht gezelschap. Dus maar snel naar Starbucks en een taxi terug naar het hotel om op tijd in het station te zijn. Veel te vroeg natuurlijk want we moesten meer dan 1 1/2 uur wachten in een bomvolle hal. Onvoorstelbaar hoeveel Chinezen met de trein gaan als je bedenkt dat je het station alleen maar in mag als je een treinkaartje hebt en je voordat je binnen bent wel 3 keer gecontroleerd wordt. Even voor elf ging het poortje open en stormde iedereen naar binnen. Wij hadden in ieder geval besproken plaatsen in een coupe met bedden. Zogenaamde hardsleepers waarin je in de breedte van de trein met 6 in een open coupe ligt. Net zoals in Europa eigenlijk. Wij sliepen met 2 chinezen die zich netjes hebben gedragen en toen wij de kaartjes lieten zien onze bedden snel vrij lieten maken door hun vrienden die bij hen op bezoek waren. Rond 12 uur ging het licht uit en was het volgens de steward dus tijd om te gaan slapen. Dat deden we. Martijn, Janneke en Marlies tot de volgende ochtend half acht, vlak voordat we in Ping Yao aankwamen en ik iets minder lang.

4 augustus Een dagje Xian

Mon, 04 Aug 2008 16:17:24 GMT

Door het wegvallen van ons bezoek aan het Labrangklooster in Xiahe hebben we zowel in Yangshuo, Xian als Ping Yao een extra nacht geboekt. Dat maakte het vandaag mogelijk om eens rustig van de stad te genieten. Na een heerlijke nacht gingen we om negen uur ontbijten en rond tien uur op zoek naar een fiets om te huren. We hadden het plan om de stad en de stadsmuur op de fiets te gaan verkennen, maar een fiets huren bleek niet zo makkelijk. Uiteindelijk dus maar een taxi genomen naar de South gate van de stadsmuur die de binnenstad omsluit. 13.2 km lang, met een beetje zoals het monopolyspeelbord 4 poorten op de plaats van de stations. Het was flink warm bovenop de muur en zonder enige beschutting voor de zon. De muur is ongeveer 10 meter hoog en zeker 10 meter breed. Dus een lekker weggetje om te fietsen hoewel de tegels niet al te glad zijn en we op de wat oudere fietsen flink door elkaargeschud werden. We deden het rustig en halverwege hadden we een heerlijk intermezzo onder een parasol met een flesje koud water. Na het terugbrengen van de fietsen wandelden we wat rond in een leuke buurt en raakten verzeild in een restaurant waar de bediening allesbehalve vriendelijk was, maar het eten dat we aan de hand van de foto's uitkozen daarentegen heerlijk. Tenminste 3 van de 2 schotels die we aten. De derde was wat onbestemd en niet zo lekker. Daarna naar de Great Mosque en de moslimbuurt die daar omheen ligt. Erg gezellig om er doorheen te lopen en een heel andere sfeer dan elders in de stad. Rond vijf uur terug in het hotel waar we lekker met z'n vieren op en rond het bed dutten en tv keken. Zo werd het gemakkelijk 8 uur en tijd om weer op pad te gaan. Naar de straat waar we het laatst geweest waren omdat het zo gezellig was en we er een restaurantje hadden gezien waar al het eten aan stokjes zelf uitgekozen kon worden en vervolgens in een bouillonfondu aan tafel kon worden gegaard en gegeten. 10 stokjes voor 3 yuan. Uiteindelijk hadden we 116 stokjes en 8 flesjes frisdrank voor 52 yuan (5 euro). De avond moest natuurlijk worden afgesloten bij Starbucks met een frappucino en een cappucino. Zo verchineest zijn we dus nog niet dat we daar zonder kunnen. Morgen nog een dagje Xian. We zoeken nog een beetje naar een bezigheid, want onze trein naar Ping Yao vertrekt om 23.15 uur. En omdat we om 12 uur onze hotelkamer moeten verlaten is het een klein beetje behelpen; zeker als het erg warm is. Misschien wordt het een bezoek aan de Hot springs ongeveer 30 km ten oosten van de stad. Maar eerst lekker slapen.

3 augustus Terracotta leger

Sun, 03 Aug 2008 16:16:12 GMT

In onze koele kamer heerlijk geslapen en af en toe toch ook wel over de vorige avond liggen denken. Om iets over zeven opgestaan en om acht uur in de eetzaal aan het omvangrijke ontbijt. Maar allemaal hadden we ons er meer van voorgesteld dan het was en maakten we bijna alleen gebruik van de yoghurt en het fruit. Negen uur melden in de lobby voor het bezoek aan het terracottaleger. Eén van de grote bezienswaardigheden van China. 200 jaar voor Christus in 40 jaar door wel 700.000 arbeiders gemaakt en sindsdien tot 1974 verborgen geweest totdat een boer bij het slaan van een waterput wat resten van een terracottakrijger naarboven haalde. En nu komen er miljoenen mensen per jaar om dit immense werk te bekijken waarvan nog maar een paar procent is gevonden en blootgelegd. Ook onvoorstelbaar dat de opa en oma van Janneke en Martijn nog geen jaar na de openstelling in 1979 hier al waren en als één van de eerste westerlingen (en chinezen) dit konden bezoeken. Natuurlijk was het toen heel anders dan wat er nu van gemaakt is met gidsen, audioguides, een 360 graden film en inmiddels 3 pits waar een gebouw overheen gebouwd is. Als je hier dan zo rondloopt en je een beeje probeert voor te stellen hoe het 2000 jaar geleden was, dan voel je je wel nietig. Zeker tussen al die duizenden chinezen die hier rondlopen en zich nog veel toeristischer gedragen dan wij. In het busje zaten we samen met 2 meisjes en een echtpaar. De meisjes bleken bevriend met de roeiers van de Holland-4 en gingen naar Peking om de roeiwedstrijen te bekijken en het echtpaar waren de ouders van judoka Elisabeth Willeboordse, die een paar dagen later brons zou winnen. Zo komen de spelen steeds dichterbij. Zeker toen we terug op de kamer met z'n vieren lekker op bed lagen en Martijn op deze pc allemaal Studiosport-filmpjes ging bekijken over olympische sporters.
Rond 7 uur namen we een taxi naar de Drum- en Belltower om te gaan eten in een geweldig restaurant. Beroemd om zijn vele variaties in dumplings. Bijvoorbeeld in de vorm van een eend gevuld met eend of in de vorm van een vogeltje gevuld met lark (leeuwerik??). Heerlijk. En ook nog extra gezellig toen een Rotterdams echtpaar met hun zoontje van 13 bij ons aan tafel aanschoof en we gezellig aan de praat raakten. Natuurlijk over China en over de Spelen. Ook zij waren om die reden hier en zouden een weekje in Peking zijn. Na een heerlijke koffie bij Starbucks op het plein, kon onze avond en hele dag niet meer stuk. En minstens zo mooi is dat ik weer helemaal bij ben met het bijhouden van dit reisverslag.

2 augustus Ping An - Xian

Sun, 03 Aug 2008 15:57:44 GMT

Lekker rustig opgestaan, ontbeten, koffer ingepakt en afscheid van de zussen genomen die nog 2 dagen hier zouden blijven. Naar beneden en met het busje in 2 uur naar het vliegveld van Guilin gereden, waar ons vliegtuig om even over vier opsteeg naar Xian. Zelfs voor 6 uur landden we daar, zodat we al vlak na zeven uur in ons luxe hotel waren. Marlies en ik op een deluxe en Janneke en Martijn op een standaard kamer in het diamond hotel. Dat was heerlijk, maar natuurlijk heel anders dan ons hotel van de afgelopen 2 dagen. Om 8 uur liepen we weer de deur uit en genoten we van die westerse avond waar ik een paar dagen geleden over geschreven heb. Een onverwacht, maar wel noodzakelijk omslagpunt in onze vakantie.

1 augustus Ping An

Sun, 03 Aug 2008 15:49:20 GMT

Een rustig dagje op de berghelling. Om 10 uur vertrokken we met z'n zessen voor een fikse wandeling door en langs de rijsthellingen. Met de moeder van de hoteleigenaresse als gids die stevig doorstapte. Na ongeveer 4 uur kwamen we in een dorpje aan om te lunchen en hadden we toch minsten 3 1/2 uur gelopen. Gelukkig was het niet al te warm. Martijn ging met de 2 zussen weer teruglopen terwijl Janneke, Marlies en ik met onze gids in een busje over de weg terug naar ons dorp reden. Daar deden we toch nog 1 1/2 uur over en één uur later kwamen de anderen alweer aan. Die hadden dus flink doorgestapt. Ach en verder was het een beetje hangen, eten, spelletje doen; nu wel één waaraan ook Marlies plezier beleefde en slapen. Morgen om 12 uur op weg naar Xian.

31 juli Yangshuo-Ping An

Sun, 03 Aug 2008 15:27:18 GMT

Gisteravond nog een Nederlands gezin ontmoet; vader en moeder met 3 kinderen van 18, 16 en 14 die vlak daarvoor aangekomen waren. Ongeveer hetzelfde programma als wij, ook eindigend in Peking om de speen te bezoeken. Wel een suf stel waarvan de kinderen tot dan toe nog geen één keer chinees gegeten hadden. dan treffen wij het toch maar met onze kinderen die vrijwel alles willen proberen.
Om 9 uur stond het busje voor. samen met 2 nederlandse meiden stapten we in om naar de rijstvelden van LongJi te gaan. Binnen de kortste keren zaten we natuurlijk lekker te praten en bleek dat ook zij naar de spelen gingen en dat één van de zussen de vriendin van Tim Veldt, de slotrijder van de teamsprintploeg was. Interessant. Na Teun Mulder en ...Bos wel de minder bekende van de drie, maar niet minder leuk. Na 3 uur regen arriveerden we bij de ingang van het park van de rijstvelden. Onmiddellijk stonden er 4 vrouwtjes om ons heen om de bagage te dragen om de laatste kilometer omhoog naar het hotel te lopen. Het leek wel een skidorp waar we in terecht kwamen. Allemaal houten huizen tegen de berghelling aan, maar inmiddels ook aardig toeristisch met hotels en pensions en winkeltjes. Wel erg knus en hoewel het nog bewolkt was, was het uitzicht prachtig. Daar gingen we dus maar van genieten door naar viewpoint 1 en 2 te lopen en natuurlijk weer veel foto's te maken. Flink zwetend door de hoge vochtigheidsgraad; we hebben nog nooit zoveel gedronken als de laatste dagen. Ieder uur gaat er wel een flesje water van een halve liter in en wonder boven wonder hoeven we noit naar de wc om vocht te lozen. Na terugkomst was het biertje heerlijk en kwamen ook de twee meiden, Hylkia en Annelien bij ons aan tafel zittenen aten we uiteindelijk samen hoewel we niet echt veel honger hadden. Blijkbaar moeten we toch wat wennen aan het eten en de warmte. Tot grote vreugde van Marlies werden na het eten de kaarten tevoorschijn gehaald en gingen we eerst hartenjagen en daarna boerenbridgen. ij dat laatste spelletje had Marlies al afgehaakt want dit soort spelletjes is niets voor haar. Toch was het een goede voorbereiding op een redelijke nacht in een ongelooflijk gehorige kamer, met een snurker, een hardhorende tv-kijker en ruziemakende fransen, naast en boven ons. Maar verder was het wel oké.

30 juli Yangshuo

Sun, 03 Aug 2008 10:04:40 GMT

De laatste dag in dit toeristische oord vergeven van Chinezen. Op het programma stond het huren van scooters en het bekijken van de omgeving op eigen gelegenheid. Op drie scooters reden we de stad uit en na ongeveer 10 km kwam ik erachter dat we op de grote weg naar Guilin reden terwijl ik eigenlijk naar het zuiden had gewild. Maar dan de plannen maar aangepast en ergens de eerste zijweg naar rechts genomen. Zo kameen we in een klein dorpje waar de vrouwen de was aan het doen waren en er hard op de de rijstvelden werd gewerkt. het opvallende hier is dat er in alle stadia van de groei rijst wordt verbouwd. In het ene veld worden de kleine plantjes geplant, terwijl ernaast ze al veel groter zijn en even verder er al bijna geoogst wordt. Voor de huizen droogt de rijst en wordt het kaf van het koren gescheiden. Maar helaas liep deze weg dood en moesten we terug naar de grote weg. Een eindje verder weer rechtsaf en na 15 km door de heuvels kwamen we weer aan het eind van de verharde weg. Gelukkig bij een restaurantje waar we wat konden drinken en ik naar de wc kon. Weer terug dus naar de hoofdstraat en oversteken. Nu leek het beter te gaan tot in een klein dorpje waar ik dacht dat linksaf terug naar Yangshuo was. Maar na even vragen aan een paar Chinese jongens werden we teruggewezen naar waar we vandaan kwamen. Dus reden we dezelfde weg terug naar de grote weg. Rond 3 uur waren we terug in de stad om de scooters in te leveren. Want we moesten op tijd zijn voor de kookles in nummer 9 restaurant. Leren chinees koken. En dat was onwijs leuk. Samen in een groep met een paar duffe Engelse zussen met hun kinderen. Het is maar weer eens bewezen dat Engelsen absoluut niet kunnen koken, Jamie oliver daargelaten. Als eerste maakten we kip met ananas in een sausje wat we met rijst opaten. heerlijk. Daarna mie met groenten. Nog lekkerder. En als laatste werden de meat and vegetable dumplings geserveerd. Nog nooit zo lekker gegeten. We kregen de recepten mee zodat we thuis nog eens een Chinees eetfestijn kunnen organiseren waarbij de foto's bekeken kunnen worden. Misschien op een dag dat we kans hebben op een gouden medaille; bijvoorbeeld bij één van de hockeyfinales. Die OS beginnen hier wel flink te leven. Ieder tv programma gaat erover en elke toerist die we zien gaat ook naar Peking en heeft familie of vrienden die meedoen aan despelen. maar daarover later meer.

vervolg 29 juli

Sat, 02 Aug 2008 23:58:54 GMT

Inmiddels in Xian aangekomen en al een avond de stad verkend. Met 6 miljoen inwoners natuurlijk weer erg groot en op zaterdagavond lijkt iedereen de stad in te gaan. McDonalds en Starbucks hebben ons dit keer als consument mogen begroeten om toch even af te kicken van het heerlijke maar o zo vette chinese eten. Bij Starbucks kwamen we na een weekje samen tot een echt gesprek over de reis tot nu toe. Af en toe is dat wel nodig en het heeft toch wel wat verhelderd. Het is natuurlijk niet niks om ineens in een geheel nieuwe samenstelling met z'n vieren drie weken samen te zijn. Dat is voor iedereen wennen en dan is het maar goed om er een keer de tijd voor te nemen zodat je kunt vertellen hoe dat voor je is. Ik heb in ieder geval, hoewel erveel te overdenken is, toch lekker geslapen. Zo kunnen we de volgende periode weer goed in.

De vlottentocht op de kleine rivier was dus heerlijk ontspannend en bracht Marlies weer helemaal terug bij de wereld. Na 2 uur varen weer op de fiets op weg naar een grot waarvoor we kaartjes hadden gekocht. Daar moesten we met een busje naartoe, samen met 3 duitse jongens en een chinees stel dat we onderweg in de grot zin kwijt geraakt. In de grot, er zijn er heel veel in deze karstbergen, een stukje met een bootje en daarna lopen tot bij een modderbad waarin we allemaal net niet kopje onder zijn gegaan. De foto's zulen het bewijs leveren. Vervolgens weer terug met de auto en de fiets naar Yangshuo. En 's avonds een beeje rond gelopen, gegeten en bij een leuk tentje een ijskoffie gekocht terwijl het meisje achter de toonbank helemaal nerveus was van Martijn. De volgende dag toen we er weer langskwamen had ze het weer helemaal niet en lachte ze verlegen naar ons.

29 juli, op de fiets

Fri, 01 Aug 2008 10:15:01 GMT

Marlies had vannacht dus niet zo'n beste slaap. Maar dat mocht de pret verder niet drukken. We waren van plan om fietsen te huren en een andere rivier af te zakken. En dat laatste was een goed idee. Na een klein stukje fietsen stapten we op twee kleine bamboevlotten. Onze fietsen achterop. Heerliijk rustig dreven we de rivier af, af en toe onderbroken door een kleine dam en vlotjes met vrouwtjes die bier en andere versnaperingen verkochten.

De verbinding hier in Ping An is erg langzaam, dus ik probeer in X'ian wel verder te schrijven en een beetje in te halen. Het bevalt ons nog uitstekend na een fikse wandeling van 5 uur (Martijn en 2 meisjes hebben zelfs nog 2 1/2 uur teruggelopen).

28 juli, de Li Jang rivier

Wed, 30 Jul 2008 01:43:52 GMT

Ik werd na een vervelende nacht dus niet al te fit wakker en bleef in bed liggen terwijl Marlies met Janneke en Martijn ging ontbijten. Het is hier natuurlijk drukkend warm, maar overal de airco en ventilatoren zijn een flinke oorzaak voor een verkoudheid. langzaam trok de hoofdpijn weg na 2 panadols en gezellig op het bed kletsen met z'n vieren. het gaat erg goed met ons vieren vind ik; alsof we nooit iets anders gedaan hebben. Rond kwart voor twee gingen we toch nog even wat eten want om half 3 zouden we richting de Li Jang rivier gaan voor een boottocht langs de bijzondere karstbergen in het indrukwekkende landschap. Die busreis duurde ongeveer een uur en om kwart voor vier zaten we op een gemotoriseerd bamboevlot en voeren we in colonne over de rivier. Het eerste vergezicht was dat van het 20 yuan bankbiljet. Bijkbaar vind ook China het een bijzonder landschap. We voeren heen en terug en ik voelde al veel beter dan die morgen. Gelukkig dus maar van korte duur. Hoewel het inmiddels geen weekend meer was, bleef het op deze maadag even druk toen we een paar uur later door West street liepen op weg naar het dimsum restaurant dat in de Lonely Planet genoemd werd. Helaas hadden ze van de 9 soorten nog maar 1 voorradig dus zochten we ook wat andere gerechten uit. Dit was de eerste plek waar we veel vliegjes om ons heen hadden, verder zijn er vrijwel geen muggen en vliegen te bekennen. Verbazingwekkend. Alsof ze ook dit geregeld hebben hier in dit land. Na een rondje stad waar we weer even in een park naar veel dansende paren keken kwamen we rond 12 uur weer in het hotel en ging ik een heerlijke nacht tegemoet terwijl Marlies mij afwisselde in de hoofd- en keelpijn.

27 juli; Shanghai-Yangshuo

Wed, 30 Jul 2008 01:31:34 GMT

We konden rustig opstaan want hadden besloten om niets meer te doen voordat we de taxi naar het vliegveld zouden nemen. De 2 taxi's die ons reden scheurrden alsof ze een wedstrijd hielden en binnen 20 minuten waren we op het andere vliegveld van Shanghai dat iets dichter bij de stad (eigenlijk erin) ligt. We vertrokken op tijd en in Guilin stond het volgende vervoer weer klaar. Ongeveer 2 uur in een busjes met een slome chauffeur naar Yangshuo. Midden in het gebied van de karstbergen. Een leuk hotel in een stadje dat meer lijkt op Valkenburg dan op een autentieke chinese stad. Meteen maar even rondlopen om wat te eten, want na het ontbijt en een klein snackje in het vliegtuig hadden we nog niets gehad. Hier natuurlijk alle menukaarten ook in het Engels hoewel er vooral Chinese toeristen zijn. Je kunt weer over de hoofden lopen. De sweet en sour chicken en de lemon chicken smaakten best. Op een gegeven moment kwam Jelle (vriendje van Roos) met z' n 3 vrienden langs die toevallig ook in deze stad waren. Natuurlijk dronken we even een biertje samen en vertelden elkaar over wat we tot nu toe beleefd hadden en welke tips er waren. Zij waren die dag naar een grot geweest waar je een modderbad kon nemen. Wij hebben nog alle tijd hier, want door het wegvallen van ons bezoek aan het Labrangklooster zijn we hier 4 nachten ipv 3. Misschien wel een beetje lang voor Valkenburg, maar we zullen er maar het beste van maken. Marlies en ik liepen vervolgens nog een rondje door de stad terwijl Janneke en martijn met de 4 knullen weggingen en de vele disco's gingen bezoeken. Uiteindelijk lagen we om half 1 in bed en duurde het eindeloos voordat ik in slaap viel met pijn in mijn hoofd en keel. Dat zag er niet al te best uit.

Vervolg zaterdag 26 juli

Wed, 30 Jul 2008 01:20:38 GMT

Die parken vind ik wel een fenomeen. Heel veel oudere chinezen hangen er rond, maken gebruik van de sporttoestellen die er staan opgesteld of hebben een provisorische dansvloer georganiseerd waarop massaal gedanst wordt. Zelf georganiseerd. Ik vind het een uitdaging om te kijken of we dat in Nederland ook voor elkaar kunnen krijgen dat onze parken zo intensief gebruikt worden. Uiteindelijk rond een uur of 3 was het natuurlijk weer tijd om te eten en vonden we een klein restaurantje waar we wederom alleen met Chinees terecht konden. Maar het lukt om met veel gebaren en hilariteit van de koks en bediening een paar gerechten en mie aan te wijzen die vervolgens in grote kommen warm vocht voor ons werden gezet. Heerlijk. Daarna weer doorlopen via een mooi gerenoveerd buurtjke met een heleboel moderne winkels en restaurantjes naar de Franse Concessie en de tweede grote winkelstraat van Shanghai. Daar vonden we notabene een klein winkeltje waar alleen maar vers gebakken Pastel Nata (die ze ook bij Vrij in Delft hebben) verkochten. En ze smaakten net zo lekker. Een taxi terug naar het hotel en na een kwartiertje door met een andere taxi. Martijn wist dat in Shanghai het grootste skatepark van de wereld moest zijn en daar gingen we naar op zoek. Helemaal ergens in een buitenwijk van deze miljoenenstad in de middle of nowhere vonden we het adres. Achter een modern gebouw met zwembad en fitnesscentrum was het park dat helaas al gesloten was. De bewaker had net de poort gesloten en wilde ons er niet meer in laten. het leek inderdaad erg groot, met een grote ramp, bowls en streetgedeelte. We probeerden eromheen te lopen maar dat lukte niet echt en toen moesten we nog terug naar de stad zien te komen want onze taxi was met een andere klant inmiddels vertrokken. Gelukkig kwam er snel een bus en bereikten we de grote rotonde bij Wujiaochang waar inmiddels heel veel lichtreclames het donker kleurig verlichtten. Ook daar natuurlijk weer heel erg druk met Chinezen die een avondje uit waren en winkelden en weer een groepje dat op het trottoir een dansvloer gecreeerd had. Ik begin steeds meer bewondering te krijgen voor dit volk. De taxi terug bracht ons tot het begin van Nanjing Lu waar we in hetzelfde straatje als de dag ervoor een restaurantje vonden dat veel minder gezellig was dan dat van de avond ervoor. Maar het kan niet altijd meezitten. Het vinden van een taxi ging eveneens niet zo gemakkelijk dus leipen we vrijwel het hele stuk totdat het wel lukte en we de laatste kilometer gereden werden. Dat kost immers niet veel. Een ritje start met 11 Yuan (ongeveer 1 euro) en pas na 3 km gaat de teller langzaam verder tikken met 2 Yuan per kilometer. We betalen bijna nooit meer dan 20 yuan inclusief fooi. Ook het eten valt best wel mee. Meestal rond de 100 yuan voor eten en drinken met 4 personen. Morgen op weg naar Yangshuo. Ons vliegtuig vertrekt om 14.30 uur, dus we nemen een taxi om ongeveer half twaalf.

Oude stad en franse consessie

Tue, 29 Jul 2008 15:51:42 GMT

Een heerlijk ontbijt na een rumoerige nacht. Voor het hotel is een bouwplaats en ze werken daar 24 uur per dag door. Geen wonder dat de nieuwe gebouwen als paddestoelen uit de grond springen. Het ontbijt was van asoorten. Gebakken ei met bacon, maar ook chinese dumplings (dim sum) en groente, rijst en bami. Zoete broodjes, fruit. Van alles. In een zaal zoals in het Kurhaus. Daarna de taxi naar de oude stad en de Yunmaio tuinen. Wederom natuurlijk heel veel chinezen die natuurlijk vooral in hun eigen land op stap gaan. Genoten van een ijskoffie bij Starbucks nadat we de thee in het beroemdste theehuis van Shanghai te duur vonden. En vervolgens lopen, lopen, lopen. Onderweg een tempel bezocht en over de schouder van een kokend meisje mee staan kijken. Lekker rustig in een paar parken gezeten waar het overal een drukte van jewelste was.

Ik moet nu afsluiten want de deur gaat hier dicht.

The Bund

Tue, 29 Jul 2008 15:44:25 GMT

Om acht uur op de eerste avond met de taxi naar het begin van The Bund; de boulevard die rond 1850 door de Engelsen is aangelegd met veel luxe hotels en societeiten voor de kooplieden en bankmedewerkers. Op de boulevard langs het water was het ongelooflijk druk. Op deze vrijdagavond leek wel iedereen uitgelopen te zijn, maar wat wil je ook in een stad met 24 miljoen inwoners. Iedereen wilde op de foto met de skyline van Pudong op de achtergrond. De tv-toren van 420 meter hoog en het Jimaiogebouw van 450 meter. Veel schreeuwende lichtreclames. Overal verkopers met allerlei prullaria. Bijna iedereen hetzelfde. Maar de chinezen smullen ervan. Ergens een heerlijk stokje vlees gegeten en daarna weer Nanjing opgelopen. Nog 3 keer zo druk als die middag daarvoor. IN een zijstraatje vonden we een echt chinees restaurantje. Nu wel met een engelse kaart, maar toch is het niet zo gemakkelijk om te bestellen als niemand het spreekt. Toen we aan ons biertje zaten ben ik wat rond gaan lopen om te kijken wat er op ieders tafel stond en prompt werd ik aan een grote ronde tafel erbij gevraagd om wat dingen te proeven en een glaasje bier te drinken. Dat vinden ze hardstikke leuk als je een beetje belangstelling toont en ik vind het erg leuk om kennis te maken en eens wat nieuws te proberen. Ons eten was ook erg lekker, maar vraag me niet meer wat het was. Inmiddels na 5 dagen gaat alles al op elkaar lijken. Moet ik vanaf nu toch maar wat meer op gaan schrijven ter voorbereiding van mijn loggen.

Na het eten was de stad bijna uitgestorven maar was het ook moeilijk om een taxi terug naar het hotel te vinden. Uiteindelijk lukte dat toch en waren we er rond elf uur om in de bar nog een biertje te drinken.

Eindelijk bericht uit China

Tue, 29 Jul 2008 15:32:36 GMT

t is ff wennen met zoveel chinese tekens op je scherm, maar hier is dan toch het eerste bericht uit China. Na 5 dagen alweer. Het is hier nu dinsdagavond kwart over elf. Tijd om naar bed te gaan dus, maar ik probeer toch nog maar even wat te vertellen over de afgelopen dagen. Na een voorspoedige autorit op donderdagmiddag en 3 uur wachten op het rustige vliegveld van Dusseldorf vlogen we in een Airbus vol met chinezen naar Shanghai. Alle vier probeerden we met wisselend succes wat te slapen op wat vrije stoelen en zoals verwacht landden we om half elf op Pudong airport waar na het ophalen van onze 4 koffers we werden opgewacht door een chauffeur en gids met een briefje met onze naam erop. Via een lange rechte autoweg van ongeveer 50 km kwamen we in een overweldigende drukte aan. Howel het op straat met het verkeer wel meeviel. Ons hotel, vlakbij de Bund (de hoofdboulevard van Shanghai) zag er mooi uit. Echt Engels. De bellboy en de kofferdragers waren allerliefste chineesjes met een schots ruiten rok aan en witte kousen en zwarte schoenen eronderaan. Ons hotel bleek al sinds 1846 te bestaan en een van de eerste van Shanghai te zijn. Wie de geschiedenis van China en Shanghai een beetje kent begrijpt dat er niet alleen maar positieve dingen over te vertellen zijn. De Engelsen en andere Europeanen en Amerikanen hebben hier flink huisgehouden. Het nieuwew imperialisme werd dat genoemd met handelsverdragen die alleen maar in het voordeel van het westen waren. Ik begrijp na het lezen van wat boeken nu beter dat de Chinezen niet veel moeten hebben van onze inmenging bij binnenlandse aangelegenheden. Dat is de afgelopen 2000 jaar al veel te vaak gebeurd.

Onze kamers waren prachtig, foto' s volgen nog wel. Donkere houten vloer en heel erg ruim. Ook de rest van het hotel had veel grandeur; je kunt je de tijd van 100 jaar geleden goed voorstellen in die omgeving.

1e middag op pad.

Meteen maar op pad. In de broererige hitte van 36 graden. Zomaar een stuk lopen en op een gegeven moment ergens naar binnen om wat te eten. Naturlijk geen engelse kaart en niemand die engels sprak in de buurt. Ipv coca cola, dat iedereen overaal toch wel begrijpt dachten we, kregen we 4 flesjes water. Dan maar wat aanwijzen op de kaart en dat bleek nog erg lekker te zijn ook. 2 bakken met groente en mie; 1 ervan met dun gesneden lever en de andere weet ik niet meer. Daarna aan de wandel naar Nanjing street. Een van de grote winkelstraten van Shanghai. Een dan waan je je toch echt niet in China. Als je tenminste al die duizenden chinezen over het hoofd zou zien die er lopen. Maar dat is niet gemakkelijk. Heel veel lichtreclames en grote warenhuizen met reclames waarop alleen maar westerse fotomodellen staan. Rond een uur of zes de taxi terug naar het hotel en om 8 uur afgesproken om naar The Bund te gaan. Dat wordt in alle boekjes een aanrader genoemd in de avonduren als het mooi verlicht is.

Keukenprins

Wed, 16 Jul 2008 07:53:18 GMT

Gisteren werd ik aangenaam verrast door een spontane actie van Martijn en zijn vriend Shaldi. Een paar dagen voor zijn 17e verjaardag blijken er dan toch ineens ongekende kwaliteiten naar boven te komen, hoewel we natuurlijk over het uitstekende eindexamenresultaat ook niet te klagen hebben gehad. Shaldi zit in de koksopleiding van ROC Zadkine en volgt een BBL-traject. Dat houdt in dat hij 4 dagen per week in de praktijk leert en de 5e dag op school zit. Op dit moment heeft hij een arbeidsovereenkomst bij het Westerpaviljoen maar hij vertelde dat hij binnenkort naar Thermen Holiday in Schiedam gaat. Ook niet verkeerd. Het ging zo. Op weg naar huis in de auto belde Martijn mij met de mededeling dat hij met Shaldi ging koken. Ik verstond ipv met het woord bij en was eigenlijk een beetje geïrriteerd dat hij er weer niet zou zijn die avond. Thuisgekomen bleek dat ze bij mij thuis voor ons zouden koken en dat was natuurlijk een ander verhaal. terwijl ze samen inkopen deden kon ik heerlijk rustig de krant lezen met een lekker fris glaasje rosé. Een uurtje later werd een plaatje geserveerd. Met sushimi gevulde varkenshaas uit de oven op een bedje van gewokte groente en knapperige rozemarijn-aardappeltjes. Een prachtig opgemaakte en heerlijk smakende schotel waarvan ik het niet kon laten met mijn nieuwe camera een aantal foto's te maken. Shaldi gaf zelf wat punten van kritiek dus voelde ik mij ook vrij om wat verbeterpuntjes aan te dragen die hij dankbaar in ontvangst nam. Een goed begin van de avond die rond tien uur werd vervolgd met een terrasbezoekje Doerak samen met Janneke. En toen ik om even over twaalf mijn lief gefeliciteerd had met haar verjaardag kon de dag helemaal niet meer stuk.

Nog iets meer dan een week en dan op naar China.

Groot leed

Tue, 08 Jul 2008 14:14:31 GMT

Daar ging de film over die ik gisteren met Janneke heb gezien. Il y a longtemp que je t'aime. Een prachtige franse vertelling over twee zussen waarvan er één, Juliette, prachtig gespeeld door Kirstin Scott Thomas, in het begin na 15 jaar gevangenis door de ander wordt opgehaald om een tijdje bij haar te komen wonen. Die laatste heeft inmiddels man en 2 geadopteerde indiase kinderen omdat ze geen kinderen in haar buik wilde. De verhouding is koel, beiden kunnen niet over de oorzaak van de veroordeling praten en weinig over de 15 jaar waarin ouders en zus Juliette dood verklaren. De kinderen van Lea (de jongere zus) hebben eerder door dat er met Juliette weinig mis is en dat ze prachtig piano kan spelen en voorlezen. Volwassenen hebben er meer moeite mee om hun verwrongen beeld los te laten en de mens door de veroordeelde te zien. eens een dief altijd een dief; en voor 15 jaar moet je wel iets ergers gedaan hebben dan stelen. Uiteindelijk wordt langzaam duidelijk wat er gebeurd is bijna 2 decennia geleden en kan Juliette eindelijk "Ja, ik ben er" uitspreken als er een eenzaam gedragen last van haar afvalt. De acteerprestaties zijn prachtig, de emoties af en toe groot maar meestal klein en dat voorkomt dat de hele zaal in luidkeels snikken uitbarst. Ik stelde me wel even voor hoe de mij bekende aanwezige die ongeveer 18 jaar geleden een kind heeft verloren, deze film heeft gezien. Misschien daardoor had ik af en toe wel een brok in mijn keel en opspelende tranen achter mijn ogen. Het was lang geleden dat ik Kirstin Scott Thomas in een film heb gezien en ik kon me haar dus niet echt goed herinneren; Four weddings and a funeral, The english patient, Mission Impossible, zijn er een paar die ik ken. Verder in veel franse films waarin zij ongetwijfeld schittert als in deze. Een aanrader van de eerste orde. En dubbel leuk om hem met je volwassen dochter te zien.